François Lefebvre

François Joseph Lefebvre, hertog van Dantzig, Frans maarschalk, * Rufach (Elzas), 25 okt. 1755, † Parijs, 14 sept. 1820, trad in 1773 tot de Franse krijgsmacht toe, werd 1792 kapitein, 1793 brigadegeneraal, en 1794 divisiegeneraal. Eind 1797 was hij tijdelijk bevelhebber van het Sambre- en Maasleger en in 1799 in het leger van Jourdan van een korps. Bij Stockach (25 mrt. 1799) raakte hij zwaar gewond, keerde naar Parijs terug, ondersteunde Bonaparte bij diens staatsgreep van de 18de brumaire (= 9 nov. 1799) en werd op 19 mei 1803 tot maarschalk van Frankrijk benoemd. In 1806 onderscheidde hij zich als commandant van de garde-infanterie in de Slag bij Jena en nam na de Slag bij Eylau het beleg van Dantzig voor zijn rekening. Nadat deze stad was ingenomen, 24 mei 1807, verhief Napoleon hem tot "Hertog van Dantzig".

In 1808 voerde L. het bevel over het 5de korps in Spanje. Tijdens de veldtocht van 1809 tegen Oostenrijk onderdrukte hij als commandant van het Beierse leger de opstand in Tirol en nam aan de veldslagen bij Eckmühl en Wagram deel. In 1812/13 voerde hij de keizerlijke garde aan. Na de troonsafstand van Napoleon onderwierp hij zich aan Lodewijk XVIII en werd door deze tot pair benoemd; na de terugkeer van Napoleon liep hij evenwel naar deze over en werd daardoor bij de tweede restauratie van het koningschap van zijn waardigheden vervallen verklaard, hoewel reeds na korte tijd weer in het bezit daarvan gesteld.

Lit.: Wirth, J.: Le maréchal Lefebvre, duc de Dantzig (1904).