Manfred von Richthofen

150px|thumb|left|Manfred Von Richthofen met de beroemde Pour le mérite om zijn hals Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen, tijdens de Eerste Wereldoorlog bekend als de Rode Baron (Breslau, 2 mei 1892 – bij Cappy, Frankrijk, 21 april 1918) was een Duits gevechtsvlieger.

Begintijd
Von Richthofen nam in 1911 dienst bij het ''Königlich Preußisches Ulanenregiment Kaiser Alexander III von Rußland (Westpreußisches) Nr. 1'', een lansiersregiment. In mei 1915 ging hij over naar de Duitse Luftdienst, eerst als waarnemer, maar in december van dat jaar kreeg hij zijn vliegersinsigne. Zijn leraar was Oswald Boelcke, die zag dat hij een briljant piloot was. Na een korte periode aan het Russische front werd hij in augustus 1916 overgeplaatst naar Frankrijk en op 17 september van dat jaar behaalde hij de eerste van tachtig officiële overwinningen.

Hoogtepunt
Op 16 januari 1917 kreeg hij het bevel over een eigen eskader, Jagdstaffel 11, en op 26 juni van dat jaar over Jagdgeschwader 1; een groep van vier 'staffeln' (eskaders), alle met eigen bonte beschilderingen, die naam zou maken als Richthofens Flying Circus. De groep was samengesteld uit Duitse elitevliegers, waaronder zijn broer Lothar, en Von Richthofen was erop gebrand de vijand te laten weten dat ze met de besten van het vak te maken hadden. Zijn persoonlijke Albatros D.III was geheel rood geschilderd, wat hem de bijnaam 'Rode Baron' opleverde. Von Richthofen kwam bij een luchtgevecht in juli 1917 bijna om het leven, maar ondanks een ernstige hoofdwond slaagde hij erin zijn Albatros D.V neer te zetten. Op 2 september 1917 behaalde hij met de nieuwe Fokker Dr.I-driedekker zijn zestigste overwinning.

Zijn reputatie was zo legendarisch dat bij de Duitse strijdkrachten de geruchten de ronde gingen dat hij zo gevreesd was bij de Britten dat ze aan de piloot die hem kon neerhalen een eigen vliegtuig, 5000 Pond Sterling en het Victoria Cross beloofden. Zowel de Duitse propagandamachine als de Rode Baron hadden geen enkel belang bij het ontkennen van deze geruchten, zodat ze ook niet de geringste poging in deze zin ondernamen, integendeel. Nochtans waren dit enkel geruchten. Geen enkel document maakt gewag van een dergelijke beloning. De eventuele uitreiking van een Victoria Cross om deze redenen druist daarenboven volledig in tegen de (zeer strenge) toekenningsvoorwaarden voor deze eervolle onderscheiding en is daarom wettelijk gezien onmogelijk.

Gesneuveld
Op 20 april 1918 maakte hij zijn tachtigste en laatste slachtoffer; een Sopwith Camel van de Royal Air Force. Een dag later vond Von Richthofen zelf de dood boven het slagveld toen hij de Canadees Wilfrid May achtervolgde. Er zijn aanwijzingen dat hij door één kogel werd getroffen, waarschijnlijk afkomstig van een mitrailleur op de grond. Een aantal soldaten beweerde hem neergeschoten te hebben, Captain Roy Brown (vanuit een vliegtuig), Gunner Robert Buie (vanaf de grond), sergeant Popkin (vanaf de grond) of Evans (vanaf de grond). Volgens een onderzoek uitgevoerd door The Discovery Channel voor een documentaire over Von Richthofen bleek dat Evans het dodelijk schot heeft afgevuurd. Over Evans is verder weinig bekend. Hij heeft geen familie meer en verdere beelden zijn niet bekend.

Het verlies van Von Richthofen was een verpletterende slag voor het Duitse moreel. In zijn tijd heeft Von Richthofen een reeks onderscheidingen ontvangen, waaronder het IJzeren Kruis, de militaire Heinrichsorden, de Roter Adlerorden en de Orden Pour le Mérite, beter gekend onder zijn bijnaam: blauwe max.

Zijn score van 80 overwinningen is door geen enkele gevechtspiloot in de Eerste Wereldoorlog overtroffen. Het graf van Von Richthofen ligt in het Südfriedhof te Wiesbaden in Duitsland. Zijn Flying Circus werd overgenomen door de latere luchtmaarschalk Hermann Göring.