Jean-Antoine Verdier

Jean-Antoine Verdier, Frans generaal ten tijde van de Revolutieoorlogen en de Napoleontische Oorlogen, * Toulouse, 2 mei 1767, † Mâcon, 30 mei 1839, trad op 18 febr. 1785 in dienst van het regiment van La Fère en werd in 1792 adjudant van Augereau in het leger van de oostelijke Pyreneeën.

In 1793 veroverde V. tijdens de oorlog met Spanje stormenderhand een gefortificeerd legerkamp, dat verdedigd werd door 4.000 Spanjaarden met 80 kanonnen, terwijl hij zelf slechts over een bataljon schutters beschikte. Dit wapenfeit bezegelde de overgave van Figueras en leverde hem een bevordering op tot generaal-adjudant. In 1795 werd hij brigadegeneraal en het jaar daarop leidde hij in Italië drie bataljons grenadiers die de vesting Melodano veroverden tijdens de Slag bij Castiglione. Hij raakte gewond bij Arcole, en streed in alle veldslagen tot de Vrede van Leoben een eind maakte aan de Eerste Coalitieoorlog.

In Egypte voerde hij het bevel over een brigade van de divisie van Kléber in de Slag bij de Piramiden. Tijdens het beleg van Akkon raakte hij gewond door een bajonetsteek. Op 1 nov. 1799 viel V. met slechts 1.000 man 8.000 Janitsaren (Turks keurkorps) aan die bij Damiette geland waren, doodde er 2.000, nam er 800 gevangen en maakte 32 standaards en 10 kanonnen buit. Kléber beloonde hem met de eresabel en bevorderde hem tot divisiegeneraal

Nadat hij nog voor de evacuatie uit Egypte teruggeroepen was naar Frankrijk, diende V. van 1801 tot 1806 in Italië en Oostenrijk. Op 10 juni 1807 vocht hij bij Heilsberg en maakte vele gevangenen. Zijn divisie onderscheidde zich ook bij de Slag bij Friedland.

In Spanje nam hij deel aan de Slag bij Logrono en aan het eerste beleg van Zaragossa, dat was verlaten na de Franse nederlaag bij Bailén. Napoleon verleende hem op 19 mrt. 1808 de titel van graaf. Later veroverde hij Gerona, en diverse andere als onneembaar beschouwde plaatsen.

Tijdens de Russische veldtocht (1812/13) onderscheidde V. zich opnieuw, en werd ernstig gewond bij Polotsk.

In 1813 en 1814 was hij commandant van een Frans-Italiaans korps onder Eugène de Beauharnais. Bij de Slag bij Ala werd hij door de dij geschoten, maar bleef, ondersteund door zijn adjudant, op zijn post. Op 8 febr. 1814 weerstond V. bij de Slag aan de Mincio dapper een viervoudige Oostenrijkse overmacht om vervolgens tot de tegenaanval over te gaan en de Oostenrijkers over de rivier terug te dringen.

De restauratie van het koningschap betekende het einde van de loopbaan van V., maar hij kreeg toch nog de nodige onderscheidingen opgespeld. Na de terugkeer van Napoleon liep hij echter naar deze over, werd door hem in de adelstand verheven en belast met het bevel van het 8ste militaire district (Marseille). In de chaos na Waterloo voorkwam V. dat Toulon werd geplunderd.

Door een verordening van 1 aug. 1817 kreeg V. ontslag, werd in 1830 nog korte tijd bij de reserves ingedeeld, maar ging daarna definitief met pensioen.

Bron: Mullié, C.: Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850, 1851.