Verdrag van Washington (1922)

Onder invloed van het streven naar ontwapening, dat na de Eerste Wereldoorlog was ontstaan, werd op initiatief van de Verenigde Staten in november 1921 te Washington een vlootconferentie gehouden om te komen tot beperking van het aantal en de tonnage van slagschepen en hun bewapening. Dit leidde in februari 1922 tot het Verdrag van Washington, waarbij door de vijf grote mogendheden (Verenigde Staten, Engeland, Japan, Frankrijk en Italië) een onderlinge verhouding van de vlootsterkten (resp. 3, 3, 3, 1,75 en 1,75) werd aanvaard. Voorts werd een grens gesteld aan de tonnage van de schepen (ten hoogste 35.000 t) en aan het kaliber van de kanons (max. 40 cm). Ten slotte werd bepaald dat er gedurende een periode van 10 jaar geen nieuwe slagschepen mochten worden gebouwd.