Erwin Rommel

left|150px

Erwin Johannes Eugen Rommel (Heidenheim an der Brenz, 15 november 1891 - Herrlingen, 14 oktober 1944) was een Duitse generaal. Hij speelde een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog in Noord-Afrika. Zijn bijnaam was de Desert Fox of Woestijnvos. Bij de Slag bij El Alamein was hij de tegenstander van Bernard Montgomery.

Rommel was de zoon van een leraar en volgde het gymnasium. Hij was van plan als ingenieur bij de zeppelinfabriek in Friedrichshafen te gaan werken, maar koos op advies van zijn vader in 1910 voor een militaire loopbaan. In 1911 ging hij naar de officiersopleiding in Dantzig.

Eerste Wereldoorlog
Rommel vocht in de Eerste Wereldoorlog aanvankelijk bij de infanterie en later bij een bataljon bergtroepen, het Württembergisches Gebirgs-Bataillon, dat bij wijze van Duitse steun aan de Oostenrijkse bondgenoot was uitgeleend. Het bataljon zou zich in het Alpengebied de stoottroeptactiek (voorloper van de Blitzkrieg) volledig eigen maken. De Württembergers deden van zich spreken toen twee compagnieën van hun formatie, geleid door Oberleutnant (eerste luitenant) Erwin Rommel, in oktober 1917 bij de Slag om Caporetto de Italiaanse frontlinie wisten te doorbreken en een artilleriestelling overrompelden. Een Italiaans tegenoffensief werd afgeslagen en een compleet regiment Bersaglieri werd krijgsgevangen gemaakt. Met de aankomst van de rest van het bataljon leidde Rommel de formatie langs de achterzijde van Monte Matajûr (in het tegenwoordige Slovenië) en dwong nog meer Italianen tot overgave. 150 Italiaanse officieren en 9000 manschappen verlieten het slagveld als krijgsgevangenen en 81 stuks geschut werden door de Duitsers buitgemaakt. De Oberleutnant werd tot Hauptmann (kapitein) bevorderd en kreeg later voor zijn aandeel in de Slag van Longarone de Pour le Mérite. Rommel was één van de jongste ontvangers van deze onderscheiding die eigenlijk alleen voor hoge officieren was bedoeld.

Tweede Wereldoorlog
thumb|right|200px|Erwin Rommel, Desert Fox, in Afrika Na de Eerste Wereldoorlog ging hij over naar de Reichswehr van de Weimarrepubliek waar hij docent krijgskunde werd. Hij publiceerde zijn boek "Infanterie greift an" (De infanterie valt aan) over zijn belevenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij ontmoette Adolf Hitler na diens machtsovername, werd chef van de troepen die Hitler begeleidden en werd in 1940 door Hitler tot generaal-majoor en bevelhebber van de 7de pantserdivisie benoemd. Tijdens de Blitzkrieg in Frankrijk (1940) opereerde zijn divisie zo snel, dat deze de bijnaam Spookdivisie kreeg. Zelfs het Duitse opperbevel wist niet altijd waar de divisie zich bevond.

In 1941 werd Rommel tot luitenant-generaal bevorderd, waarna hij het opperbevel kreeg over het Afrikakorps. Na de verovering van Tobroek in 1942 werd hij tot veldmaarschalk bevorderd. In juni van dat jaar rukten zijn troepen op tot El Alamein in Egypte, maar als gevolg van onvoldoende voorraden en materiaal werd het Afrikakorps vanaf oktober van dat jaar teruggedrongen door geallieerde troepen onder Montgomery naar Tunesië. In maart 1943 werd Rommel naar Duitsland teruggehaald om hem de onafwendbare nederlaag te besparen. Twee maanden later capituleerde het Afrikakorps in Tunesië.

Vanaf november 1943 was Rommel als opperbevelhebber van de legergroep-B verantwoordelijk voor de Duitse verdediging aan de Atlantische kust in Frankrijk. Hij inspecteerde de Atlantikwall en liet tal van verbeteringen aanbrengen. Na de geallieerde landing in Normandië op 6 juni 1944 raakte Rommel op 17 juli bij een luchtaanval zwaargewond, toen hij per auto onderweg was.

thumb|right|150px|Gedenksteen voor Rommel in Herrlingen (diens graf is elders in deze plaats) Eerder zou hij contact hebben gehad met een groep samenzweerders tegen Hitler. Nooit is aangetoond, of dit werkelijk het geval was. Maar terwijl hij thuis herstellende was van zijn verwondingen, zou hij maanden na de aanslag op Hitler bezoek hebben gehad van een tweetal generaals, die hem voor de keus stelden zelfmoord te plegen of zich te onderwerpen aan een showproces vanwege zijn vermeende betrokkenheid bij de aanslag. Rommel koos voor het eerste maar werd met militaire eer begraven. De officiële lezing luidde dat hij was bezweken aan zijn eerder opgelopen kwetsuren.

Persoonlijk leven
Rommel was sinds 1916 gehuwd met de dochter van een Pruisische grootgrondbezitter. In 1928 kreeg het paar een zoon, Manfred, die van 1974 tot 1996 burgemeester van Stuttgart was. Eerder had Rommel echter al een kind verwekt bij een andere vrouw. Het uit die relatie geboren meisje werd later, toen deze vrouw overleden was, door Rommel als "stiefdochter" geadopteerd.