Libanon

Uit Milpedia
Ga naar: navigatie, zoeken

Libanon

10516655 925836190....jpg                 10552638 925836157....jpg
Landstalen: Arabisch
Hoofdstad: Beiroet
Oppervlakte: 10.452 km²
Aantal inwoners: 4.759.584
Staatsvorm: Parlementaire democratie
Staatshoofd: President Michel Suleyman
Religies: Islam
Munteenheid: Libanees pond
Volkslied: Koullouna Lilouataan Lil Oula Lil Alam
Nationale feestdag: 22 november


Situatiekaart (cop. Pilotfriend.com)
Libanon, officieel de Republiek Libanon, is een klein land gelegen aan de uiterste oostkust van de Middellandse Zee. In het zuiden grenst het aan Israël en in het oosten en noorden aan Syrië.

Geschiedenis (1920-heden)

Nadat in de Eerste Wereldoorlog het Ottomaanse Rijk verslagen was door de Geallieerden, werden in 1920 - na de Conferentie van San Remo - Libanon en Syrië Franse mandaatgebieden. De Fransen bestuurden Libanon met behulp van de katholieke Maronieten, die toen de meerderheid van de bevolking uitmaakten.

In 1943 werd het Franse mandaat over Libanon opgeheven en werd Libanon een onafhankelijke republiek. Toen werd het zogenaamde Nationaal Pact gesloten waarbij werd bepaald dat de president altijd een Maronitisch christen zou zijn, de premier een soenniet en de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden een sjiïet. Ook werd bepaald dat tijdens een eventueel Arabisch conflict Libanon neutraal zou blijven. Het land zou zich cultureel zowel op Europa als op de Arabische Landen oriënteren.

Gedurende de jaren 1940 en 1950 was de situatie stabiel, hoewel er wel degelijk ongenoegen waarneembaar was bij de sjiieten, die ondanks het feit dat hun bevolkingsgroep steeds toenam, een tweederangspositie bekleedden in de regering. De jaren 1950 en 1960 waren tijden van grote economische voorspoed en ver doorgedreven markteconomie.

In 1958 kwamen moslims in opstand en eisten een nieuwe volkstelling. Zij meenden dat de volkstelling uit 1932 achterhaald was en dat zij inmiddels de meerderheid van de bevolking uitmaakten. De Libanese regering gaf geen gehoor aan de eis van de moslims en met Amerikaanse steun werd de opstand onderdrukt.

In 1973 vond er een uitbarsting van geweld plaats tussen regeringsmilities en de in Libanon verblijvende Palestijnen van de PLO. Daarnaast ontstond er een strijd uit tussen de falangisten van Pierre Gemayel en diverse islamitische partijen. In 1975 brak de Libanese Burgeroorlog uit.

De verschillende partijen in de burgeroorlog raakten onderling verdeeld, wat de onoverzichtelijkheid in het conflict deed toenemen. In 1976 trokken Syrische troepen Libanon binnen, later gevolgd door VN-troepen en het Israëlische leger (1977 en 1982).

Beiroet tijdens de burgeroorlog (1978)In 1989 werd uiteindelijk onder druk van Arabische landen het Vredesakkoord van Taif gesloten. De Israëlische troepen verlieten Libanon in 2000 en het Syrische leger bleef tot 2005 in Libanon.

Op 14 februari 2005 werd oud-premier Rafik Hariri bij een bomaanslag gedood. Hierna ontstonden enorme massademonstraties die democratie en de terugtrekking van Syrische troepen eisten. De protesten die erop volgden worden de Cederrevolutie genoemd.

Nadat de Hezbollah-militie twee Israëlische militairen krijgsgevangen had gemaakt en vanaf het omstreden stukje grondgebied dat bekendstaat als de Shebaa-boerderijen Katjoesjaraketten afvuurde, viel Israël Libanon binnen. Naast de stellingen van Hezbollah werden wegen en bruggen vernietigd en het vliegveld beschadigd. Naar schatting ruim een miljoen mensen gingen op de vlucht en meer dan 1300 Libanese burgers kwamen om het leven, een derde daarvan kinderen. Aan Israëlische zijde vielen militaire slachtoffers

In het voorjaar van 2008 zijn er gevechten geweest, waarbij Hezbollah belangrijke delen van Beiroet bezette. Bij dit geweld kwamen 80 mensen om het leven.




Dit artikel valt onder de GNU-licentie voor vrije documentatie