Maximilian von Browne

Maximilian Ulysses, baron de Camus and Mountany, rijksgraaf von Browne, Oostenrijks veldmaarschalk, neef van de Russische generaal George von Browne, * Bazel, 23 okt. 1705, † Praag, 26 juni 1757, was de enige zoon van rijksgraaf Ulysses von B. (die in 1690 uit Schotland emigreerde, in keizerlijke dienst trad en in 1731 stierf), trad al jong in Oostenrijkse krijgsdienst, werd in 1739 lid van de hofkrijgsraad, tot luitenant-veldmaarschalk benoemd, en kreeg het opperbevel in Silezië. In 1740 werd hij bij de Slag bij Mollwitz gewond. Na de Vrede van Breslau leverde hij onder Khevenhüller in Bohemen slag met de Fransen en was daarna in Italië onder de prins van Lobkowitz commandant bij de strijd met de Spanjaarden.

In 1745 was hij weer bevelhebber in Beieren, daarna, nadat hij tot General-Feldzeugmeister was bevorderd, aan de Rijn en van 1746-48 opnieuw in Italië. In 1749 werd hij aangesteld als gouverneur in Zevenburgen, vervolgens belast met het opperbevel in Bohemen en benoemd tot veldmaarschalk. Nadat hij bij het uitbreken van de Zevenjarige Oorlog bevelhebber van het bij Kolin samengetrokken leger was geworden, werd hij op 1 okt. 1756 bij Lobositz verslagen door Frederik II. Toen Frederik Bohemen had ontruimd, betrokken de troepen van B. hun winterkwartier in Praag.

Tijdens de Slag bij Praag op 6 mei 1757, wist B. - onder het opperbevel van Karl van Lotharingen - de pogingen van de Pruisen om de Oostenrijkse vleugel af te snijden te verhinderen en de eerste aanval van Schwerin af te slaan, maar werd, dodelijk gewond, met het Oostenrijkse leger in Praag ingesloten.

Bron: Meyers Grosses Konversation-Lexikon, 6de dr., dl. 3, 1907.