François-Paul de Brueys

François-Paul de Brueys, * 11 febr. 1753, &#9876; voor Aboekir, 1 aug. 1798, Frans admiraal, was bij het begin van de Franse Revolutie luitenant bij de marine. Hoewel hij van adel was, emigreerde hij niet, en werd in 1792 commandant op een vaartuig dat deel uitmaakte van het eskader onder admiraal Truguet dat Napels en Sardinië bestookte. Nadat hij als edelman gedwongen werd zijn post te verlaten, kreeg hij toen de binnenlandse verhoudingen zich enigszins hadden genormaliseerd, van Truguet, inmiddels minister van marine, zijn vroegere functie terug, en van deze opdracht om patrouilles in de Adriatische Zee uit te voeren. De vrede was zojuist gesloten, toen hij in Venetië, dat werd opgedeeld tussen Frankrijk en Oostenrijk, aankwam. Hier kreeg hij opdracht een troepentransport naar de Ionische Eilanden te begeleiden. De Engelsen, die de vrede niet hadden getekend en nog altijd een macht van betekenis in de Middellandse Zee vertegenwoordigden, noopten B. daar langere tijd te blijven en hij moest zijn toevlucht zoeken tot de Turkse gouverneur Ali-Pasja om naar Frankrijk terug te kunnen keren.

Toen besloten was tot de Egyptische veldtocht, kreeg B. het bevel over de vloot die het leger moest overzetten. Hij slaagde erin de Engelsen, die hem dit trachtten te beletten, te misleiden, en bereikte met veel geluk de rede van Aboekir. Na het ontschepen van de troepen kon hij twee dingen doen: de haven van Alexandrië binnenlopen, of onverwijld naar Frankrijk, Malta of Korfoe terugkeren. Hij deed noch het een, noch het ander en formeerde met zijn schepen een gevechtslinie om de Engelsen op te wachten. Nelson zag ogenblikkelijk hoe hij de Franse linie moest aanvallen en kwam tot een vermetele daad: hij voer onverwacht met een aantal schepen tussen de oever en de Franse vloot door, zodat de Franse voorhoede tussen twee vuren kwam te liggen (&rarr; Eerste Slag bij Aboekir).

Het gevecht was vreselijk, maar langzaam tekende zich een overwinning voor de Engelsen af. B., die twee verwondingen had opgelopen, wilde eervol ten onder gaan en trok zich niet terug om zich te laten verbinden. "Een Franse admiraal," zo sprak hij, "moet sterven aan dek!" Kort daarop werd hij door een kogel geveld, en blies de laatste adem uit op het moment dat zijn schip, de Orient, met een afgrijselijke donderslag explodeerde.

Bron: Mullië, Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850 (1851).