Slag bij Hohenfriedeberg

Hohenfriedeberg (of Hohenfriedberg) is een stadje ca. 32 km ten zuiden van Liegnitz in Silezië (vm. Duits, thans Pools gebied) en bekend door de Slag bij Hohenfriedeberg in de Tweede Silezische Oorlog, toen Frederik de Grote op 4 juni 1745 de Oostenrijkers en Saksers onder Karl van Lotharingen en de hertog van Saksen-Weissenfels versloeg. De Oostenrijkers en Saksers (80.000 man) hadden zich bij Troppau verenigd om Silezië binnen te vallen. De troepen van Frederik verlieten eind apr. hun winterkwartier en betrokken een stelling in de omgeving van Striegau, generaal Dumoulin met de voorhoede aan de overzijde van het Striegauer Wasser in vooruitgeschoven positie. De vijand, door een valse spion misleid, dacht dat Frederik zich achter Breslau zou terugtrekken, trok het gebergte over en sloeg aan die kant zijn tenten op.

Dumoulin begon de slag tegen het Saksische korps, dat door de Oostenrijkers niet werd ondersteund en een totale nederlaag leed. Nu pas beval prins Karl de opmars van zijn troepen, die in het terrein waar ze doortrokken een verdedigende stelling innamen, terwijl de Pruisische infanterie al in de aanval ging. De Pruisische cavalerie versloeg de vijandelijke van de rechtervleugel, terwijl de koning de troepen, die de Saksers hadden verslagen, liet aanrukken. Nadat de Oostenrijkse infanterie zwaar onder vuur genomen was, stormde generaal Gessler met het dragonderregiment Bayreuth dwars door de eigen infanterie naar voren en verpletterde in een van de meest legendarische aanvallen uit de krijgsgeschiedenis 20 bataljons, waarbij 66 vaandels veroverd werden. Het resultaat was de algehele terugtocht van de Oostenrijkers naar het gebergte.

De Pruisen verloren 3.600, de Oostenrijkers en Saksers 16.000 man en 63 stukken geschut.

Lit.: Hoffmann, A.: Der Tag von Hohenfriedeberg und Striegau (1895); Grosser Generalstab (red.): Die Kriege Friedrichs des Grossen. Hohenfriedeberg (sectie 2, dl. 2, 1895); Keibel, R.: Die Schlacht von Hohenfriedberg (diss., 1897; handelsed., 1899).