Howe



Toen de Britten in 1937 weer slagschepen gingen bouwen, stond het kaliber van de hoofdbewapening, 14 inch (35,6 cm), al geruime tijd vast. Een kanon van dit type was reeds in productie, en de ontwikkeling van een zwaarder kaliber zou de bouw van de schepen verscheidene jaren hebben vertraagd. Een ander belangrijk argument om voor dit kaliber te kiezen was dat het gewicht dat werd uitgespaard kon worden gebruikt voor zwaarder pantser. Deze eenzijdige beslissing om de hoofdbewapening te beperken werd door geen enkele andere marine nagevolgd, en in Groot-Brittannië zelf waren de meningen eveneens verdeeld: in conservatieve kring werden de schepen beschouwd als een mislukking, maar die opvatting werd gelogenstraft toen deze King George V-klasse van slagschepen tijdens de oorlog meer dan uitstekend bleek te voldoen.

De bewapening zou aanvankelijk hebben bestaan uit twaalf 35,6-cm-kanons in vierlingtorens, maar uiteindelijk werd toren B uitgevoerd als dubbeltoren. De betrekkelijk korte dracht betekende dat de schepen moesten naderen om de kans op eigen treffers te vergroten, maar kwetsbaar waren in een gevecht met een tegenstander die een groter kaliber voerde.

Zoals haar zusters, nam Howe (genoemd naar de Britse admiraal Richard Howe, 1726-1799) van de klasse in 1942/43 deel aan operaties in de Noordelijke IJszee ter bescherming van geallieerde konvooien. Vanaf mei 1943 was ze betrokken bij de geallieerde landingen in Zuid-Italië.

Tijdens de topconferentie in nov. 1943 kwamen de Britten en Amerikanen overeen dat het zwaartepunt van de oorlog in de Stille Oceaan zou komen te liggen, en dat nadat Duitsland verslagen was, de Britten daar zouden worden ingezet tegen de Japanners; een aanzienlijke vloot zou deel moeten uitmaken van deze strijdmacht. Weldra was het zover; begin 1945 werd de Britse "Pacific Fleet" gevormd, die uitsluitend uit moderne schepen bestond, inclusief de slagschepen King George V en Howe, en later ook Duke of York en Anson.