Groot-Brittannië tijdens de Eerste Wereldoorlog

Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bracht in Groot-Brittannië zelf, evenals in de Britse dominions, een stormloop op de recruteringsbureaus van het leger teweeg.

Het gemak, de omvang en het enthousiasme waarmee dat (aanvankelijk) gebeurde, wekt op zijn minst verbazing. Uit alle continenten konden ze manschappen werven voor "het grootste avontuur" dat jonge mannen konden beleven. Dit was met name in het Britse Rijk opmerkelijk, daar dit (nog) geen dienstplicht kende.

De drang naar avontuur zal inderdaad wel de voornaamste drijfveer geweest zijn in een tijd dat men het gevoel had zich stierlijk te vervelen, terwijl de echte wereld elders lag. Bij de bevolking heerste nog een geromantiseerd beeld van de oorlog. De sociale druk om mee te doen, mag zeker niet onderschat worden. Ronselaars spreken hen toe in de fabrieken, scholen, in de kerk op de marktpleinen. Wie niet meedeed zou er later "niet meer bijhoren". Weigeraars kregen witte veren van hun meisjes, symbolen voor lafheid (de relatie was hiermee uiteraard meteen uit). Men vond daarnaast dat men, in ruil voor de sterk verbeterde sociale stelsels, best wat "terug kon doen".

Boerenzonen uit Australië en Nieuw-Zeeland, voor wie de jaarmarkt in het dichtstbijzijnde dorp het hoogtepunt van het jaar was, droomden van een prachtig uniform en Franse meisjes. Ze zullen samen de Anzac-eenheden vormen en samen sneuvelen in een tempo dat dat van de Britten ver overtrof. 18.000 Nieuw-Zeelanders op 110.000 en 59.000 Australiërs verloren het leven op ongeveer 300.000 vrijwilligers. Ze kregen vaak de meest hopeloze opdrachten maar droegen het aureool van dappere, maar roekeloze soldaten die hun imago ijverig koesterden. Jonge fabrieksarbeiders en mijnwerkers uit Schotland, Wales en Engeland zagen een uitstapje naar Parijs ook wel zitten (zo dachten hun Duitse tegenstanders er trouwens ook over). In Canada was het eerste geprogrammeerde contingent van 20.000 man onmiddellijk voltekend. 430.000 anderen zouden nog volgen. In totaal zouden er 60.000 Canadezen sneuvelen.

Duizenden Amerikanen uit de nog neutrale VS meldden zich in Canada tijdens de eerste weken van de oorlog. Liefst 5000 Amerikanen, alleen al uit Texas. Een rijke "mecenas" bekostigde de uitrusting voor een heel regiment (de Princess Patricia's Light Infantry).

Ondanks het conflict tussen Engelsen en Ieren met ettelijke volksopstanden, was er geen belet dat er naast protestantse Ieren die de Engelsen wel gunstig gezind waren, tienduizenden katholieke Ieren zich lieten inlijven in het Britse beroepsleger. Van de 200.000 Ierse vrijwilligers in het Britse leger zouden er uiteindelijk ongeveer 30.000 de dood vinden. De Engelsen beschouwden de Ieren (net als trouwens de Schotten) als “woeste krijgers” die mits de “gepaste” omkadering door hoofdzakelijk Engelse officieren, best van pas kwamen bij allerlei koloniale conflicten, terwijl de Ieren en Schotten het leger zagen als een broodheer die bovendien nog “avontuur” op “exotische plaatsen” in het vooruitzicht stelden.

Apart was de bijdrage van de “Zuid-Afrikaners”. Ze hadden nog maar net tien jaar bloedige oorlog achter de rug met de Britten en nu waren ze al bondgenoten tegen een vijand die ze alleen kenden van horen zeggen. Britse “gekleurde” koloniale troepen uit Azië en zelfs Jamaïca werden met dubieuze beloften en niet gehinderd door enig voorstellingsvermogen, naar Europa gedirigeerd. Maar die, omwille van klimatologische omstandigheden, vrij snel van het front teruggetrokken werden om in warmere gebieden ingezet te worden.

Al met al werd de oorlog beschouwd als iets dat de nationale en internationale verhoudingen recht zou zetten, de geest van de jeugd zou zuiveren, hen zou opvoeden en echte mannen van ze zou maken. Bovendien verwachtte men "weer thuis te zijn als de bladeren vallen".