Supermarine Spitfire

thumb|left|150px|Reginald Joseph Mitchell De Supermarine Spitfire was een klassieke creatie van ontwerper R.J. Mitchell, en was afgeleid van de zeevliegtuigen die de Schneider Trophee hadden gewonnen. De Spitfire Mk I werd voor het eerst gevlogen op 5 maart 1936 met een Rolls Royce Merlin II-motor en 8 machinegeweren, en werd in augustus 1938 in gebruik genomen door de RAF. Deze versie werd veelvuldig ingezet bij de Slag om Engeland. De  Spitfire Mk II met de Merlin XII-motor vloog in september 1940. De  Spitfire Mk IIB was bewapend met twee 20-mm-kannonen en 4 machinegeweren.

Na de slag
Al in november 1939 deed de Spitfire dienst als fotoverkenningstoestel. De eerste van deze specialistische toestellen was de  ''Spitfire Pr. Mk IA'' en de  ''Spitfire Pr. Mk IB''. De volgende  ''Spitfire Pr. Mk Ic, PrMkID/E/F/G werden omgedoopt tot respectievelijk Pr.MK III / Pr.Mk IV / Pr.Mk V / Pr.Mk VI en de Pr.Mk VII'' toen de Spitfires eind 1941/ begin 1942 op logischer wijze werden hernoemd. De  ''Spitfire Pr. Mk IV'' werd in maart 1941 gevolgd door de exellente  Spitfire Mk V (waarvan er maar 6479 werden gebouwd) met de 1440 pk Rolls Royce Merlin 45 V-12 zuigermotor. De  Spitfire Mk VC gevechtsbommenwerper kon één 500 lbs bom of twee 250 lbs bommen meevoeren.

De Spitfire Mk VB bleef het belangrijkste type van het Fighter Command tussen midden 1941 en midden 1942. Rond die tijd kwam de  Spitfire Mk IX met een 1660 pk Rolls Royce Merlin 61 motor met compressor bij de RAF. De  Spitfire Mk VI en  Mk VII waren hoge hoogten jagers met verlengde vleugeruiteinden. De  Mk VIII jager en gevechtsbommenwerper werd voornamelijk in het Middellandse Zeegebied en het Verre Oosten ingezet, en was volledig aangepast aan tropische omstandigheden. De  Mk X en  Mk XI waren onbewapende fotoverkenninsversies en de  Spitfire Mk XVI aangedreven door een Rolls Royce Merlin 266 met een topsnelheid van 625 km/u, werd als jager en als gevechtsbommenwerper gebouwd. De Mk XVI was gebaseerd op het frame van de Mk XI en vele waren gebouwd met 'geknipte' vleugels en achterromp met een gebolde cockpitkap.

Griffonmotor
De eerste Spitfire zonder Merlinmotor was de  Spitfire Mk IV met een Griffon IIB motor(eveneens een V-12 zuigermotor). Teneinde verwarring te voorkomen met een eerdere Merlin aangedreven <BR> Spitfire Pr.Mk IV, werd de nieuwe Mk IV al gauw omgedoopt tot <BR> Spitfire Mk XX. Om weerstand te kunnen bieden tegen de groeiende dreiging van Fw 190-bombardementen op Zuid-Engeland, werd de Spitfire Mk XX aangepast als prototype voor de 1735 pk Griffon IV motor Spitfire Mk XII, een gevechtsbommenwerper op de lage hoogte. De <BR> Spitfire Mk XII werd in 1943 Geïntroduceerd en gevolgd door de <BR> Spitfire Mk XIV gevechtsbommenwerper met 200 pk Griffon 65 motor. De gevechtsverkennings <BR> Spifire Mk XVII, ontwikkeld uit de Spitfire Pr.Mk XIV, kwam net aan het eind van de Tweede Wereldoorlog bij de RAF en had een maximumsnelheid van 712 km/u. Bij de Fleet Air Arm deden ook veel Seafire varianten dienst, met zowel Merlin- en Griffonmotoren.

Naoorlogse varianten
De naoorlogse Spitfire Mk XVII's werden operationeel ingzezet bij de RAF in Maleisië, en ook bij de strijd tegen Israëlische Spitfire Mk IX's In het Midden-Oosten gedurende 1949. In december 1942 vloog de Supermarine, het eerste exemplaar van de door Griffon aangedreven <BR> Spitfire Mk XXI, voor de eerste keer. Het toestel werd nog net voor de capitulatie van Duitsland in dienst genomen en deed kort na de oorlog nog een korte tijd dienst als Mk XXI. De laatste van de gevechts-Spitfires waren de <BR> Spitfire Mk XXII en de <BR> Spitfire Mk XXIII. De laatste Spitfirejagers van de RAF waren de <BR> Mk XXIVs die in 1952 aan Hong Kong werden geleverd. De laatste Spitfire-sortie werd gevlogen door een weerverkennings Spitfire Pr.Mk XIX aan het begin van het conflict in Borneo, in 1963.

Specificaties:
Supermarine Spitfire Mk VB
 * type: eenzits onderscheppingsgevechtsvliegtuig
 * krachtbron: een 1440 pk Rolls Royce Merlin 45/46/50 V-12 zuigermotor
 * prestaties: maximumsnelheid 602 km/u op een hoogte van 3960 m; klim naar 6095 m in 7 minuten en 33 seconden; maximum vlieghoogte van 11280 m; bereik op interne brandstof (er konden nog 2 externe afwerpbare brandstoftanks onder de vleugel bevstigd worden) is 756 km.
 * gewicht: leeg 2313 kg; maximum startgewicht 3078 kg
 * afmetingen: spanwijdte 11,23 m; hoogte 3,48 m; vleugeloppervlakte 22,48 m²
 * bewapening: twee 20mm kanonnen en vier 7,7 mm machinegewerenin de vleugels