Otto Ludwig von Stutterheim

Otto Ludwig von Stutterheim (ook Jung-Stutterheim), Pruisisch generaal, * 1718, † 29 mrt. 1780, trad 14 jaar oud tot de Pruisische infanterie toe. Koning Frederik II van Pruisen nam hem in zijn gevolg op, benoemde hem in 1757 tot luitenant-kolonel en zond hem naar Oostpruisen naar veldmaarschalk Lehwaldt, nadat deze om een vervanger voor zijn adjunct, de op 30 aug. 1757 in de Slag bij Grossjägersdorf gesneuvelde Henning Bernhard von der Goltz (jongste broer van Karl en Georg von der Goltz), had gevraagd. Met Lehwaldt kwam S. naar Pommeren. In 1758 werd hij kolonel, in febr. 1759 generaal-majoor. In apr. 1759 kreeg hij een infanterieregiment onder zijn hoede. Toen generaal Manteuffel op 28 jan. 1760 in handen van de Zweden was gevallen, volgde S. hem op. De oppermachtige Zweden hervatten hun offensief pas in aug. 1760, doch S. wist steeds door tactisch terug te trekken aan omsingeling te ontkomen. De actievere Belling had tegen genoemde vijand meer succes. S. behield zijn commando alleen, omdat prins Heinrich, die hem zou moeten laten aflossen, zijn goede generaals niet kon missen. Gevechten van enige betekenis met de Zweden vonden onder de leiding van S. niet plaats. In aug. 1767 werd hij tot luitenant-generaal bevorderd; in jan 1773 kreeg hij de orde van de Zwarte Adelaar.

Toen de Beierse Successieoorlog uitbrak, viel S. volledig in ongenade. Hij veroorloofde zich in 1778 in Potsdam, waar hij toevallig aanwezig was, zijn mening over de aanstaande oorlog ten beste te geven, wat de koning ter ore kwam en wat deze helemaal niet beviel. S. voelde zich daarop gedwongen zijn ontslag in te dienen. Dit werd hem toegestaan, maar tegelijk werd hij van al zijn rangen en onderscheidingen vervallen verklaard. Hij trok zich daarna op zijn landgoed Kloster Mansfeld terug en overleed daar in 1780.

Lit.: Sulicki, K. v.: Der Siebenjährige Krieg in Pommern und in den benachbarten Marken (1867, herdr. 1994).