Nicolas Soult

Nicolas Jean Soult, hertog van Dalmatië (1807), Frans maarschalk, * Saint-Amans-la-Bastide (Tarn), 29 mrt. 1769, † Slot Soultberg aldaar, 26 nov. 1851, werd in 1785 soldaat, onderscheidde zich in de Franse revolutieoorlogen en werd divisiegeneraal. Vanwege zijn optreden in Zwitserland (1799) en bij de verdediging van Genua (1800) werd hij maarschalk, streed bij Austerlitz, Jena en Preussisch-Eylau, en sinds 1808 in Spanje. Aanvankelijk succesvol bij La Coruna, werd hij in 1813 door Wellington bij Cubiry en Irún, in 1814 bij Orthez en Toulouse verslagen. Lodewijk XVIII maakte hem in dec. 1814 minister van Oorlog, maar in 1815 liep hij weer over naar Napoleon, werd diens stafchef en vocht in de Slag bij Waterloo. Wegens dit landverraad was hij tot 1819 verbannen, maar werd desondanks in 1827 in de adel verheven, was van 1830-34 wederom minister van Oorlog, sinds 1832 ook minister-president, van 1839-40 minister van Buitenlandse Zaken van de Liberalen, van 1840-47 opnieuw minister-president en (tot 1846) gelijktijdig minister van Oorlog. In 1847 generaal-maarschalk van Frankrijk. S. gold als Napoleons beste tacticus.

Lit.: Hulot, F.: Le maréchal Soult (2003).