Heinkel Lerche II

300px|left

De Heinkel Lerche II, Duits voor Leeuwerik, was een Duits experimenteel VTOl jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog en was gebaseerd op de Heinkel Wespe. Het was een droomvliegtuig dat nooit gevlogen heeft of althans door het einde van de Tweede Wereldoorlog werd ingehaald. Het concept - dat tussen eind 1944 en maart 1945 werd uitgewerkt - was gelijksoortig aan dat van de Wespe, alleen was de Heinkel Wespe straalaangedreven waardoor allerlei details werden herzien voor de Lerche II.

De Lerche II werd ontworpen in 1944 en was een vliegtuig zonder vleugels, terwijl de Wespe werd voorzien van twee kleine vleugeltjes. Rond de romp werd bij beide toestellen een kader aangebracht dat dienst deed als een soort vleugel als het toestel in horizontale positie vloog. In het kader werd de propeller ondergebracht. Bij de Wespe was er één propeller, terwijl de Lerche II werd voorzien van een contra-roterende schroef (twee schroeven coaxiaal geplaatst die tegengesteld draaien). Hierdoor kon het toestel stijgen of dalen in verticale positie. De propellers roteerden rond de romp en de aandrijfbron zat in de romp.

Bij de Wespe waren dit twee straalaangedreven motoren, terwijl de Lerche II werd uitgerust met twee Daimler-Benz DB 603E of Daimler-Benz DB605D motoren. De positie van de piloot werd door de Duitsers ook bij talrijke andere concepten toegepast, nl. de lighouding. Hierdoor was het toestel veel aërodynamischer. Het nadeel was dat de piloot minder zicht kon hebben op wat er boven hem gebeurde.

Zowel de Lerche als de Wespe werden voorzien van een drukcabine. De bewapening bestond uit twee 30mm Mk108 kanonnen die aan de zijkanten van het cockpit waren geplaatst. Er konden ook drie Ruhrstahl X-4 raketten afgevuurd.

Het gebruik van de Wespe en Lerche II was hetzelfde en bizar. Beide toestellen stonden verticaal op een driepotig landingsgestel. De piloot moest via een trap in het toestel klimmen en startte het door de rotor te laten draaien. Hierdoor ontstond net zoals bij een helikopter liftkracht zodat het toestel vertikaal opsteeg. Nadat een aan het landingsgestel bevestigd hoogteroer had aangegeven dat de gewenste hoogte was bereikt werd het toestel in horizontale positie gebracht om vervolgens op jacht te gaan.

De Wespe zou zich voortbewegen met behulp van de stuwkracht van zijn straalaangedreven motor, terwijl de Lerche II werd voortgestuwd door zijn rotors. Bij het landen werd het toestel in verticale positie gebracht door middel van zijn driedelige landingsgestel en landde door zijn rotor(s) langzamer te laten draaien.