Joseph Ocskay von Ocska

Joseph Freiherr Ocskay von Ocska, Oostenrijks generaal, * Ocska (Hongarije), 1740, † Dubova (Banaat), 8 dec. 1805, ontving zijn militaire opleiding aan de academie van Wiener-Neustadt en werd als 18-jarige als vaandrig in het infanterieregiment nr. 2 opgenomen. Hij vocht in de Zevenjarige Oorlog, toen hij zich bij Hochkirch, daarna tijdens het negen weken durende beleg van de vesting Schweidnitz bijzonder deed gelden; voorts in de Beierse Successieoorlog; werd in eerstgenoemde oorlog 1ste luitenant, in de laatstgenoemde kapitein.

In 1782 klom hij op tot majoor en voor het begin van de oorlog met de Turken tot luitenant-kolonel. In die oorlog zelf wist hij zich meermaals te onderscheiden: eerst bij de aanval op het versterkte legerkamp bij Dubiza; vervolgens bij Novi, waar hij om de belegering van de vesting te dekken de opdracht had met het 3de bataljon op de berg Messinovacz een schans en twee redoutes te verdedigen. Op 27 sept. 1788 ondernamen de Turken met een korps van 6.000 man een verwoede aanval. Hoewel ze driemaal teruggeworpen werden, vielen ze steeds opnieuw aan, maar O. hield vier uur stand tegen de meervoudige overmacht van de vijand, die tenslotte afdroop.

Bij de bestorming van Novi op 3 okt. voerde O. de linkercolonne aan, bezette het waterbastion, liet er een kanon op plaatsen en voorkwam daarmee iedere poging van de vijand, dit punt heroveren. Voor dit wapenfeit werd O. tot kolonel bevorderd en in dec. 1789 bovendien onderscheiden met het ridderkruis van de Maria Theresiaorde. In 1790 - het jaar waarin hij tot baron werd verheven - nam hij deel aan de belegeringen van Semlin en Belgrado. In 1793 was hij met zijn regiment bij het Rijnleger ingedeeld. Bij de bestorming van de verdedigingslinies van Lauterburg op 26 okt. van dat jaar, vervolgens bij de inname van Wanzenau voerde hij persoonlijk met succes het lijfbataljon aan, waardoor weldra zijn promotie tot generaal-majoor volgde.

Bij de veldtocht van 1797 was hij met zijn brigade ingedeeld bij het leger in Italië, riep door de voortijdige ontruiming van de posities bij Tarvisio echter de toorn van de keizerlijke veldheer over zich af en kon meteen met pensioen.

Bron: Wurzbach, Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, dl. 20 (1869).