Dominique Vandamme

Dominique René Vandamme, graaf (1808) van Hüneburg, Frans generaal, * Cassel (Dép. du Nord, Frankrijk), 5 nov. 1770, † aldaar, 15 juli 1830, trad in 1788 toe tot het koloniale regiment op het eiland Martinique, sloot zich in 1790, naar Frankrijk teruggekeerd, aan bij de Revolutie, richtte in 1792 een uit vrijwilligers bestaande compagnie Jagers op en klom in 1793 op tot brigadegeneraal. Hij onderscheidde zich bij Hondschoote (1793) en bij Kehl en Hüningen (1796). In 1799 werd V. tot divisiegeneraal benoemd, en nadat hij in de Slag bij Austerlitz (2 dec. 1805) van zich had doen spreken, kreeg hij van 1806-07 de troepen van Wurtemberg in Silezië onder zijn hoede, wat ook in 1809 bij de veldtocht tegen Oostenrijk het geval was.

In 1811 werd V. commandant van de 14de militaire divisie in Cherbourg. In mrt. 1812 kreeg hij het bevel over het 8ste legerkorps (Westfalen) onder koning Jérôme Bonaparte (broer van), met wie hij echter onmiddellijk onenigheid kreeg, waarop hij van zijn commando werd ontheven en naar Frankrijk werd teruggestuurd. In mrt. 1813 kreeg hij de 25ste divisie in Wezel onder zich alsmede het bevel over de troepen bij de mondingen van Wezer en Elbe. Op 31 mei nam hij Hamburg in bezit.

Nadat hij na de wapenstilstand naar de hoofdmacht was overgeplaatst, viel V., die na Napoleons overwinning bij Dresden (26 en 27 aug.) de bondgenoten de terugtocht moest versperren, deze op 29 aug. bij Kulm aan, maar werd op 30 aug. verslagen en met 10.000 man gevangengenomen.

Tijdens de "Honderd Dagen" werd V. door Napoleon op 2 juni 1815 tot pair van Frankrijk benoemd en met het bevel over het 3de korps van het Noordelijke Leger belast, waarmee hij op 16 juni bij Ligny en 18 juni bij Wavre slag leverde, en dat hij ten slotte naar Parijs terugleidde.

Na bij de tweede terugkeer van de Bourbons uit Frankrijk te zijn verbannen, vertrok V. naar Noord-Amerika. In 1819 werd hem amnestie verleend en mocht hij terugkomen.

Lit.: Du Casse, A.: Le général Vandamme et sa correspondance (2 dln., 1870).