Wilhelm von Woyna

Wilhelm von Woyna, Pruisisch generaal der infanterie, * Trier, 7 mei 1819, † Bonn, 29 dec. 1896, trad – afkomstig uit het cadettenkorps - op 5 aug. 1837 als 2de luitenant toe tot het 17de infanterieregiment te Düsseldorf, werd in 1846 naar het gardebataljon Jagers te Berlijn, de zogenoemde Neuchateller, overgeplaatst, met welk hij in 1848 aan de veldtocht tegen Denemarken (&rarr; Duits-Deense Oorlogen) deelnam, en voerde tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog van 1866 bij de Mainveldtocht het 39ste Nederrijnse regiment der fuseliers aan, aan het hoofd waarvan hij bij Hammelburg, Helmstadt en Rossbrunn vocht.

Bij het uitbreken van de oorlog tegen Frankrijk (&rarr; Frans-Duitse Oorlog) in 1870 werd hij tot generaal-majoor en commandant van de uit het 53ste (Westfaalse) en het 77ste (Hannoveriaanse) infanterieregiment samengestelde 28ste infanteriebrigade bevorderd, die tot de 14de infanteriedivisie (luitenant-generaal v. Kameke), het 7de legerkorps (generaal der infanterie v. Zastrow) en het 1ste leger (generaal der infanterie v. Steinmetz) behoorde.

Reeds bij Spicheren, waar zijn brigade met een ultieme krachtsinspanning het slagveld bereikte en op de uiterste rechtervleugel werd ingezet, had deze op 6 aug. succes; op 14 aug. mengde ze zich bij Colombey-Nouilly in de strijd; de 17de kwam ze als voorhoede van het 1ste leger bij het strijdtoneel van de volgende dag aan en hield stand in een klein gevecht; bij de beslissende slag van Gravelotte-Saint Privat werd ze in reserve gehouden; vervolgens hielp ze bij de omsingeling van Metz.

Na de val van Metz werd ze ingezet bij de kleine vestingen in het noorden van Frankrijk, eerst bij Diedenhofen, waar W. het bevel voerde op de rechteroever van de Moezel; daarna bij Montmédy en ten slotte bij Mézières, waar W. een tijd lang als plaatsvervanger van de voor de belegering van Parijs opgeroepen Kameke het opperbevel voerde.

Nadat Mézières op 2 jan. 1871 gecapituleerd had, werd W. op de 5de opgedragen om een verrassingsaanval uit te voeren op Rocroy; dat deze opdracht slaagde was te danken aan W.'s adjudant, 1ste luitenant v. Förster, wiens overredingskunst de commandant tot overgave van de vesting deed besluiten.

Van Mézières in het noorden ging het naar het zuidoosten van het land, waar het 7de legerkorps naartoe werd gestuurd om aan de strijd tegen Bourbaki deel te nemen en waar het aan de verdrijving van diens leger naar Zwitserland een belangrijke bijdrage leverde.

Vanwege het succes van zijn brigade werden aan W. zowel beide klassen van het IJzeren Kruis als de Orde Pour le mérite verleend. Toen hij met de laatste opgesierd op 11 mrt. voor het eerst weer voor zijn troepen verscheen, begroetten de mannen, zoals de geschiedenis van het 77ste regiment schrijft "de kranige generaal, die met hen gedurende de hele veldtocht door dik en dun was gegaan" met een donderend "hoera".

Na het sluiten van de vrede verruilde W. zijn commando met dat van de 41ste infanteriebrigade te Mainz. Op 11 okt. 1873 trad hij als luitenant-generaal en commandant aan het hoofd van de 30ste divisie in Metz en op 18 nov. 1880 keerde hij als gouverneur naar Mainz terug. Als erkenning voor hetgeen hij had gedaan toen er in het voorjaar van 1883 gevaar voor een overstroming dreigde, maakte de stad hem ereburger.

Nadat hem op 22 mrt. 1883 de rang van generaal der infanterie was toegekend, ging W. op 14 aug. 1886 met pensioen en stierf op 29 dec. 1896 in Bonn, waar hij was gaan wonen.

Zijn oudere broer Emil van Woyna (1812-1881) was ook generaal en vocht eveneens in de Frans-Duitse Oorlog.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 44 (1898).