Ernst Röhm

120px|leftErnst Julius Röhm (München, 28 november 1887 – aldaar (vermoord), 30 juni 1934) was leider van de Sturmabteilung (SA) van de NSDAP van 1921 tot 1928 en van 1933 tot 1934. Ook was hij kortstondig minister onder Hitler.

Röhm vocht tijdens de Eerste Wereldoorlog in het Duitse leger en klom op tot kapitein. Vanaf 1919 diende hij in het Vrijkorps Franz Ritter von Epp, dat de communistische revolte in Beieren (voorjaar 1919) neersloeg. In 1921 werd hij commandant van de door Hitler opgerichte Sturmabteilung (SA). Onder zijn leiding groeide de SA uit van een knokpleog tot een terreurorganisatie die zich richtte tegen joden en politieke tegenstanders. Bij de Bierkellerputsch van 1923 was Röhm degene die ervoor had gezorgd dat de putschisten goed bewapend waren, en de SA speelde een grote rol in de opstand zelf.

Röhm zag zichzelf als 'mentor' van Hitler. Die beschouwde Röhm echter helemaal niet zo en had ernstige bezwaren tegen een te grote rol van de SA in de partij, en in het bijzonder tegen die van Röhm die binnen de SA groot gezag genoot, maar had de beweging voorlopig nodig als ordehandhavers en uitsmijters. Hitler wist uiteindelijk Röhm en zijn SA tot gehoorzaamheid en onderwerping te dwingen, waarop deze teleurgesteld afdroop en naar Zuid-Amerika vertrok. Van 1928 tot 1930 was hij daar betrokken bij de opleiding van het Boliviaanse leger. Na zijn terugkeer in Duitsland werd hij door Hitler, die wilde laten zien dat hij ook de beroerdste niet was, benoemd tot stafchef van de SA. In 1933 ging Röhm "zijn" SA andermaal leiden. Na 1933 groeide de SA sterk door de toestroom van opportunisten die carrière hoopten te maken.

Na de machtsovername van Hitler (30 januari 1933) werd Röhm rijksminister zonder portefeuille. Hitler trachtte Röhm ervan te overtuigen dat de SA een onderdeel zou moeten worden van het Duitse leger, maar dit weigerde deze. De SA was in zijn ogen nodig om de 'sociale revolutie' in Duitsland te ontketenen en het kapitalisme te vernietigen. Hitler, die juist de steun nodig had van de grote bedrijven en de Reichswehr, zette Röhm vergeefs onder druk. Ten slotte besloot hij een samenzwering tegen hem te organiseren. Röhm zou een coup tegen Hitler hebben beraamd. Daarnaast was hij praktiserend homoseksueel, iets waar Hitler nooit problemen mee had gehad, maar wat hij nu als troef tegen hem uitspeelde.

Eind juni liet Hitler, tijdens de beruchte 'Nacht van de Lange Messen' (die in werkelijkheid een weekend duurde), Röhm in München door de SS gevangennemen en opsluiten. Röhm kreeg in zijn cel een pistool zodat hij zich van het leven kon beroven. Maar toen hij dit weigerde werd hij doodgeschoten.