Levin von Bennigsen

Graaf Levin August Theophil von Bennigsen, Russisch veldheer, zoon van een Brunswijker kolonel, * Brunswijk, 10 febr. 1745, † Hannover, 3 okt. 1826, werd in 1755 page aan het hof van de keurvorst van Hannover, in 1759 vaandrig bij de Garde te voet aldaar, en klom in de loop van de Zevenjarige Oorlog, pas 17 jaar oud, op tot kapitein, maar nam al in 1764 ontslag. Nadat hij in 1773 als eerste majoor in het Russische leger was aangesteld, vocht B. in 1774 onder Roemjantsew tegen de Turken, en nam in 1788 als kolonel onder Potemkin deel aan de bestorming van Otsjakow. Als brigadegeneraal onderscheidde hij zich in 1792 bij de gevechten in Litouwen. In de Poolse Oorlog van 1793-94 was B. als commandant zodanig succesvol, dat hem de hoogste onderscheidingen en een eresabel ten deel vielen. In de oorlog tegen Perzië, in 1796, droeg hij wezenlijk bij aan de inname van Derbent.

Onder tsaar Paul I werd hij in 1798 luitenant-generaal, viel toen echter in ongenade en sloot zich uit rancune aan bij een tegen het leven van de tsaar gerichte samenzwering. Hij leidde in de nacht van 23 mrt. 1801 de samenzweerders naar de slaapkamer van de tsaar en droeg, door blinde haat gedreven, wel het meest bij aan het gelukken van de moordaanslag.

Alexander I (die zelf bij de aanslag op zijn vader Paul I betrokken was geweest) benoemde hem in 1802 tot generaal der cavalerie. Bij het begin van de oorlog met Frankrijk kreeg B. het bevel over het zgn. Noordelijke Leger, maar dit werd in 1805 niet ingezet. In 1806 maakte dit korps weer onder het commando van B. deel uit van het leger in Pruisen. Op 26 dec. 1806 gelukte het B. bij Pultusk de aanvallen van maarschalk Lannes af te slaan. Door de bloedige Slag bij Eylau viel B. de eer te beurt, als eerste de onoverwinnelijkheid van Napoleon doorbroken te hebben. Doch op 14 juni 1807 leed hij bij Friedland een beslissende nederlaag.

Na de Vrede van Tilsit woonde B. enkele jaren op zijn landgoederen in Litouwen. In 1812 sloot hij zich, zonder functie evenwel, weer bij de strijdmacht aan, waar hij een actieve rol bij de intriges tegen Barclay speelde. Onder Koetoesow werd hij chef van de generale staf. Als zodanig vocht hij op 7 sept. in de Slag bij Borodino. Op 18 okt. toonde hij zich bij Tarutino de meerdere van Murat. Omdat hij van Koetoesow slechts geringe steun ondervond, beklaagde hij zich daarover bij minister van Oorlog Araktsjejew en de tsaar, en ook dat Koetoesow Moskou zonder noodzaak aan de vijand gelaten had en op 18 okt. de kans op succes opzettelijk voorbij had laten gaan. De tsaar zond B.'s klachten echter rechtstreeks door aan Koetoesow, waarop B. van deze het bevel kreeg om het leger onmiddellijk te verlaten. Na Koetoesows dood wist B. toch te bereiken dat hem het commando van het in Polen gevormde reserveleger werd toevertrouwd. Met dit zgn. Poolse Leger rukte hij in aug. 1813 naar Bohemen op en van daar uit met de hoofdmacht naar Saksen.

Tijdens de Volkerenslag bij Leipzig voerde hij op 18 okt. de 3de hoofdcolonne aan en werd 's avonds door tsaar Alexander tot graaf verheven. Daarna werd hem de belegering van Hamburg opgedragen, dat door de Fransen niettemin pas eind mei 1814 werd ontruimd. Na de vrede werd hij in 1815 aangewezen als bevelhebber van het 2de leger in het zuiden van Rusland, maar ziekte noopte hem datzelfde jaar nog ontslag te nemen. Hij stierf in 1826 op zijn stamgoed Banteln bij Hannover. Hij schreef: "Gedanken über einige dem Officier der leichten Cavallerie nothwendige Kenntnisse des Kriegsdienstes und der Pferde" (1805).