Wilhelm von Neipperg

Graaf Wilhelm Reinhard von Neipperg, Oostenrijks veldmaarschalk, * Schwaigern, 1684, † Wenen, 1774, de eerste van zijn geslacht wie de titel van graaf deelachtig werd, gunsteling van keizer Karl I en Maria Theresia, trad in 1702 in keizerlijke dienst en voerde in 1717 als kolonel een infanterieregiment aan; onderscheidde zich bij Temesvar en Belgrado, werd in 1723 generaal-majoor en kreeg de opvoeding van hertog Franz Stephan van Lotharingen (de latere keizer Karl I) toevertrouwd.

In 1730 werd hij commandant van Luxemburg en tot graaf benoemd, en trok in 1733 als luitenant-veldmaarschalk naar Italië, waar hij Mirandola bevrijdde. Hij werd in 1735 Feldzeugmeister en in 1737 commandant van Temesvar, vocht tegen de Turken, onderscheidde zich bij Kronea en redde door de tussenkomst van zijn korps het leger bij Groczka. In 1739 sloot hij tot ontstemming van Wenen op eigen houtje de Vrede van Belgrado, werd daarvoor gevangen gezet en bleef tot 1740 gedetineerd. Hij bleek namelijk toegezegd te hebben dat Oostenrijk Belgrado, Oostenrijks-Walachije, Orsowas en een deel van Bosnië aan de Turken afstond, wat door de overwinningen van de Russen helemaal niet nodig was.

In 1741 kreeg hij het opperbevel in Silezië in de strijd met Frederik de Grote, maar verloor in 1741 de Slag bij Mollwitz en trok zich naar Moravië terug; werd daarna naar Wenen teruggeroepen en nam in 1743 aan de Slag bij Dettingen deel. In 1753 werd hij bevelhebber in Oostenrijk, in 1754 voorzitter van de hofkrijgsraad, en was van 1762 tot zijn dood commandant van Wenen.