Verdrag van Boekarest

Het Verdrag van Boekarest, ook Vredesverdrag of Vrede van Boekarest genoemd, was een op 7 mei 1918 in het Cotroceni-kasteel te Boekarest gesloten verdrag tussen de Centrale Mogendheden enerzijds en Roemenië anderzijds dat een einde maakte aan de wederzijdse vijandelijkheden tijdens de Eerste Wereldoorlog, begonnen met de oorlogsverklaring van Roemenië op 27 aug. 1916. De voornaamste afgevaardigden waren: namens Duitsland minister van Buitenlandse Zaken v. Kühlmann en generaal Hell; namens Oostenrijk-Hongarije minister van Buitenlandse Zaken Burián von Rajecz; namens Bulgarije premier Radoslawow; namens Turkije minister van Buitenlandse Zaken Nessimy terwijl Roemenië o.m. door premier Marghiloman werd vertegenwoordigd.

De Russische Oktoberrevolutie dwong ook Roemenië in dec. 1917 tot een wapenstilstand. Op 6 mrt. 1918 werd te Buftea een voorlopige vrede gesloten, en op 7 mei d.a.v. het Verdrag van Boekarest. Daarbij verloor Roemenië het zuidelijke deel van de Dobroetsja aan Bulgarije, terwijl het noordelijke deel daarvan onder gezamenlijke controle van de Centralen kwam. Tussen Roemenië en Hongarije vonden enkele kleine grenscorrecties plaats. Voorts werden ten voordele van de Centrale Mogendheden zaken van economisch belang geregeld. Roemenië bleef bezet door het leger van Mackensen.

De val van het tsarenrijk en de daarop volgende chaos in Rusland maakte de aansluiting van Bessarabië bij Roemenië mogelijk (aldus geproclameerd op 9 apr. 1918), maar deze claim werd door Rusland niet erkend. Na de ineenstorting van de Centrale Mogendheden verklaarde Roemenië hun opnieuw de oorlog en bezetten Roemeense troepen na de aftocht van Mackensen Wallachije. Op 1 dec. 1918 verklaarde Roemenië het Hongaarse Zevenburgen met de bijbehorende comitaten (arrondissementen) tot Roemeens bezit, waarna de Roemeense bezetting daarvan volgde. Ook de Boekowina maakte sinds 28 nov. 1918 deel uit van Roemenië.

De Roemenen werden in juni 1919 door de Russen uit Bessarabië verdreven, maar door de Entente weer in het bezit daarvan gesteld. In het westen rukten de Roemenen, na een strijd met Hongarije, waar zich inmiddels een communistisch regime genesteld had, op tot voorbij Boedapest. Maar bij de vredesonderhandelingen te Parijs in 1920 kon Roemenië zijn aanspraken op gebiedsuitbreiding niet geheel waarmaken. In het zuiden werd het westelijke Banaat aan Zuid-Slavië toegewezen en in het westen de grens met Hongarije veel meer naar het oosten verplaatst, hoewel geheel Transsylvanië (Zevenburgen) aan Roemenië toeviel, evenals de Dobroetsja, inclusief het zuidelijk deel.

Lit.: Bornemann, E.: Der Frieden von Bukarest 1918 (1978).