Philipp Levin von Beck

Philipp Levin Freiherr von Beck, Oostenrijks generaal, * omstreeks 1720, † 23 jan. 1768, trad in 1739 in krijgsdienst, nam deel aan de oorlog met de Turken, de Silezische Oorlogen, in 1745 aan de veldtocht aan de Rijn en in de daarop volgende jaren aan de oorlog in de Nederlanden. Hier vooral onderscheidde hij zich aan het hoofd van een vrijkorps. Na de Vrede van Aken kreeg hij een Slavonisch grensregiment onder zich, werd in 1753 kolonel, in 1755 generaal-majoor en bevelhebber van een militair district in Kroatië in Warasdin. Tijdens de Zevenjarige Oorlog viel hij als commandant van een eigen korps of van een vleugel van een leger op door zijn inzicht en vastberadenheid.

Op de dag van de Slag bij Praag (6 mei 1757) nam hij, om Schwerins linkerflank te bedreigen, Brandeis in stormloop en nam het garnizoen gevangen. Hij kreeg daarop het commando over de gezamenlijke lichte troepen en commandeerde bij Kolin (18 juni 1757) de voorhoede. Bij de overgave van Breslau aan de Pruisen in dec. 1757 begaf hij zich met het daar aanwezige Oostenrijkse korps in krijgsgevangenschap.

Nadat hij in 1758 tot luitenant-veldmaarschalk was benoemd, opereerde hij in 1759 met een zelfstandig korps in Silezië, nam op 26 mrt. in Greifenberg aan de Queiss het grenadiersbataljon Diringshofen gevangen, wierp op 17 aug. de Pruisen bij Grünberg terug om Daun het oversteken van de Bober mogelijk te maken en dwong op 3 dec. in Köhlen bij Meissen generaal Diericke te capituleren, waarvoor hij in 1760 het grootkruis van de Maria-Theresiaorde ontving. Ook in het verdere verloop van de oorlog, altijd ingedeeld bij het leger van Daun, deed hij van zich spreken. Na de vrede werd hij in 1763 tot Feldzeugmeister en bevelvoerend generaal van het grensgebied bij Warasdin (Kroatië) benoemd en in 1766 tot baron verheven. Door de weg te effenen voor de militaire en politieke organisatie van de grensgebieden heeft B. zich uiterst verdienstelijk gemaakt.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 2 (1875).