Marc Pécheux

Marc Nicolas Louis Pécheux, Frans generaal, * Bucilly (Aisne), 28 jan. 1769, † Parijs, 1 nov. 1831. P. trad in 1792 als kapitein der grenadiers toe tot het 4de bataljon vrijwilligers van het departement Aisne. In 1792 diende hij in het Noordelijke Leger onder Dumouriez en kreeg al snel een bataljon onder zich. Van 1793 tot 1798 was hij in Frankrijk gestationeerd, en tot 1801 in Italië. P. was inmiddels opgeklommen tot brigadecommandant (in de rang van kolonel, niet te verwarren met brigadegeneraal). Hij nam deel aan de veldtochten van 1801-04 in Ligurië, en was ingedeeld bij de Frans-Nederlandse en Hannoveraanse troepenmacht. In 1805 onderscheidde hij zich bij de Slag bij Austerlitz, toen hij de Russische cavalerie grote verliezen toebracht. Ook in 1806 en 1807, tijdens de Pruisische en Poolse campagne, streed hij met verve: bij de veldslagen bij Schleiz, Jena, Halle (waar hij de reserve van de prins van Wurtemberg uiteendreef), bij de inname van Lübeck, bij de gevechten bij Spandau, en bij de Slag bij Friedland, waar zijn regiment deel van de reserve uitmaakte.

In 1808 tot 1811 was P. actief in Spanje. Bij het begin van de campagne muntte hij uit door de verovering van de hoogvlakte van Spinoza. Dit wapenfeit, dat op naam kwam van zijn 95ste regiment, leverde hem het kruis van commandeur van het Legioen van Eer op en de titel "Baron van het Keizerrijk". Ook in 1809 en 1810 beschaamde hij de verwachtingen die men van hem had, geenszins. In 1810 werd hij door zijn optreden hij het beleg van Cadiz bevorderd tot brigadegeneraal.

In mei 1813 volgde zijn benoeming tot divisiegeneraal en werd hij overgeplaatst naar Hamburg. Nu wierp hij zich met zijn divisie, 8.000 man sterk, op de Pruisen die posities rond Maagdenburg hadden ingenomen. Generaal Wallmoden, die berichten van de Fransen had onderschept was echter op de hoogte van de plannen van P. en van de vijandelijke troepensterkte, en viel onverwacht met een overmacht aan. P. moest terugtrekken, vocht voor wat hij waard was, maar raakte al zijn wapens en voorraden kwijt terwijl twee van zijn adjudanten krijgsgevangen werden gemaakt. Eind 1813 werd hij ingesloten in Maagdenburg, wist daar in het verdere verloop van de veldtocht stand te houden en gaf zich pas over toen hij hoorde van de politieke ontwikkelingen in Frankrijk.

Na de ontbinding van het keizerlijke leger in 1815 werd P. op non-actief gesteld. In 1818 benoemde de koning hem tot commandant van de 12de militaire divisie. In 1820 werd P. inspecteur-generaal van de infanterie; later dat jaar kwam hij aan het hoofd van het 16de administratieve district en werd belast met de reorganisatie van het leger. In 1823 werd hij commandant van de 12de divisie van het 5de legerkorps van het leger van Spanje onder generaal Lauriston.

In 1824 werd hij wederom op non-actief gesteld en in 1825 benoemd tot grootofficier van het Legioen van Eer. P. overleed in 1831. Zijn naam werd aangebracht aan de Arc de Triomphe te Parijs.

Bron: Mullié, Ch.: Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850, 1851.