Claude Étienne Michel

Claude Étienne Michel, Frans generaal, * Pointre (Jura), 3 okt. 1772, † (gesneuveld) Waterloo, 18 juni 1815, trad in 1791 toe tot het 38ste vrijwilligersbataljon, en was reeds een jaar later kapitein bij het 96ste regiment infanterie. Gestationeerd bij de grens van Zwitserland werd hij in 1793 door de Pruisen gevangengenomen. Nadat hij was uitgewisseld werd hij overgeplaatst naar de avant-garde van het leger van Sambre en Maas.

Als aanvoerder van een bataljon in 1795 ging hij naar Corsica en maakte daarna deel uit van de expeditie naar Ierland en van het Frans-Hollandse leger. Op 1 okt. 1797 heroverde hij met een bajonetactie het dorp Schoorldam in Noord-Holland op de Engels-Russische troepen en wist daar de hele dag stand te houden en stormloop op stormloop af te slaan, maar raakte gewond aan het eind van het gevecht. Op 27 sept. 1798 werd hij door de Engelsen gevangengenomen en opnieuw uitgewisseld op 5 dec. van dat jaar. Op 2 okt. 1799 bij het gevecht bij Egmond aan Zee brak hij de rechterarm door een geweerschot.

Bij de slag bij Neurenberg (18 dec. 1800) viel hij aan het hoofd van zijn bataljon van 400 man een colonne Oostenrijkers aan, die wel tien maal zo sterk was, maar versloeg ze en nam een groot aantal gevangen. Bij dit gevecht liep hij een geweerschot in de linkerarm op.

Op 22 nov. 1803 werd M. majoor van het 40ste linieregiment en op 25 mrt. 1804 lid van het Legioen van Eer. Zijn inzet bij de Slag bij Austerlitz leverde hem op 27 dec. 1805 de rang van kolonel op en hij werd op 1 mei 1806 als majoor opgenomen in het 1ste grenadiersregiment te voet van de Oude Garde. Op 16 febr. 1807 werd hij kolonel bij dit regiment als beloning voor zijn optreden bij Jena en Eylau. Hij nam deel aan de Slag bij Friedland, en werd na de Vrede van Tilsit naar Spanje gezonden.

Hij onderscheidde zich tijdens de Slag bij Burgos (10 nov. 1808) en ontving het officierskruis van het Legioen van Eer en de titel baron van het keizerrijk. Terug bij de hoofdmacht in Duitsland in 1809 vocht hij bij Eckmühl, Essling en Wagram.

Op 24 juni 1811 werd M. benoemd tot brigadegeneraal en nam deel aan de veldtochten van 1812, 1813 en 1814 in Rusland, Saksen en Frankrijk.

Op 6 apr. 1813 werd M. door de keizer onderscheiden als commandeur van het Legioen van Eer en op 20 nov. tot divisiegeneraal benoemd. Op 3 febr. 1814 joeg hij bij Maisons-Blanches de avant-garde van de prins van Lichtenstein op. De volgende dag verraste hij, ondersteund door de dragonders van generaal Briche, de Bondgenoten bij Saint-Thiébaud en drong ze, ondanks de overmacht waarover ze beschikten, terug naar Saint-Parres-lès-Vaudes. Op 11 febr. werd zijn arm verbrijzeld door een geweerschot, maar hij bleef aan het hoofd van zijn divisie en droeg in belangrijke mate bij tot het succes bij de veldslag.

Terwijl hij nog herstellend was van deze verwonding, waren de kanonschoten van de geallieerden tot in Parijs te horen. Door dit oorlogsgeweld vergat de generaal zijn blessure en verscheen op 30 mrt. opnieuw, de arm in een draagband, aan het hoofd van zijn soldaten voor de muren van de hoofdstad.

Belast met het veroveren van het dorp Pantin, dat verdedigd werd door een divisie van het leger van generaal Wittgenstein, werd hij geveld door een musketkogel. Maar zijn inzet had de opmars van de vijand vertraagd. Lodewijk XVIII benoemde M. op 20 aug. 1814 tot ridder in de orde van Saint-Louis en luitenant-kolonel van de Jagers van de koninklijke garde.

Toen de keizer was teruggekeerd van het eiland Elba benoemde hij M. tot graaf en detacheerde hem als commandant van een divisie van de Oude Garde bij het Noordelijke Leger.

Op 18 juni bij Waterloo stortte M. zich op de massa der vijanden en drong hen, de bajonet in de aanslag, terug naar de vlakte van Haie-Sainte. Dit succes, dat echter enorme verliezen in zijn gelederen veroorzaakte, werd M. noodlottig. Zijn stoffelijke resten moeten zo verminkt zijn geweest, dat ze niet meer konden worden geïdentificeerd, en moeten zijn begraven samen met die van zijn strijdmakkers in het massagraf op de berg Saint-Jean.

Zijn erfgenamen begonnen een proces tegen Cambronne over het geestelijk eigendom van de uitroep: "De garde sterft, maar geeft zich niet over". De naam van M. ontbreekt uiteraard niet op de Arc de Triomphe te Parijs.

Bron: Mullié, Ch.: Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850 (1851).