Karl Herwarth von Bittenfeld

Uit Milpedia

Karl Eberhard Herwarth von Bittenfeld, Pruisisch generaal-veldmaarschalk, * Grosswerder bij Nordhausen, 4 sept. 1796, † Bonn, 2 sept. 1884, trad in 1811 toe tot het toenmalige "Normalbataillon" (later 2de garderegiment te voet), en nam in 1813 aan de Bevrijdingsoorlogen deel. In 1835 werd hij als majoor naar het toenmalige gardereserveregiment, in 1839 naar het 1ste garderegiment te voet overgeplaatst, waarover hij tijdens de Berlijnse maartrevolutie van 1848 het bevel voerde. In de nacht van 18 op 19 mrt. fungeerde H. als commandant van het koninklijk slot.

In 1850 kreeg hij het bevel over de 16de infanteriebrigade, in 1854 werd hij aangesteld als commandant van de Bondsvesting Mainz, in 1856 tot commandant van de 7de divisie benoemd en tot luitenant-generaal bevorderd. In 1860 kreeg hij met gelijktijdige bevordering tot generaal der infanterie het 7de (Westfaalse) legerkorps onder zich. In 1864, tijdens de Duits-Deense Oorlog aanvaardde hij het bevel over het legerkorps van prins Friedrich Karl, die op 18 mei het opperbevel van Wrangel had overgenomen. Toen na het mislukken van de onderhandelingen te Londen de vijandelijkheden werden heropend, brak H. door zijn overtocht naar Alsen op 29 juni het verzet van de Denen en maakte daarmee een einde aan de veldtocht.

Nadat in Wenen de vrede was getekend werd H. tot opperbevelhebber van de Elbehertogdommen met zetel in Kiel benoemd; 29 juni 1865 kreeg hij het algehele commando van het 8ste (Rijnlandse) legerkorps in handen, dat gezamenlijk met de 14de divisie tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog van 1866 het Elbeleger vormde. Met dit leger bezette H. Dresden; wierp de Oostenrijkers in de gevechten bij Hühnerwasser en Münchengrätz (27/28 juni) op de hoofdmacht terug en versloeg bij Königgrätz de linkervleugel van de Oostenrijkers en de Saksen door bestorming van de dorpen Problus en Prim. Daarna nam hij het 3de korps weer onder zijn hoede.

Bij het uitbreken van de oorlog van 1870 (→ Frans-Duitse Oorlog) werd H. gouverneur-generaal van het 7de, 8ste en 11de legerkorps, werd na beëindiging van de oorlog benoemd tot generaal-veldmaarschalk en nam in 1872 zitting in het "Herrenhaus" (Pruisische senaat).

Twee broers van H., Hans en Friedrich Adrian Herwarth von Bittenfeld klommen beiden eveneens op tot generaal in het leger van Pruisen; de eerste was gouverneur van Maagdenburg, ging in 1866 met pensioen en overleed in 1881. Friedrich Adrian nam als commandant van de 4de infanteriedivisie deel aan de Slag bij Königgrätz en trad in 1870 als gouverneur van Koningsbergen uit dienst. Hij stierf in 1884.