E-10

De E-10 was de tweede klasse tank uit de Entwicklung-series, ook wel afgekort als de E-serie, die bestond uit zes tankontwerpen met elk z'n eigen klasse. De E-serie was een poging van de Duitsers om tanks te produceren die de problemen met voorgaande projecten moesten voorkomen. Aangezien er daarvóór verschillende modellen ontworpen waren met hun eigen specifieke bijzonderheden, vorderde de productie niet erg snel. Bij de E-serie was het de bedoeling dat de tanks zoveel mogelijk dezelfde onderdelen moesten gebruiken. Met als typerend voorbeeld de baanwielen van de E-10 die ook werden toegepast bij de E-100. Maar dit wil niet zeggen dat de Duitsers ondertussen ook vorderingen maakten in technologisch opzicht. In tegendeel, de technologie van de voorgaande twee tankprojecten die de realisatiefase haalden werd nauwelijks of zelfs niet verbeterd. De zes projecten waren:


 * E-5: een 10 tot 25 ton zwaar voertuig dat dienst deed als Waffenträger voor verschillende bewapeningen.
 * E-10: een 10 tot 25 ton zware licht multifunctionele tank die de Panzer 38(t), en andere ontwerpen van deze tank, moest vervangen.
 * E-25: een 25 tot 50 ton middelzware tank die de Panzer III en Panzer IV moest vervangen.
 * E-50: een 50 tot 75 ton middelzware tank die de Panther en de Tiger I moest vervangen.
 * E-75: een 75 tot 100 ton zware tank die de Königstiger en de Jagdtiger moest vervangen.
 * E-100: uiteindelijk als laatste was er de E--100 en dit was een 100 ton (of zwaardere) Super Zware tank die het prototype was voor de Maus. Hieronder meer daarover.

Geschiedenis van de E-10
De E-10 was een 10 tot 25 ton zware licht multifunctionele tank die de Panzer 38(t), en andere ontwerpen van deze tank, moest vervangen. Hij was bedoeld om gemakkelijk en goedkoop geproduceerd te worden. Het zou een tankjager worden zonder toren, ontworpen door het bedrijf Klockner-Humboldt-Drutz, dat geen ervaring had met gevechtsvoertuigen. De motor werd een 400 pk zware Maybach HL 100 die achteraan werd geplaatst. Er was ook een luchtgekoelde 350 pk zware Argus motor gepland. De gecombineerde hydrodynamische transmissie / stuureenheid zou worden geproduceerd door Voith en werd ook achteraan geplaatst. Hierdoor konden beide gemakkelijk onderhouden of vervangen worden en er kwam meer plaats in het gevechtscompartiment. Om het onderhoud te vergemakkelijken, konden pantsering van het dak en achterkant verwijderd worden. Er werd geschat dat de snelheid tussen de 65 en 70 km/u zou bedragen bij een gewicht van 16 ton. De bewaprning was een 7,5 cm Pak 39 L/48, eerder gebruikt op de eerste modellen van de Jagdpanzer IV en de Hetzer. Een opmerkelijke noviteit was het instellen van verschillende hoogtes. Zo kon de ophanging aangepast worden waardoor de tank kon stijgen of dalen in hoogte. Zo kon de voertuighoogte worden ingesteld tussem 1,4 en 1,76 meter. De pantsering bedroeg tussen de 20 en 60 mm. Het voertuig werd uiteindelijk nooit geproduceerd.