Friedrich Ludwig zu Hohenlohe-Ingelfingen

Friedrich Ludwig zu Hohenlohe-Ingelfingen, Pruisisch generaal, * Ingelfingen (Wurtemberg), 31 jan. 1746, † Slawentzitz (Silezië), 15 febr. 1818, nam in het rijksleger deel aan de laatste veldslagen van de Zevenjarige Oorlog, trad in 1768 in Pruisische dienst en werd in 1778 kolonel. In de oorlog tegen de Fransen voerde hij in 1792 het bevel over de voorhoede en onderscheidde zich in 1793 aan het hoofd van de divisie bij Pirmasens en bij de bestorming van de Weissenburger linies. In 1794 behaalde hij een schitterende overwinning bij Kaiserslautern. Na de Vrede van Bazel (1795) kreeg hij het opperbevel over de demarcatielijn aan de Eems. In het zelfde jaar volgde hij zijn overleden vader op als prins van Hohenlohe-Ingelfingen in de regering; in 1798 werd hij generaal der infanterie en in 1804 stadhouder van de Frankische vorstendommen; vervolgens inspecteur-generaal van de inspectie in Breslau. Door het uitsterven van de lijn Hohenlohe-Neuenstein-Öhringen erfde hij in 1806 de bezittingen daarvan.

In 1806 voerde hij een Pruisisch korps tussen de Saale en het Thüringer Woud aan en in 1806 het leger van de rechtervleugel in Saksen. Zijn voorhoede onder prins Louis Ferdinand van Pruisen werd bij Saalfeld op 10 okt., hijzelf op 14 okt. bij Jena verslagen. Na de dodelijke verwonding van hertog Karl Wilhelm Ferdinand van Brunswijk bij Auerstedt kreeg H. het opperbevel en leidde de terugtocht van de restanten van het Pruisische leger naar de Oder. Bij Prenzlau moest de prins op 28 okt. 1806 met zijn door lange marsen en gebrek afgematte troepen capituleren, nam kort daarna ontslag en trok zich, daar hij reeds in aug. 1806 de regering van zijn inmiddels gemediatiseerde vorstendom (d.w.z. dat het niet meer rechtstreeks onder het gezag van de keizer viel) aan zijn zoon August had overgedragen, op zijn landgoed in Silezië terug en woonde nog korte tijd in Frankrijk. In 1808 keerde hij naar Duitsland terug en overleed in 1818 op zijn landgoed Slawentzitz in Silezië.