Etappe

Tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd onder etappe in de militaire betekenis van het woord het gebied verstaan, van waaruit tijdens een oorlog de verzorging van de troepen te velde plaatsvond, en dat op zijn beurt met het vaderland verbonden was. De etappeorganisatie onderhield de achterwaartse verbindingen en was verantwoordelijk voor de aan- en afvoer van goederen en personen, het afvoeren van zieken, gewonden, krijgsgevangenen, oorlogsbuit enz., voor het beveiligen van de aan- en afvoerroutes, voor aanleg en onderhoud van spoorlijnen in het bezette vijandelijke gebied en voor het bestuur van dit gebied. In het vestigingsgebied van elk legerkorps werd een etappebeginpunt vastgesteld, waar meestal een hoofdstation was gevestigd. Van daar uit gingen goederen en personen per spoor naar een verzamelpunt in het etappegebied en vervolgens naar distributiestations en zo verder, naar het front. De spoorlijn eindigde bij een etappeknooppunt, en ging daar over in een etappewegennet (zie kaartje). Voor het bestuur van de bezette gebieden kon een speciaal militair - of burgerbestuur worden ingesteld.