E-100

De E-100, ook wel bekend als de Panzerkampfwagen E-100, Panzerkampfwagen VIII "Tiger III" of als "Tiger-Maus, was de zwaarste tank uit de Entwicklung-series, ook wel afgekort als de E-serie, die bestond uit zes tankontwerpen met elk z'n eigen klasse. De E-serie was een poging van de Duitsers om tanks te produceren die de problemen met voorgaande projecten konden voorkomen. Aangezien er daarvóór verschillende modellen ontworpen waren met hun eigen specifieke bijzonderheden, vorderde de productie niet erg snel. Bij de E-serie was het de bedoeling dat de tanks zoveel mogelijk dezelfde onderdelen zouden gebruiken. Met als typerend voorbeeld de baanwielen van de E-10 die ook werden toegepast bij de E-100. Maar dit wil niet zeggen dat de Duitsers ondertussen ook op technologisch gebied vorderden. Integendeel, de technologie van de voorgaande twee tankprojecten die de realisatiefase haalden werd nauwelijks of zelfs niet verbeterd. De zes projecten waren:


 * E-5: een 10 tot 25 ton zwaar voertuig dat dienst deed als Waffenträger voor verschillende bewapeningen.
 * E-10: een 10 tot 25 ton zware licht multifunctionele tank die de Panzer 38(t), en andere ontwerpen van deze tank, moest vervangen.
 * E-25: een 25 tot 50 ton middelzware tank die de Panzer III en Panzer IV moest vervangen.
 * E-50: een 50 tot 75 ton middelzware tank die de Panther en de Tiger I moest vervangen.
 * E-75: een 75 tot 100 ton zware tank die de Königstiger en de Jagdtiger moest vervangen.
 * E-100: uiteindelijk als laatste was er de E--100 en dit was een 100 ton (of zwaardere) Super Zware tank die het prototype was voor de Maus. Hieronder meer daarover.

Geschiedenis van de Tiger-Maus
De E-100 was dus het zwaarste ontwerp uit de Entwicklungsfahrzeug-series en bestond al voor dat de serie bestond! Krupp stelde al voordien een project voor dat bekend werd als de Panzerkampfwagen VII "Löwe". Het was een soort Königstiger maar met een andere en kleinere toren, die ofwel met een 88mm kanon moest worden uitgerust danwel met een zwaarder kanon. Hoewel de Löwe werd afgewezen, kreeg Krupp het ontwerp van Porsche voor de Porsche Type 205, waarmee het voertuig zou worden uitgerust.

Krupp stelde in november 1942 een 155 ton zwaar voertuig voor, vergelijkbaar met de 188 ton van de Type 205, die dezelfde toren kon gebruiken als die van de Type 205. Later, op 18 december 1942, stelde Krupp opnieuw een ander voertuig voor dat ook dezelfde toren kon gebruiken als die van de Type 205 en dezelfde onderdelen kon gebruiken als de Tiger I, die ondertussen volop in productie was genomen. Dit voertuig, toen bekend als de Tiger-Maus, was toen 25 ton lichter dan de Type 205 vanwege de dunnere pantsering en door het verkorten van het ontwerp. Tegenover de Type 205 was het Tiger-Maus-chassis 88 cm korter! Ondanks het betere ontwerp koos Hitler voor de Maus op 3 januari 1943. Onbekend is waarom, maar de Führer stond erop dat elk project eerst door hem persoonlijk goedgekeurd moest worden alvorens eraan mocht worden begonnen (Krupp begon zelfstandig zonder enig contract) en hij wenste supermachines. En daar de Maus een veel indrukwekkender ontwerp was zoals de enorme pantsering, grootte en z'n twee kanonnen, is het niet abnormaal dat Hitler voor de Maus koos.

Geschiedenis van de E-100
Alhoewel de Führer een voorkeur had voor de Maus, vroeg Oberbaurat Kniepkamp toestemming aan de Waffenprüfung 6 om door te mogen gaan met de Tiger-Maus, maar onder de naam E-100, als onderdeel van de Entwicklungsfahrzeug-series. Er waren enkele aanpassingen aan het oorspronkelijke ontwerp, zoals het monteren van een dubbele externe springveer. Maar de Maus-toren werd nog steeds gebruikt. Adler werd gekozen - ondanks dat deze firma geen ervaring had met zware tanks - voor het realiseren van het ontwerp. Eind 1943 begon men aan het prototype. Pas in mei 1944 werd het eerste chassis afgewerkt. Tegen die tijd werd de Type 205 geannuleerd. Daar er geen torens meer beschikbaar waren, werd de E-100 ook geannuleerd. De romp werd geplaatst in Haustenbeck bij Paderborn. Die bleef daar tot 1945, toen de Britten hem vonden en naar Groot-Brittannië overbrachten voor verder onderzoek en hem nadien lieten slopen. Alhoewel volgens de planning de Maus-toren zou worden toegepast, werd ook een toren ontworpen voor de E-100. De E-100 zou onderverdeeld worden in twee varianten. De Ausf S zou een Maus-toren krijgen met een 150 mm kanon, terwijl de Ausf L een veel kleinere toren zou krijgen, die - net als de Königstiger - een 128 mm kanon zou krijgen met mondrem. De Ausf L werd uiteindelijk ook korter. De Ausf S kreeg acht rijen baanwielen terwijl de Ausf L er maar zeven kreeg.