Prince of Wales



Toen de Britten in 1937 weer slagschepen gingen bouwen, stond het kaliber van de hoofdbewapening, 14 inch (35,6 cm), al geruime tijd vast. Een kanon van dit type was reeds in productie, en de ontwikkeling van een zwaarder kaliber zou de bouw van de schepen verscheidene jaren hebben vertraagd. Een ander belangrijk argument om voor dit kaliber te kiezen was dat het gewicht dat werd uitgespaard kon worden gebruikt voor zwaarder pantser. Deze eenzijdige beslissing om de hoofdbewapening te beperken werd door geen enkele andere marine nagevolgd, en in Groot-Brittannië zelf waren de meningen eveneens verdeeld: in conservatieve kring werden de schepen beschouwd als een mislukking, maar die opvatting werd gelogenstraft toen deze King George V-klasse van slagschepen tijdens de oorlog meer dan uitstekend bleek te voldoen.

De bewapening zou aanvankelijk hebben bestaan uit twaalf 35,6-cm-kanons in vierlingtorens, maar uiteindelijk werd toren B uitgevoerd als dubbeltoren. De betrekkelijk korte dracht betekende dat de schepen moesten naderen om de kans op eigen treffers te vergroten, maar kwetsbaar waren in een gevecht met een tegenstander die een groter kaliber voerde.

Prince of Wales van de klasse werd ernstig bekritiseerd omdat ze zich teruggetrokken had uit het gevecht met het Duitse slagschip Bismarck, maar dat was ongegrond: Prince of Wales was pas acht weken voor dit gevecht in dienst gesteld, zodat de bemanning nog onvoldoende met het schip vertrouwd was; bovendien waren er steeds terugkerende problemen, vooral met de kanons. Als ze zich niet had teruggetrokken, had dat waarschijnlijk haar einde betekend, zodat de beslissing om het wel te doen onder de gegeven omstandigheden te rechtvaardigen viel. Maar in de ogen van vele Britten was de eer van het schip alleen gered als het was gezonken.

De gebeurtenissen van de 10de dec. 1941 toonden overtuigend aan dat het slagschip niet langer het machtigste wapen van de marine was. Op die dag vielen van een basis op het vasteland opgestegen Japanse marinebommenwerpers de Britse oorlogsschepen Repulse en Prince of Wales, die uit Singapore kwamen, met torpedo's en bommen aan, en brachten ze tot zinken. Dat Repulse bezweek onder de aanval was niet verrassend gelet op haar weinig adequate bescherming, maar het feit dat een zo modern schip als Prince of Wales het niet gered had gaf te denken. Vanaf dat moment was duidelijk dat het slagschip aan betekenis had ingeboet en dat het vanuit de lucht vernietigd kon worden zoals elk ander oorlogsschip. Als het in de toekomst ergens werd ingezet, kon dat alleen maar onder de "beschermende papaplu" van de luchtmacht. De Amerikanen en de Britten namen onmiddellijk de nodige maatregelen die door deze ervaring waren ingegeven: slagschepen zouden nu altijd vergezeld worden door vliegdekschepen.