Arcadiaconferentie

De Arcadiaconferentie vond plaats in Washington DC tussen 22 december 1941 en 14 januari 1942 tussen de militaire staven van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Het was de tweede bijeenkomst in de voorbereiding tot een gezamenlijke geallieerde samenwerking tegen de As-mogendheden. De VS waren immers twee weken voordien, na de aanval op Pearl Harbor, bij de Tweede Wereldoorlog betrokken.

De Arcadiabijeenkomst (ARCADIA was de codenaam voor de conferentie) kwam tot stand op voorstel van Winston Churchill, die doordesemd was van een virulent 'anti-germanisme', om een militaire strategie op lange termijn te bespreken waarbij - wat geen verwondering zal wekken - het standpunt 'Duitsland eerst' hevig door de Britten werd verdedigd. De Amerikaanse president Roosevelt gaf zijn zegen aan de Britse stellingname en de militaire samenwerking werd officieel door de oprichting van een comité voor een gezamenlijke legerleiding en de aanduiding van een geallieerde bevelhebber voor elk oorlogstheater. Ook kwam er een samenwerking op economisch vlak om de Britse oorlogservaring af te stemmen op de Amerikaanse productiecapaciteit. Deze geallieerde samenwerking zou uiteindelijk leiden tot Operatie Toorts (Engels: Operation Torch), de landing in Frans Noord-Afrika en de Noord-Afrikacampagne.

Een andere beslissing die werd genomen tijdens de Arcadiaconferentie was de opstelling van de 'Algemene Verklaring' om de Verenigde Naties. De verklaring omschreef een alliantie tegen de As-mogendheden en de acceptatie van het Atlantisch charter, dat opgesteld was tijdens de eerste Brits-Amerikaanse conferentie te Placentia Bay, USA. De verklaring werd ondertekend op 1 januari 1942 en ondersteund door 26 naties inclusief China en de Sovjet-Unie (maar niet door Frankrijk wegens de dubieuze status van het Vichy-regime en de Vrije Fransen). Doch bij een bezoek door de Engelse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Eden bleek dat de medewerking van de Sovjet-Unie aan de Algemene Verklaring afhankelijk was aan de voorwaarde dat Finland werd toegewezen aan de USSR. Dit was tegen een paragraaf uit het Atlantisch charter dat uitbreiding in territorium afwees.