Vietminh

De Vietminh, een afkorting van Việt Nam Ðộc Lập Ðồng Minh Hội, was een groepering die in het hedendaagse Vietnam een opstand voerde tegen de Franse koloniale overheersers.

Oprichting
De Vietminh was gevormd in 1941 om de onafhankelijkheid van Viëtnam te bewerkstelligen. De leider en één van de oprichters van de groepering was Nguyen Tat Tanh, beter bekend als Ho Chi Minh. Ho, Le Duan, Vo Nguyen Giap en Pham Van Dong waren de oprichters van de groepering.

Japanse bezetting
Gedurende de Tweede Wereldoorlog bezette Japan gedeeltes van de Unie van Indochina en daarmee gedeeltes van Vietnam. Hierdoor starten de Vietminh naast een campagne tegen de Fransen ook een campagne tegen de Japanse bezetters. Door hun verzet tegen de Japanners kregen de Vietminh financiële steun en training van de Verenigde Staten (de OSS, voorloper van de CIA) en China.

Japanse capitulatie en de onafhankelijksverklaring
Nadat Japan gecapituleerd had in augustus 1945 trokken de Vietminh troepen snel naar de steden in het land. Dit in een poging om snel de controle te verkrijgen over het land voor de terugkeer van de Fransen. In tegenstelling tot in andere gebieden droeg de Japanse militaire leiding in Indo China op 18 augustus de macht over heel Indo China over aan de Vietminh. Hierna besloot de Vietminh om Hanoi binnen te trekken en daar door Ho de onafhankelijkheid te laten uitroepen. Op 23 augustus 1945 dwingen ze de keizer Bao Dai die met de Japanners gecollaboreerd had tot aftreden en maken hem tijdelijk lid van de Vietminh. Op 29 augustus stelde Ho een provisionele regering aan met als hoogste raadgever Bao Dai. Op 2 september riep Ho Chi Minh de onafhankelijkheid en hij las hierbij passages uit de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring voor waarbij hij het woord Engeland verving door Frankrijk. Deze verklaring was hem ter beschikking gesteld door een lid van de OSS.

Hervatting van de strijd tegen de Fransen
Troepen van het Verenigd Koninkrijk, onder leiding van generaal Douglas Gracey, landden in het zuiden van Vietnam (Saigon) op 13 september 1945 en herstellen het gezag daar. Het noorden is toebedeeld aan Chinese troepen en die doen er weinig aan om de Franse macht te herstellen. Gedurende 1946 voert de Vietminh onderhandelingen over de onafhankelijkheid van Vietnam binnen een unie met Frankrijk en de hereniging van Tonkin, Annam en Cochin China tot één land. De Fransen beloven dit te doen, maar admiraal Georges Thierry d'Argenlieu de Franse hoge commissaris voor Indo China breekt deze belofte door in Cochin China een seperate regering aan te stellen. Na wapenstilstands en economische bijstandsverdragen getekend te hebben vertrekt Ho uit Frankrijk in september 1946. Op 23 november 1946 bombarderen Franse oorlogsschepen de havenstad Haiphong in Tonkin en daarmee begint een hervatting van de strijd. In december 1946 verlaat de Vietminh alle grote plaatsen om vanaf het platteland verder te vechten.

Behalve Vietnam wilde de Vietminh ook het communisme exporteren naar Laos en Cambodja. Hiervoor werden onder Vietnamese regie guerrillabewegingen opgezet in Laos en Cambodja met communistische tegenregeringen, respectievelijk Pathet Lao(Laoland) en Nokor Khmer(Khmerland). Deze waren met name in Cambodja geen succes, daar men deze poging slechts zag als een verkapte (zoveelste) poging van de Vietnamezen om de macht over Cambodja over te nemen. Binnen deze "Vietminh van Khmerland" waren alle hogere kaders en de meeste manschappen Vietnamees of deels Vietnamees, en werden ook lagere Cambodjaanse leidinggevenden door Vietnamezen gecontroleerd. De Cambodjaanse bevolking bejegende de Vietminh even vijandig als de Franse kolonisator en schaarde zich achter hun koning.

Einde van de Franse overheersing
Na het verlies van de Fransen in de slag van Dien Bien Phu wordt het land onafhankelijk en verdeeld tussen een communistisch Noord Vietnam en een kapitalistisch Zuid Vietnam. Deze verdeling wordt geformaliseerd op 21 juli 1954 in de akkoorden van Genève. In deze akkoorden was ook bepaald dat de verdeling slechts tijdelijk was en dat er een referendum zou komen onder de bevolking over het vraagstuk van de hereniging. Er was hiervoor echter geen datum vastgesteld. De Vietminh nam formeel de controle van Noord Vietnam op zich op 11 oktober 1954. Ook zou de Vietminh zich uit andere delen van Indo-China terugtrekken.

Na deze akkoorden vond er een kleine volksverhuizing plaats in het land. Vietminh aanhangers trokken naar het noorden en katholieke Vietnamezen en anderen die gezien werden als aanhangers van het oude koloniale gezag trokken naar het zuiden. Op aandringen van de Verenigde Staten besluit de regering van Zuid Vietnam echter het referendum steeds maar uit te stellen en vanaf 1955 sturen de Verenigde Staten geld en adviseurs naar het land. Aan het einde van 1959 besluiten de Vietminh dan ook om leden uit Zuid Vietnam in speciale eenheden op te nemen en Zuid Vietnam te infiltreren. Zij verenigen de daar vechtende guerrillagroepen tegen de regering van Ngo Dinh Diem en vormen de Vietcong (Nationale Front voor de bevrijding van Vietnam).