Julius von Grawert

Julius August Reinhold von Grawert, Pruisisch generaal der infanterie, * Königsberg, 28 dec. 1746, † Landeck, 18 sept. 1821, trad in 1759 tot een infanterieregiment toe en werd na de Vrede van Hubertsburg ingedeeld bij het regiment Tauenzien in Breslau, waar hij als 1ste luitenant de lijfwacht commandeerde. Bij het uitbreken van de Beierse Successieoorlog werd de wetenschappelijk gevormde officier adjudant van de hertog en de latere veldmaarschalk Karl Wilhelm Ferdinand van Brunswijk. In 1781 keerde G. als compagniechef bij zijn regiment terug, werd in 1783 majoor in het regiment Graf zu Anhalt in Liegnitz, na de dood van Frederik de Grote naar Berlijn naar het "Oberkriegscollegium" (voorloper departement van Oorlog) overgeplaatst en werd in 1788 als luitenant-kolonel commandant van het regiment van de hertog van Brunswijk in Halberstadt. In deze functie poogde hij de krijgskundige vorming van zijn officierskorps op een hoger plan te brengen; hij behoorde tot de school der strategen, die een defensieve oorlogsvoering voorstonden.

In 1790 trad G. toe tot de generale staf, nam in die hoedanigheid aan de veldtochten van 1792-94 deel, werd in 1793 kolonel en vervolgens generaal-kwartiermeester, welke functie hij tot volle tevredenheid van de hertog van Brunswijk en van veldmaarschalk Möllendorf uitoefende. Na de Vrede van Bazel bleef G. nog enkele jaren bij de kwartiermeesterstaf, werd in 1797 chef van het 47ste infanterieregiment in Glatz, in 1798 generaal-majoor, in 1800 inspecteur van de zes infanterieregimenten in Silezië, in 1804 gouverneur van Glatz en het jaar daarop luitenant-generaal.

In de Slag bij Jena in 1806 leidde hij bekwaam een divisie van het gemengd Pruisisch-Saksische korps, werd bij de opmars naar Vierzehnheiligen gewond en kon aan het verdere verloop van de veldtocht niet meer deelnemen. Na de Vrede van Tilsit werd hij gouverneur-generaal van Silezië. In deze functie stond hij voor iedereen open en toonde hij zich zo bedreven, dat Napoleon hem in 1812 als commandant van het Pruisische hulpkorps wilde hebben. Kort na het voorspoedig verlopen gevecht bij Eckau echter, droeg de hoogbejaarde man, die als gevolg van de grote inspanningen aan algehele lichamelijke en geestelijke afmatting ten prooi was gevallen, het opperbevel over aan Yorck. Hij zocht herstel in Mitau, waar hij tot eind sept. bleef, diende zijn ontslag in en trok daarna - als generaal der infanterie - met behoud van zijn volledige wedde, naar zijn landgoed bij Landeck in Silezië, waar hij, zijn teer gestel zoveel mogelijk ontziend, in sept. 1821 stierf. Hij schreef: "Die Schlacht von Pirmasenz am 14. September 1793" (1797).

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 9, 1879.