Karl Mercandin

Graaf Karl Mercandin, Oostenrijks generaal, * ?, † Verona, 12 apr. 1799, afkomstig uit een Franse patriciërsfamilie in de Dauphiné, trad evenwel in Oostenrijkse krijgsdienst, werd 1 febr. 1777 luitenant-kolonel en 20 juli 1785 kolonel en vocht in 1788/89 tegen de Turken. In 1792 volgde zijn bevordering tot generaal-majoor. Hij werd bij het leger in Duitsland ingedeeld, en voerde in 1793 in de Nederlanden, bij Trier en Arlon het bevel over de voorposten. In de gevechten bij Saarbrücken (11 en 15 juni 1793) en bij Weisskirchen (4 en 11 aug.) deed hij zich kennen, ook volgens de vijand, als een bekwaam generaal. Hij onderscheidde zich voorts bij de overrompeling van Wellingen (8 okt.), bij Nunkirchen en bij Lebach (dat hij op 17 okt. moest ontruimen, maar op 21 okt. heroverde).

Hoewel hij ook tijdens de veldtocht van 1794 bij verscheidene gevechten op de voorgrond trad, met name in de eerste meidagen bij Beckingen en Bitzen, kwam het niet tot confrontaties van betekenis. In sept. werd hij ingedeeld bij het korps van luitenant-veldmaarschalk Melas aan de Moezel. In 1795 werd hij aangewezen als voorpostcommandant van de troepen van Mainz. Op 6 apr. viel hij met het vrijkorps van Wurmser en de scherpschutters van Warasdin de door de Fransen bij de Hartberg opgetrokken schans vastberaden aan, joeg de bezetting weg en liet de schans vernietigen. Bij het gevecht van 30 apr. dekte hij met 6 divisies cavalerie de linkerflank van de eerste aanvalscolonne onder generaal-majoor Ocskay. In de nacht van 18 op 19 mei voerde hij een verrassingsaanval uit op de Fransen die op de bij Mainz gelegen Hartberg gelegerd waren. Van moed en koelbloedigheid getuigde voorts zijn optreden in de zgn. Peters-Au en bij Bischofsheim, waar hij de cavalerie aanvoerde. Bij de bestorming van de vijandelijke linies bij Mainz op 29 okt. 1795 voerde M. het bevel over de voorhoede van de derde aanvalscolonne en bestormde het dorp Bretzenheim.

Op 4 mrt. 1796 werd M. tot luitenant-veldmaarschalk bevorderd. Hij was aan de Rijn gestationeerd en commandant van de voorposten. Het jaar daarop werd hij overgeplaatst naar het leger in Italië. Na de verovering van de Pas van Pontafel nam M. stelling in Klagenfurt, maar trok zich in de laatste meidagen naar St. Veit terug. Half apr. kreeg hij het bevel over een cavaleriedivisie. In 1798 was hij divisiegeneraal in Padua.

Op 26 mrt 1799 streed M. in de Slag bij Verona en op 5 apr. bij Magnano. In laatstgenoemd treffen voerde hij de 1ste colonne aan, stiet bij Pozzo op een oppermachtige vijand, en in de felle strijd, die zich ontspon, raakte hij zo zwaar aan de voet gewond, dat hij het commando aan generaal-majoor Mittrowsky moest overdragen. Reeds enkele dagen later, op 12 apr., bezweek hij in Verona aan zijn verwonding.

Bron: Wurzbach, C. v.: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, dl. 17, 1867.