Royal Air Force

Uit Milpedia
Ga naar: navigatie, zoeken

De Royal Air Force, kortweg RAF, is de Britse luchtmacht, vergelijkbaar met de Koninklijke Luchtmacht in Nederland of de Luchtcomponent van de Belgische Strijdkrachten in België.

Geschiedenis

Formatie en vroege geschiedenis (1918-1939)

De RAF werd opgericht op 1 april 1918 door het samenvoegen van het Royal Flying Corps en de Royal Naval Air Service. Het Royal Flying Corps ontstond uit het Air Battalion van de Royal Engineers en viel onder de controle van het Britse leger. De Royal Naval Air Service was het maritieme equivalent en werd gecontroleerd door de Admiralty. Het besluit om de twee samen te voegen en een onafhankelijke luchtmacht te creëren was een reactie op de gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog, de eerste oorlog waarin de luchtmacht een - zij het bescheiden - rol speelde. De oprichting van de nieuwe strijdmacht was gebaseerd op een rapport van veldmaarschalk Jan Smuts voor het Imperial War Cabinet, waar hij diende.

De RAF was de sterkste luchtmacht bij haar oprichting met meer dan 20.000 vliegtuigen. De squadrons van de RFC hielden hun nummering, terwijl die van de RNAS werden omgenummerd, te beginnen bij 201.

Het interbellum was relatief vredig voor de RAF met slechts kleine acties in het Britse Rijk. In de begin Jaren 20 kreeg de RAF de verantwoordelijkheid over alle Britse troepen in Irak met als taak als politie op te treden bij de stammenonlusten. De RAF kwam ook in actie in Afghanistan, waar de eerste evacuatie van burgers plaatsvond in 1928. In 1936 ontstonden na een reorganisatie binnen de RAF-commandostructuur Fighter Command, Bomber Command en Coastal Command. De maritieme tak werd afgescheiden, en ging verder als de Fleet Air Arm, onderdeel van de Royal Navy.

Tweede Wereldoorlog (1939-1945)

De RAF onderging een vlugge expansie na de uitbraak van de oorlog met Duitsland in 1939. Dit hield onder meer in het trainen van Brits luchtmachtpersoneel in het Britse Gemenebest onder het British Commonwealth Air Training Plan, en de overplaatsing van hele squadrons en tienduizenden individuele personen van Gemenebestluchtmachten. Bijvoorbeeld, aan het eind van de oorlog had de Royal Canadian Air Force meer dan 30 squadrons aan de RAF bijgedragen en bijna een kwart van al het personeel bij Bomber Command was Canadees. Zo was ongeveer 9% van het personeel dat diende bij de RAF in Europa en het Middellandse Zeegebied overgeplaatst van de Royal Australian Air Force. Daaraan werden later duizenden toegevoegd uit andere landen, o.a. vluchtelingen uit bezet Europa, zoals Nederland.

Een belangrijk moment in het bestaan van de RAF kwam tijdens de Battle of Britain. Gedurende de zomer van 1940 weerde de RAF de Luftwaffe af in waarschijnlijk de meest omvangrijke luchtslag uit de geschiedenis. Dit droeg erg veel bij aan het uitstel en uiteindelijk afblazen van de Duitse plannen voor een invasie van Engeland (Operatie Seelöwe) en was mede verantwoordelijk voor een keerpunt in de oorlog. Premier Winston Churchill sprak hierover in het Lagerhuis op 20 augustus 1940, doelend op het handjevol Engelse vliegers die uitgroeiden tot helden, de menigmaal aangehaalde woorden: "Nooit waren zo velen zoveel dank verschuldigd aan zo weinigen".

De grootste bijdrage van de RAF tijdens de oorlog was de strategische bombardementscampagne tegen Duitsland. Vanaf 31 mei 1942 was RAF Bomber Command in staat tot het uitvoeren van grootschalige nachtelijke operaties met wel 1000 vliegtuigen, de meeste nieuwe zware viermotorige bommenwerpers. Op drijven van Churchill en zijn luchtmaarschalk Arthur "Bomber" Harris werd de intensiteit van de bombardementen, die dag en nacht doorgingen, steeds meer opgevoerd. Nut en noodzaak van dit soort aanvallen op open Duitse steden, vooral op woonwijken om het moreel van de bevolking te breken, die honderdduizenden burgerslachtoffers kostten, zijn controversieel. Zo werden er tot aan het eind van de oorlog door de Engelsen op bezet Europa 955.044 t (daarvan 65% op Duitsland, meer dan 50% op woonwijken, meer dan 20% brandbommen) bommen geworpen (ter vergelijking: door de Duitsers op Engeland 56.000 t vliegtuigbommen en 19.000 t V1- en V2-wapens).

