Élie Forey

Élie Frédéric Forey, Frans maarschalk, * Parijs, 10 jan. 1804, † aldaar 20 juni 1872, ging in 1822 naar de krijgsschool van St. Cyr, nam in 1830 deel aan de expeditie naar Algiers en in 1836 als kapitein aan de eerste expeditie naar Constantine. In 1844 werd hij kolonel en commandant van het 26ste linieregiment. Hij ondersteunde Napoleon bij de staatsgreep van 2 dec. 1851 en werd in 1852 divisiegeneraal.

Bij de oorlog in de Oriënt bezette hij met een deel van zijn divisie Piraeus, nam aan de belegering van Sebastopol deel, maar kreeg onenigheid met opperbevelhebber Canrobert. Daardoor werd hij in mrt. 1855 teruggeroepen en tot bevelhebber van de provincie Oran in Algerije benoemd, maar al in 1857 overgeplaatst naar de leiding van de 1ste divisie van het leger van Parijs. In de Italiaanse Oorlog van 1859 leverde hij met de 1ste divisie van het 1ste legerkorps succesvol slag bij Montebello en Casteggio. Tijdens de Slag bij Solferino bestormde hij het steunpunt van het Oostenrijkse centrum, het dorp Cavriana. Na de oorlog volgde zijn benoeming tot senator.

In juli 1862 werd F. benoemd tot opperbevelhebber van de Franse troepen in Mexico. Onder uiterst moeilijke omstandigheden drong hij in 1863 in de binnenlanden door, bereikte in mrt. de vesting Puebla en dwong deze 17 mrt. tot overgave. Op 10 juni trok hij de stad Mexico binnen en werd daarop tot maarschalk benoemd. In Frankrijk teruggekeerd aanvaardde hij in dec. het opperbevel over het 2de korps (Lille) en was in 1867 commandant van de legerplaats Châlons.