Erich Hartmann

Erich Alfred "Bubi" Hartmann (Weissach (bij Stuttgart), 19 april 1922 - Weil im Schönbuch (bij Stuttgart), 20 september 1993) was een Duitse jachtvlieger uit de Tweede Wereldoorlog. H. is de meest succesvolle gevechtspiloot aller tijden. Tijdens zijn carrière schoot hij 352 gevechtsvliegtuigen neer, een ongeëvenaard record.

H. kwam in 1942 in dienst van de Luftwaffe, behaalde al snel zijn vliegbrevet en werd in 1943, kort nadat hij zijn opleiding had voltooid, naar Rusland gestuurd. Hij vloog daar de gehele oorlog in een Messerschmitt Bf 109. Aanvankelijk was hij niet erg succesvol. Na zijn eerste zege in een luchtgevecht werd hij zelf neergeschoten. Daarna lukte het hem maanden niet om opnieuw een vijandelijk toestel neer te halen. Halverwege de zomer van 1943 bedacht H. een tactiek waarbij hij zijn vijand verraste, beschoot en daarna het gevecht direct afbrak. Opmerkelijk was dat hij van zeer dichtbij schoot, waardoor hij vrijwel nooit miste en slechts enkele kogels voldoende waren om het vijandelijke toestel uit te schakelen. De vliegtuigen hadden destijds maar enkele seconden munitie bij zich. Omdat hij weinig munitie gebruikte kon hij meerdere vliegtuigen na elkaar neerschieten. H. probeerde zijn tactiek voor het eerst in januari 1943 uit en hij schoot hiermee zijn tweede vliegtuig neer. Vanaf dat moment begon hij zijn tactiek te verfijnen. Hij schoot steeds meer toestellen neer. Bij zijn 182ste missie schoot hij zijn 18de toestel neer, bij zijn 360ste missie zijn 134ste.

Op 29 oktober 1943 werd H. vanwege zijn 148ste zege onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis, op 2 maart 1944 met het Ridderkruis met eikenbladeren (202 overwinningen), op 2 juli 1944 met het Ridderkruis met eikenbladeren en zwaarden (250 overwinningen) en op 25 augustus 1944 met het Ridderkruis met eikenbladeren met zwaarden en briljanten (300 overwinningen). Deze eretekenen ontving hij van de Führer persoonlijk. Op 24 augustus 1944 schoot hij 10 vliegtuigen neer, overwinning 291 tot en met 301, en was daarmee de eerste piloot die meer dan 300 zeges in de lucht behaalde.

Op het hoogtepunt van zijn roem was hij pas begin 20 dus een hoge rang (kort voor het einde van de oorlog werd hij nog bevorderd tot majoor) zat er niet in. In 1945 kreeg hij het verzoek om zich bij een team dat was samengesteld uit de beste jachtvliegers aan te sluiten: het Jagdgeschwader 44, de eerste straaljagereenheid. Maar H., op dat moment pas kapitein, weigerde, omdat hij vreesde dat hij slechts een bijrol kreeg te vervullen, en vroeg om overplaatsing naar zijn eigen onderdeel aan het Russische front. H. gaf zich aan het einde van de oorlog over aan de Amerikanen, die hem uitleverden aan de Russen. H. had al zijn overwinningen aan het Oostfront behaald. Tijdens de oorlog hadden de Russen zelfs een prijs op zijn hoofd gezet. Hij werd veroordeeld tot 25 jaar dwangarbeid. Na bemiddeling van de Duitse bondskanselier kwam hij in 1955 vrij.

H. behaalde met zijn toestel wel de meeste overwinningen, maar boekte die voor het grootste deel tegen technisch slechte en zwak bewapende Russische bommenwerpers, die gevlogen werden door weinig ervaren piloten. Hij wordt daarom niet gezien als de beste oorlogsvlieger. Dat is volgens velen Hans Joachim Marseille met 158 overwinningen.