Nikolaus von Falkenhorst

Nikolaus von Falkenhorst (oorspr. achternaam von Jastrzembski), Duits generaal, * Breslau, 17 jan. 1885, † Holzminden, 18 juni 1968, trad op 22 mrt. 1903 als vaandrig toe tot het 2de Westpruisische regiment der grenadiers "König Wilhelm I" (Nr. 7), voltooide zijn opleiding aan de krijgsschool van Potsdam, en werd in 1904 tot 2de luitenant bevorderd. In 1911 veranderde hij zijn hem te Pools klinkende achternaam officieel in Falkenhorst. De Eerste Wereldoorlog betrad hij als 1ste luitenant (1913) als commandant van de 5de compagnie van zijn regiment, en reeds in de eerste oorlogsdagen behaalde hij het IJzeren Kruis, 2de klasse. In dec. 1914 werd hij kapitein bij de 18de infanteriebrigade, behaalde in juni 1915 het IJzeren Kruis 1ste klasse en vertoefde van 1917 tot febr. 1918 aan het oostelijk front; apr. 1918 tot aan het einde van de oorlog in Finland.

Zoals zovelen werd hij na de oorlog in het voorlopige Reichsheer opgenomen, en kwam in 1922 te werken bij het ministerie van Defensie (majoor 1925). Op 1 jan. 1930 werd hij luitenant-kolonel, op 1 okt. 1931 stafchef van de 4de divisie van de Reichswehr en op 1 okt. 1932 kolonel. Op 1 apr. 1933 werd hij gedetacheerd in Praag als militair attaché, waarna hij in apr. 1935 als stafchef naar Dresden werd overgeplaatst; 1 aug. 1935 volgde zijn benoeming tot generaal-majoor. Toen de Reichswehr overging in de Wehrmacht (15 okt. '35) werd F. chef van de generale stad van Groepscommando 3; dan op 6 okt. 1936 commandant van de 32ste infanteriedivisie en in die functie op 1 aug. 1937 bevorderd tot luitenant-generaal.

Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd F. bevelvoerend generaal van het 21ste legerkorps en op 1 okt. 1939 generaal der infanterie. In de Poolse campagne (sept. '39) verdiende hij beide "Wiederholungsspangen" voor zijn een oorlog eerder behaalde IJzeren Kruizen. Vervolgens werd hij met zijn korps, dat voor de gelegenheid werd omgedoopt in Groep 21, in apr. 1940 ingezet bij Operatie Weserübung, de aanval op Denemarken en Noorwegen, en kreeg het opperbevel van de gehele operatie in handen. Hij onderscheidde zich daarbij zodanig, dat hij op 30 apr. 1940 werd beloond met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis en op 19 juli 1940 tot kolonel-generaal werd bevorderd. Het was het hoogtepunt in zijn carrière, en F. bleef nagenoeg de gehele verdere oorlog in Noorwegen, eerst als opperbevelhebber van de Duitse troepen aldaar (19 dec. '40), vervolgens (1 jan. 1942) als militair bevelhebber van Noorwegen. In jan. 1945 werd hij bij de reserve ingedeeld, en hierna niet meer ingezet. Bij de capitulatie geraakte F. in Britse krijgsgevangenschap. Op 2 aug. 1946 werd hij door een gemengd Brits/Noors gerechtshof ter dood veroordeeld, omdat hij gevangen Engelse commando's aan de SS had overgeleverd. Deze straf werd op 2 dec. 1946 omgezet in 20 jaar gevangenisstraf, maar op 13 juli 1953 werd F. voortijdig vrijgelaten.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.