Nicolas Conroux

Nicolas Conroux, baron de Pepinville, Frans generaal, * Douay, 17 febr. 1770, &#9876; Sarre of Sare (Pyrénées-Atlantiques), 10 nov. 1813, trad in 1786 tot het leger toe, en vocht bij Thionville, Trèves (1792), Arlon (1793), Kaiserslautern, Landau, bij Charleroi en Fleurus (1794). In 1795 werd hij kapitein en diende in het leger van Sambre en Maas, was in 1796 adjudant van generaal Bernadotte, werd in 1797 naar Italië overgeplaatst, nam daar deel aan de overgang van de Tagliamento, was present bij de verovering van Triëst en Gradisca, en kreeg een bataljon onder zijn hoede. In 1798 werd hij ingedeeld bij het leger voor de invasie van Engeland (die niet doorging) onder generaal Championnet. In Italië kreeg hij het bevel over een brigade. Hij was betrokken bij de inname van Napels (jan. 1799), vocht bij Fossano en Mondovi, en werd generaal-adjudant. In 1800/1801 diende hij in het westelijke leger.

In 1804 onderscheidde C. zich zelfs bij een zeeslag tussen een Bataafse flottielje, die van Vlissingen op weg was naar Oostende, en een Engels eskader. In 1805 streed hij tegen Oostenrijk (Ried, Haag, gevecht met een Russisch korps) en werd benoemd tot brigadegeneraal. Als zodanig werd hij in 1806 ingezet bij het 7de legerkorps onder maarschalk Augereau tegen de Pruisen, daarna bij de reservedivisie grenadiers onder Oudinot; streed dapper bij Jena (14 okt. 1806), en raakte er gewond. Ook bij Ostrolenka en Dantzig, en bij Friedland (1807) oogstte hij alom bewondering door zijn stoutmoedigheid.

Ook bij Wagram (1809) was C. van grote waarde, en werd door zijn optreden aldaar bevorderd tot divisiegeneraal. In 1810 werd hij ingezet in Catalonië, kreeg daar de 2de divisie van het 9de korps toevertrouwd, en vocht aan het hoofd daarvan bij Fuentes-de-Onoro (5 mei 1811). Daarna kwam hij in actie in Andalusië, en leverde slag met de Spanjaarden aan de Guadelite (1812). In 1813, tijdens het beleg van San Sebastian aan de Golf van Biskaje door de Spanjaarden (juli-sept. 1813), moest C. met zijn divisie de verbindingen openhouden. Verscheidene aanvallen op zijn post wist hij te pareren. Bij een op 10 nov. 1813 door de Engelse generaal Wellington met 30.000 man ingezette aanval (Slag aan de Nivelle) op de posities van de divisie van C. (de redoute van Sainte Barbe, de berg La Rhune en het legerkamp Sarre) sneuvelde hij evenwel. Volgens andere bronnen zou hij niet direct gesneuveld, maar een dag later zijn overleden in St. Esprit.

Bron: Courcelles, Dictionnaire historique et biographique des généraux français, dl. 4 (1822).