Louis Lemoine

Louis Lemoine, Frans generaal, * Saumur, 23 nov. 1764, † Parijs, 2 jan. 1842, trad in 1783 tot de krijgsmacht toe, werd onderofficier, en maakte naam als instructeur. Toen in 1789 de revolutie uitbrak werd hij commandant van een bataljon van het vrijwilligerskorps van Maine-et-Loire. Dit korps bevond zich in Verdun, tot deze plaats, na de zelfmoord van de bevelhebber, zich aan de Pruisen overgaf. Een van L.'s taken daarbij was de begrafenis van de bevelhebber te regelen. Daarna nam hij als stafchef van een divisie aan de veldtocht van sept. 1792 tegen de Pruisen deel, en aan de veldslagen van Jemappes en Neerwinden. Bij de laatste kon L. niet voorkomen dat zijn divisie moest terugtrekken, wat de voornaamste oorzaak van het Franse echec werd.

L. werd vervolgens overgeplaatst naar Valenciennes, en, toen deze plaats moest capituleren, werd hij naar Lyon gestuurd, dat belegerd werd door de troepen van de Conventie. Voor zijn inzet bij de bevrijding van deze stad werd hij, op verzoek van de inwoners zelf, bevorderd tot brigadegeneraal.

Spoedig daarna sloot L. zich aan bij het leger van de oostelijke Pyreneeën onder Augereau. Hij wist zich meermaals te onderscheiden, maar de vrede maakte hier in 1795 een einde aan de vijandelijkheden, en L. werd naar de legers in het westen gestuurd, die onder bevel stonden van Hoche, die hem in 1795 een divisie toevertrouwde om op te treden tegen het emigrantenleger bij Quiberon. Nadat hij op 15 juli door overlopers was gewaarschuwd dat er de volgende dag een aanval zou plaatsvinden, stelde hij verscheidene batterijen verdekt op, en droeg aldus veel bij aan het succes van de republikeinen. Meer dan 1.500 royalisten sneuvelden in het moordend vuur en hoewel hij met niets en niemand ontziende hardheid optrad tegen de overlevenden, zodanig dat er nog een onderzoek naar zijn handelwijze werd ingesteld, toonde Hoche zich opgetogen. L. kwam ermee weg; sterker nog, hij werd beloond met de rang van divisiegeneraal.

In 1797 volgde L. Hoche op bij het leger van Sambre en Maas, en leverde op 16 apr. een bijdrage aan de inname van Bendorff. Later dat jaar voerde hij het bevel over een van de divisies die naar Parijs werden gezonden om een staatsgreep van royalisten de kop in te drukken (4 sept. 1797). L. viel de eer te beurt de coupplegers in de Tuilerieën te arresteren. Gedurende enkele maanden was L. gouverneur van Parijs om de laatste verzetshaarden op te ruimen.

In 1799 werd L. ingezet in Italië onder bevel van Championnet. Aan het hoofd van een korps van 1.500 man slaagde hij er bij Terni in een colonne van 8.000 Napolitanen, die optrokken naar Rome, tegen te houden en uiteen te jagen. L. streed nog geruime tijd in Italië onder Schérer en Joubert, maar, na de staatsgreep van Bonaparte, trok hij zich plotseling terug. Pas in 1812 werd er weer een beroep op L. gedaan: hij werd commandant van Wezel, en in 1813 commandant van een divisie die bij Maagdenburg opereerde. In 1814 werd hij commandant van Mézières, dat hij twee maanden, in naam van de koning, verdedigde tegen de aanvallen van Saksische troepen. Dit was het laatste wapenfeit van L. Hij stierf in 1842 en ligt naast Augereau, met wie hij een levenslange vriendschap onderhield, begraven op het kerkhof Père-Lachaise in Parijs.

Bron: Biographie universelle, ancienne et moderne, dl. 71 (1842).