Albert Kesselring

Albert Kesselring, Duits generaal-veldmaarschalk, * Marktsteft (Unterfranken), 30 nov. 1885, † Bad Nauheim, 16 juli 1960. Opgegroeid in Bayreuth, "verzot" op het beroep van militair (zoals hij eens gezegd heeft), begon hij zijn carrière bij de Beierse voetartillerie (1906 2de luitenant). In de Eerste Wereldoorlog was hij aanvankelijk adjudant van de Beierse artilleriecommandanten en sinds 1917 kapitein en officier van de generale staf bij divisie- en korpsstaven.

Na de wapenstilstand van 1918 was K. betrokken bij de demobilisatie van het 3de Beierse legerkorps in Neurenberg, en stapte daarna over naar de Reichswehr, hoewel hij er even aan gedacht had de dienst maar helemaal te verlaten. Na meer dan drie jaar als batterijcommandant actief te zijn geweest, werd hij in 1922 overgeplaatst naar het ministerie van Defensie, waar hij bij de staf van de chef legerleiding zijn talent als organisator verder kon ontwikkelen en later met bijna alle technische, bestuurlijke en opleidinggerelateerde problemen van de Reichswehr te maken kreeg, terwijl hij op allerlei terrein besparingen moest zien te bereiken. Nadat hij tussendoor ook nog een functie bij het Beierse militaire district VII had vervuld en van 1931-33 als luitenant-kolonel afdelingscommandant bij het 4de artillerieregiment was geweest, brak er op 1 okt. 1933 een nieuwe fase in de carrière van de inmiddels tot kolonel bevorderde K. aan.

De reputatie die hij had verworven door zijn zakelijke benadering van problemen en zijn inventiviteit maakte hem geknipt voor een functie bij de nog in opbouw zijnde Luftwaffe, een opbouw, die in verband met "Versailles" in het diepste geheim verliep. Formeel nam K. ontslag uit het leger, werd met de in de burgerluchtvaart gebruikelijke benaming "commodore" tot chef van de dienst D (later "Luftwaffenverwaltungsamt") van het rijksluchtvaartministerie benoemd en behaalde als 48-jarige alsnog zijn vliegbrevet. In de jaren die volgden had hij een uiterst belangrijk aandeel in de stormachtige groei van het nieuwe krijgsmachtonderdeel, wat zich weerspiegelde in de snelle opeenvolging van de promoties die hij maakte (1935 generaal-majoor, 1938 luchtmachtgeneraal; 1 juni 1937 generaal bij luchtmachtdistrict III in Dresden en 1 okt. 1938 bevelhebber van de 1ste luchtvloot in Berlijn).

Aan het hoofd van deze luchtvloot en sinds 13 jan.1940 als bevelhebber van de 2de luchtvloot nam K. in een fase van Duitse superioriteit in de lucht deel aan de veldtochten tegen Polen in 1939 en in het Westen in 1940 (19 juli 1940 generaal-veldmaarschalk). Toch toonden de voorbereiding van "Unternehmen Seelöwe" (de invasie van Engeland) en de Slag om Engeland aan dat de Duitse luchtmacht reeds de grenzen van haar capaciteit had bereikt.

In juni 1941 werd zijn luchtvloot naar Polen verplaatst en tot aan het invallen van de winter voor Legergroep Midden tijdens de veldtocht tegen de Sowjetunie ingezet. Op 1 dec. 1941 ging K. met de luchtvlootstaf en een deel van zijn formaties naar Italië; tegelijkertijd kreeg hij de functie van "Opperbevelhebber Zuid" bij het Italiaanse Comando Supremo. Op deze post leidde hij de in Noord-Afrika en het gebied van de Middellandse Zee opererende eenheden van de Luftwaffe (bescherming van bevoorrading over zee, controle van Malta), maar moest echter ook de - deels lastige - samenwerking en coördinatie met de Italiaanse leiding in goede banen zien te leiden. Na de landing van de geallieerden in Noord-Afrika strekten de bevoegdheden van K. zich uit tot alle formaties van de luchtmacht in Italië en Tunesië (1 dec. 1942); de geallieerde landing op Sicilië en het wegvallen van Italië als bondgenoot leidden er ten slotte toe dat K. als Opperbevelhebber Zuid (later: Opperbevelhebber Zuidwest) en van Legergroep C de gezamenlijke operaties in Italië op zich nam, die tot 1945 slechts uit een fasegewijs terugtrekken bestonden. In het laatste stadium van de oorlog leidde K. van 11 mrt. tot 22 apr. 1945 als opvolger van Rundstedt het reeds op Duits grondgebied aangekomen Westfront tot dit werd doorbroken; nadat hij daarna nogmaals als Opperbevelhebber Zuid was aangewezen, zag hij zich begin mei genoopt tot de capitulatie van zijn legergroepen in Zuid-Duitsland en Italië. Op 15 mei 1945 raakte K. in Amerikaanse krijgsgevangenschap.

K., die gedurende de strijd in Italië steeds had gestreefd naar een humane oorlogsvoering en talrijke door hun kunstschatten bekende Italiaanse steden zoals Rome, Siena en Florence nadrukkelijk had ontzien, werd op 6 mei 1947 door een Brits militair gerechtshof in Venetië-Mestre schuldig bevonden aan het doodschieten van gijzelaars en leden van de Italiaanse verzetsbeweging en ter dood veroordeeld. Dit vonnis werd twee maanden later in levenlange gevangenisstraf omgezet, waarna K. werd overgebracht naar de geallieerde gevangenis van Werl. Nadat zijn detentie was teruggebracht tot 20 jaar werd hij in juli 1952 op erewoord voorlopig en in okt. 1952 definitief vrijgelaten. In de jaren erna was hij enige tijd actief als leider van de "Stahlhelm" (organisatie van veteranen). Hij publiceerde o.m: "Soldat bis zum letzten Tag" (1953) en "Gedanken zum Zweiten Weltkrieg (1955).. Bron: Neue Deutsche Biographie, dl. 11 (1977).