Enrico Cialdini

Enrico Cialdini (spr. uit: tsjaldíni), hertog van Gaeta, Italiaans generaal, * Castelvetro bij Modena, 10 aug. 1811, † Livorno, 8 sept. 1892, vluchtte 1831 na het mislukken van de opstand in de Kerkelijke Staat en onderscheidde zich daarna bij de strijd in Spanje en Portugal. Nadat hij in 1848 door de voorlopige regering in Milaan naar Italië was teruggeroepen, vocht hij onder generaal Ferrari in de omgeving van Venetië, raakte bij Vincenza zwaar gewond en viel in de handen van de Oostenrijkers. Nadat hij was hersteld en weer was vrijgelaten, nam hij dienst in het leger van Piëmont, bracht een vrijwilligerskorps op de been en vocht aan het hoofd daarvan in 1849 bij Novara; vervolgens in 1855 als brigadecommandant op de Krim.

In de Italiaanse Oorlog van 1859 werd hij na zijn overwinning bij Palestro bevorderd tot luitenant-generaal, versloeg op 18 sept. 1860 het pauselijk leger bij Castelfidardo en dwong begin van het jaar daarop Capua en Gaeta tot capitulatie. De koning verhief hem daarna tot hertog van Gaeta en benoemde hem tot stadhouder van Napels.

Tijdens de Italiaanse Oorlog van 1866 werd hij in plaats van La Marmora, met wie hij daardoor in 1868 in een verhitte pennenstrijd verwikkeld raakte, benoemd tot chef van de generale staf, stak de Po over en bezette Venetië, maar werd door de vrede van verdere operaties afgehouden.

Sinds 1876 was hij gezant te Parijs, werd echter door zijn weinig diplomatieke, arrogante houding in 1881 uit zijn functie ontheven.

Lit.: Marcotti, G.: Il generale Enrico Cialdini, duca di Gaeta (1891); Nisco, N.: Il generale Cialdini e i suoi tempi (1893).