Paul Bronsart von Schellendorff

Paul Bronsart von Schellendorff, Pruisisch generaal en politicus, * Dantzig, 25 jan. 1832, † Schettnienen bij Braunsberg (Oostpruisen), 23 juni 1891, kwam – afkomstig van het cadettenkorps – in 1849 als officier bij het grenadiersregiment "Kaiser Franz", bezocht de algemene krijgsschool, kwam in 1861 als kapitein bij de Grote Generale Staf, en werd daarna overgeplaatst naar de generale staf van het 2de legerkorps. Hij was van 1864-65 compagniechef bij het 2de regiment der grenadiers, ging vervolgens weer terug naar de Grote Generale Staf, was gelijktijdig als leraar aan de militaire academie verbonden en klom in 1865 op tot majoor en in 1869 tot luitenant-kolonel.

Tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870/71 was B. afdelingschef van de generale staf bij het Grote Hoofdkwartier en werd 1 sept. 1870, toen in Sedan de witte vlag gehesen werd, naar deze vesting gestuurd, om te onderhandelen over de capitulatie en tot zijn verrassing voor Napoleon III zelf geleid. Na de oorlog werd B. kolonel en chef van de generale staf van het gardekorps, in 1876 generaal-majoor, in 1878 commandant van de 1ste infanteriebrigade van de garde en in 1881 commandant van de 1ste infanteriedivisie daarvan en luitenant-generaal.

In 1883 werd hij tot Pruisisch minister van Oorlog benoemd. Onder zijn leiding werd het wetsontwerp ter verhoging van de vredessterkte van het leger na een lange parlementaire strijd op 11 mrt. 1887 door de rijksdag aangenomen en deze voor een termijn van 7 jaar vastgelegd. Tijdens zijn ambtsperiode kwam een belangrijk aantal verbeteringen tot stand, o.a. de uitrusting van de infanterie met het repeteergeweer, nieuwe pensioenwetgeving voor militair personeel en werd op 11 febr. 1888 een wetswijziging inzake de dienstplicht van kracht.

Op 8 apr. 1889 werd B. van zijn verplichtingen als minister van Oorlog ontheven en op 15 juni van dat jaar tot bevelvoerend generaal van het 1ste legerkorps te Koningsbergen benoemd.