Hood (slagkruiser)



Toen het nieuws Engeland bereikte dat de Duitsers bezig waren met de bouw van de Mackensen-klasse in 1914, werd gebroed op een antwoord; het moesten schepen worden, die tevens superieur waren aan de Duitse Derfflinger-klasse. Om dit te bereiken kwam maar één kaliber in aanmerking: 15 inch (38,1 cm). In mrt. 1916 werden de definitieve ontwerpen goedgekeurd: ze stelden schepen voor van 36.000 ton met acht 15-inch-kanons en een snelheid van 32 à 33 knopen. Een paar weken nadat de contracten waren getekend vond de Slag bij Jutland plaats, en het verlies van drie slagkruisers maakte de marine bewust van de fouten die altijd aan het ontwerp van dergelijke schepen hadden gekleefd. Men begon te twijfelen aan het ontwerp van de nieuwe slagkruisers, waarin het beschermend pantser evenals vroeger een lage prioriteit gekregen had. Wat volgde was een grondige revisie van de plannen; de pantserdikte werd gemiddeld met 50% vergroot, waardoor het gewicht met ongeveer 5.000 ton toenam. De bouw werd zo urgent geacht, dat de kiel van de schepen al werd gelegd in sept. 1916, hoewel de aanpassingen van het ontwerp pas in de loop van 1917 gereed waren. Hood was uiteindelijk het enige schip van de klasse dat werd gerealiseerd; ze werd in dienst gesteld in 1920 en was het symbool van het gezag van de Britse marine gedurende bijna twee decennia. Ze was niet lang het machtigste oorlogsschip, maar wel het grootste van allemaal. De drie zusterschepen van Hood (Anson, Howe en Rodney) werden onvoltooid gesloopt toen bekend werd dat het werk aan de nieuwe Duitse slagkruisers was stilgelegd.

De machines van Hood waren bijzonder krachtig, in totaal 144.000 apk - in die tijd beschikte geen enkel oorlogsschip over een dergelijk vermogen. De grote ruimte die door de machines in beslag werd genomen maakte het noodzakelijk dat de torens van de hoofdbewapening ver uiteen werden geplaatst en betrekkelijk dicht bij de uiteinden van het schip, wat weer met zich meebracht dat de zeer lange romp bestand moest zijn tegen enorme buigingskrachten. Het achterdek van Hood was altijd erg nat en werd dikwijls overspoeld als het schip op volle snelheid lag.

In de jaren vlak voor de Tweede Wereldoorlog was Hood gestationeerd in de Middellandse Zee, maar sloot zich aan bij de Home Fleet toen de vijandigheden een aanvang namen. Ze kon niet deelnemen aan de operaties bij Noorwegen, begin 1940, omdat ze opnieuw werd toegerust. Haar eerste volle taak was op 3 juli 1940, toen ze tijdelijk was ondergebracht bij "Force H", die het wegvallen van de Franse vloot in de Middellandse Zee moest compenseren. Die dag werd een aanval ondernomen op de Franse marinebasis bij Mers el Kébir bij Oran. Na de capitulatie van Frankrijk waren veel van de belangrijkste Franse marineschepen daar naartoe gebracht, en de Britten eisten dat ze werden overgedragen om te voorkomen dat ze in handen van de As-mogendheden zouden vallen. De Fransen weigerden echter, en de Britten openden het vuur en veroorzaakten een aanzienlijke schade. Het was de eerste keer in meer dan 125 jaar dat Fransen en Britten op elkaar schoten, in feite voor het eerst sinds Waterloo.

Een jaar later bestond Hood niet meer. Op 24 mei 1941 zonk ze onder de salvo's van de Duitse Bismarck. Haar ondergang werd voorafgegaan door een enorme explosie die haar in tweeën scheurde, veroorzaakt door een 38,1-cm-granaat die detoneerde in het magazijn van de granaten van 4 inch (10,2 cm) waarna de vlammen oversloegen naar een van de magazijnen voor de 15-inch-granaten erachter. Slechts drie man overleefden deze verschrikking. Het schip deelde dus het lot van haar voorgangers Invincible, Indefatigable en Queen Mary. De ramp met de Hood toonde wederom aan dat ondanks de aanpassingen die na de Slag bij Jutland in het ontwerp waren aangebracht, de bescherming niet afdoende was.

Er is enig dispuut geweest, of het schip nu genoemd was naar - wat veelal wordt aangenomen - de Britse admiraal Samuel Hood (1724-1816) of naar admiraal Horace Hood, eveneens een telg van de Hood-dynastie, die met zijn vlaggenschip Invincible ten onder ging in de Slag bij Jutland (1916). Voor dit laatste pleit dat het schip ten doop werd gehouden door diens weduwe.