U 358

De U-358 was een VIIC-type onderzeeboot van de Duitse Kriegsmarine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze stond onder bevel van kapitein-luitenant-ter-Zee Rolf Manke. Hij probeerde in 38 uren aan 4 belagende Britse fregatten te ontkomen. Dit was de langste achtervolging tijdens de oorlog.

29 februari 1944 - De U-358 werd opgespoord door 4 Britse fregatten, HMS Affleck, HMS Gould, HMS Gore en HMS Garlies. De jacht begon op de U-358 op die dag en zou 38 uren later eindigen. De Duitsers kregen in die periode 104 dieptebommen te verwerken van de 4 fregatten die boven hem zwermden en opspoorden met hun ASDIC. In die 38 uren durende achtervolging kregen de U-bootbemanning soms zachte, maar vaak zeer harde schokgolven van nabij ontploffende dieptebommen te verwerken. De belagers gaven niet op en bleven hen achtervolgen. Commandant Rolf Manke bracht zijn U-boot weer dieper en dan weer minder diep onder water, om de dieptebomafstellingen in de war te brengen. Hij trachtte met zigzagkoers en overdwarse roercorrecties te ontsnappen, maar bijna niets hielp. 1 maart - HMS Gore en HMS Garlies moesten zich van het strijdtoneel verwijderen om terug te keren naar Gibraltar voor dringende oliebunkering. HMS Affleck en HMS Gould bleven doorgaan met hun achtervolging en aanvallen. De radioman van de onderzeeër zou van de zich verwijderende fregatten melding hebben gemaakt. Vermoedelijk kregen ze hoop na deze lange achtervolging zodat de commandant besloot de U-358 te laten opstijgen. De U-358 waagde zich naar periscoopdiepte en commandant Rolf Manke kreeg HMS Gould in zijn periscoopvizier en zonder aarzelen beval hij 'hoek inzien', afstand berekenen en uiteindelijk afvuren. HMS Gould werd getroffen door zijn torpedo's en zonk daarna. De Britse bemanning moest zich maar behelpen in hun sloepen en reddingsvlotten, want nu een reddingsoperatie organiseren, zou voor het andere opererende fregat fataal kunnen aflopen tijdens het stilliggen.

HMS Affleck zocht en vond de U-358 weer en begon hem met dieptebommen te bestoken. De gehavende, lekkende en getergde U-358 moest uiteindelijk na 38 uur naar de oppervlakte komen. Een man kwam al uit het mangat toen de Brit de onderzeeër beschoot met zijn dekkanon waarop de U-358 meteen zonk. De ene Duitse overlevende werd nadien opgepikt, samen met de Britse geredde matrozen.

5 maart - De bemanning van de U-744 doorstond een achtervolging van 30 uren, maar de boot werd ten slotte zo zwaar beschadigd dat de Duitsers van boord moesten gaan. Zij hadden meer geluk dan hun zusterschip U-358.

22 maart - Groot-admiraal Dönitz had er zelfs genoeg van en riep zijn onderzeeboten uit het middengedeelte van de Atlantische Oceaan terug. Weer ging de groot-admiraal rechtstreeks naar de Führer om zijn beklag te doen. Hij zei omwonden tegen Hitler dat hij slechts zou terugkeren als hij de beschikking had over de onderzeeërs van het Type XXI en als hij voldoende steun kreeg van de Luftwaffe. Hij zei zeer geërgerd dat hij geen rechtstreekse hulp wenste van rijksmaarschalk Göring. Tenslotte had hij tussen januari en maart 36 onderzeeboten verloren en in het ergste geval ong. 1.800 manschappen. Hij verklaarde dat het een onbegonnen strijd was, tegen zo een geallieerde overmacht.

Einde U-358
De U-358 werd uiteindelijk tot zinken gebracht op 1 maart 1944 in de Noord-Atlantische Oceaan, ten noorden van de Azoren, door kanonvuur van het Britse fregat HMS Affleck, nadat ze zwaar gehavend naar de oppervlakte moest komen, door de vele dieptebommenexplosies van de 4 fregatten. 50 opvarenden, op één na, kwamen hierbij om. Ze verging op 45.46 NB en 23.16 WL. De uitgeputte Duitse matroos werd uiteindelijk opgevist door HMS Affleck en krijgsgevangen gemaakt.