Koude Oorlog (1945-1990)

Na de Britse ontwikkeling van nucleaire wapens, nam de RAF V-Force de verantwoordelijkheid voor het transport van het nucleaire arsenaal, tot de komst van de Polarisonderzeeërs van de Royal Navy. Na de introductie van de Polaris in 1968 werd de strategische nucleaire rol van de RAF gereduceerd tot een tactische met WE.177 vrije val-bommen en V-bommenwerpers tot in de jaren '80 en daarna tot 1998 door de Panavia Tornado GR1.

De primaire rol van de RAF in de Koude Oorlog was de defensie van Europa tegen een potentiële aanval door de Sovjet-Unie, met een aantal squadrons gestationeerd in Duitsland. Met het uiteenvallen van het Britse Rijk werden de globale operaties teruggeschroefd en de RAF Far East Air Force werd ontmanteld op 31 oktober 1971.

Desondanks was de RAF tijdens de Koude Oorlog op meerdere fronten actief. De RAF speelde een kleine rol in de Koreaanse Oorlog met vliegboten. Bij de Suez-crisis van 1956 echter, had de RAF een grote rol met vliegtuigen, voornamelijk vliegend vanaf Cyprus en Malta.

Falklandoorlog

De Falklandoorlog van 1982 werd vooral uitgevochten door de Royal Army en Royal Navy, door de afstand van het slagveld tot vliegvelden van bondgenoten. Er werden wel vluchten uitgevoerd vanaf Ascension en vanaf Britse vliegdekschepen. De bekendste RAF-missies in het conflict waren de beroemde Black Buck raids, uitgevoerd met Avro Vulcans vanaf Ascension. De RAF deed echter nog meer tijdens de oorlog, nl. met helikopters op de Falklandeilanden zelf, Harrier GR3's vliegend vanaf de HMS Hermes, de jagers die Ascension beschermden, maritieme patrouillevliegtuigen boven het zuiden van de Atlantische Oceaan en tank- en transportvliegtuigen die de enorme logistieke operatie ondersteunden.

1990-heden

In 1991 namen meer dan 100 RAF-vliegtuigen deel aan de Golfoorlog, in vrijwel elke denkbare rol. Het markeerde een belangrijk moment in de geschiedenis van de RAF, daar het de eerste keer was dat in groten getale precisiemunitie werd gebruikt. Tijdens de Kosovo-Oorlog in 1999 werden voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog weer RAF-vliegtuigen ingezet boven Europa. Bij de oorlog in Afghanistan in 2001 gaf de RAF ondersteuning aan de Verenigde Staten door het beschikbaar stellen van tankvliegtuigen, verkenningsvliegtuigen en bases.

Bij de Irak-Oorlog van 2003 werd een groot deel van de RAF naar de Golf gezonden. De RAF zorgde ook voor de stationering van vier USAF Boeing B-52 bommenwerpers welke Irak vrijwel elke nacht aanvielen. De enige RAF-verliezen waren een Tornado, die werd neergeschoten bij een friendly fire incident door een Amerikaanse Patriotraket, die de Tornado had aangezien voor een Irakeze MiG en een Hercules-transportvliegtuig, neergeschoten vanaf de grond kort na het opstijgen van een Amerikaans vliegveld.

Later, als onderdeel van Operatie Herrick, zijn RAF-Harriers gestationeerd op Kandahar Airfield in Afghanistan, opererend in de "close air support"-rol tegen de Taliban. Als onderdeel van Operatie TELIC opereren Merlin- en Puma-helikopters vanuit Basra, beschermd door het RAF- regiment, en vormen zo de 903 Expeditionary Air Wing.




Dit artikel valt onder de GNU-licentie voor vrije documentatie