Beleg van Belfort

Toen tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870/71 Schlettstadt en Neubreisach door de Duitsers belegerd werden, zond generaal von Werder de divisie van Tresckow naar Belfort, een belangrijke Franse vesting in Noordoost-Frankrijk bij de Zwitserse grens, die door 20.000 man onder kolonel Denfert-Rochereau verdedigd werd. Op 3 nov. 1870 was Belfort omsingeld, voor zover dit door de aard van het terrein (deels dicht bebost) met slechts 10.000 man mogelijk was. Om de insluiting te dekken werd op 9 nov. Mömpelgard (Montbéliard) door de Duitsers bezet. Op 20 nov. beschikten ze bij Belfort over 16.000 man infanterie, 1.100 ruiters en 30 stukken geschut. 20 nov. werd de beboste Mont du Salbert ten noordwesten van Belfort veroverd. Nadat het voor de belegering benodigde materiaal was aangevoerd, begon op 3 dec. de beschieting, en wel van het westen uit met 27 stukken geschut bij Essert en Bavilliers, echter zonder tastbaar resultaat; ook wist de Franse commandant de belegering door uitvallen en doelmatig vuur van de artillerie te hinderen. Geschut van troepen uit Beieren, Wurtemberg en Baden versterkte het offensief, en generaal von Tresckow richtte de aanval nu tegen de forten op de Perches (hoogte bij Belfort).

Op 8 jan. 1871 werd het dorp Danjoutin op de westelijke helling van de Perches bestormd en op 9 jan. het vuur tegen de forten geopend. Op 16 jan. arriveerden de versterkingen, waardoor de Duitse strijdmacht voor Belfort tot 25.930 man aangroeide. Op 22 jan. werd ook het dorp Perouse op de oostelijke helling van de Perches stormenderhand genomen en op 26 jan. bij het invallen van de duisternis een met veel geweld gepaard gaande aanval op de forten gedaan. Deze mislukte en de belegeraars moesten voor het moordend vuur met aanzienlijke verliezen terugwijken. De op 8 febr. op klaarlichte dag uitgevoerde aanval daarentegen gelukte; beide forten werden bijna zonder weerstand veroverd, en, ondanks hevig vuur uit het slot, ook gehouden.

Met grote moeite werd zwaar geschut naar de Perches gebracht om de citadel te beschieten, toen Belfort capituleerde. De commandant, die tot nog toe had geweigerd zich over te geven, zelfs toen een vrije aftocht van het garnizoen was toegezegd, werd hiertoe nu verplicht door de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Jules Favre. Op 16 febr. 1871 werd de capitulatie ondertekend en de bezetting, 372 officieren en 17.332 man, uit erkenning voor de betoonde moed, een eervolle aftocht toegestaan. Op 18 febr. rukten de Duitsers Belfort binnen.

De stad werd, toen de vrede was getekend, aan Frankrijk teruggegeven. Tijdens de Duitse bezetting van Frankrijk bleven Duitse troepen in Belfort.

Lit.: Wolff, P. de: Geschichte der Belagerung von Belfort 1870/71 (1875); Castenholz, A.: Die Belagerung von Belfort 1870/71 (4 dln., 1875-78); Müller, H. v.: Die Belagerung von Belfort (1900).