André Flahaut

thumb|left|200px|André Flahaut

André Flahaut is op 18 augustus 1955 geboren in het Belgische Perbais te Walhain. Flahaut is een Waals socialistisch politicus en was Belgisch minister van Landsverdediging van 12 juli 1999 tot 21 december 2007. Hij was met 3.085 dagen de langst regerende Belgische Defensieminister van de afgelopen eeuw.

Jeugd & studies
Zijn vader werkte voor de Maatschappij voor mechanografie ter toepassing van de sociale wetten (Société de mécanographie pour l’application des lois sociales). De interesse voor de politiek werd hem ingegeven door zijn grootvader. Hij volbracht zijn basisonderwijs op de lagere gemeenteschool van Perbais en zijn middelbaar onderwijs op het Koninklijk Atheneum van Gembloers. Na zijn humaniora vertrok Flahaut naar Brussel om aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) politieke en administratieve wetenschappen te studeren.

Beroepsactiviteiten

 * Extern medewerker bij het Emile Vandervelde Instituut, studiecentrum van de Parti Socialiste (PS). (1979)
 * Directeur van het Emile Vandervelde Instituut (1989)
 * Voorzitter van het "Office de la Naissance et de l'Enfance" (O.N.E.) (Franstalig Kind & Gezin) (1989-1995)
 * Ondervoorzitter van de "Intercommunale des Oeuvres Sociales du Brabant Wallon" (IOSBW) (1993-1995)
 * Voorzitter van de Mutualité socialiste du Brabant wallon (1993)

Politieke activiteiten

 * Actievoerder bij de Parti Socialiste - lokale afdeling van Chastre (1973)
 * Voorzitter van de PS-federatie van Waals-Brabant (1983-1995)
 * Gemeenteraadslid te Walhain (1982-1994)
 * Provincieraadslid van Brabant (1987-1991)
 * Volksvertegenwoordiger (1994)

Regeringsfuncties

 * Minister van Ambtenarenzaken (1995- 1999)
 * Minister van Landsverdediging (1999-2007)

Realisaties binnen Defensie
Toen André Flahaut op 12 juli 1999 minister van Defensie, in de regering-Verhofstadt I werd, duurde het niet lang voor hij van zich liet horen. Hij kondigde aan dat er zich een grondige reorganisatie van het leger aandiende. De minister stelde een comité samen waarin officieren, onderofficieren, vrijwilligers en burgers een plan tot modernisering van de krijgsmacht dienden op te stellen. Hieruit vloeide het Strategisch Plan 2000-2015 voort. De 600 personeelsleden die aan dit comité hebben deelgenomen stelden dat binnen het leger de volgende zaken dienden te veranderen: Human Resources, investeringen, infrastructuur, operaties, gezondheid, opleiding & training, materieel, personeel, ...

Op 12 mei 2002 keurde de regering het Strategisch Plan goed en trad dit langzaam maar zeker in werking.Flahaut laat zich kenmerken door zijn interesse en bezorgdheid voor het departement en haar personeel. Ook doet hij er samen met Defensie alles aan om het beroep van militair aantrekkelijker te maken en werd een Sectoraal Plan uitgevoerd dat de militairen onder andere weddeverhoging, verscheidene toelagen en vergoedingen en een gelijke kledijvergoeding voor alle personeelscategoriën inhield.

Kritiek
Het is net deze interesse in het departement en personeel waardoor de minister meermaals in de kamer uitleg is moeten komen geven over zijn dienstbetoon, investerings- en benoemingsbeleid. Zo kreeg Flahaut felle kritiek na zijn benoeming van een nieuw hoofdgeneesheer van het brandwondencentrum in het militair hospitaal van Neder-over-Heembeek (waar chirurgen nog weigerden te werken onder deze arts ... ). Ook kreeg hij kritiek over het feit dat hij twee leerling-onderofficieren in het leger had gehouden nadat deze waren (of gingen worden) ontslagen omdat ze drugs hadden gerookt binnen de kazerne. Deze twee militairen gingen naar de zitdagen van Flahaut en werden niet ontslagen. Maar, de felste kritiek kreeg Flahaut uit Vlaamse hoek. Sommige Vlaamse politici verweten Flahaut dat hij de meeste investeringen voor het leger aan Waalse bedrijven geeft en de Vlaamse uitsluit. Tot op heden heeft de minister steeds deze kritiek weten te weerleggen.

In 2007 kwam hij opnieuw onder vuur te liggen. In februari zegde hij de pas verkozen president Joseph Kabila van Congo-Kinshasa een eredoctoraat toe aan de Koninklijke Militaire School, zonder daar minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht of premier Guy Verhofstadt in te kennen. Een week later charterde hij een legerhelikopter om op tijd bij een vertoning van de milieufilm An Inconvenient Truth van Al Gore te kunnen zijn. Hij vloog daarmee van Brussel naar Hasselt. De vlucht van twee uur kostte twaalf tot twintig keer meer broeikasgas CO2 dan dezelfde afstand per auto.

In september 2007 probeerde Flahaut nog een aantal omstreden promoties door te voeren. Het zou hierbij gaan om een lijst getrouwen zoals de broers Luc (kapitein-ter-zee en adviseur op het kabinet) en Jean Marsia (kolonel miltair administrateur en directeur Academisch Onderwijs van de Koninklijke Militaire School) en Danielle Levillez, hoofd van de Medische Component. In ruil zou de militaire adviseur van de premier, brigadegeneraal Harry Vindevogel, ook benoemd worden.

Aangezien de ontslagnemende regering geacht wordt gedurende de periode van regeringsvorming enkel lopende zaken te behandelen, heeft premier Verhofstadt op 13 september schriftelijk laten weten dat hij van Minister Flahaut en de Chef Defensie, generaal August Van Daele, verwacht dat ze zich aan lopende zaken houden.

Incident
Toen de Verenigde Staten van Amerika Irak wou binnenvallen, wou het hulp van de NAVO. Frankrijk, Duitsland en België weigerden dit omdat ze vonden dat dit niet de juiste oplossing was. De relaties met Amerika verzuurden en er werd wat heen en weer gescholden. Tot op het moment dat de krant Washington Post een artikel publiceerde dat stelde dat het Belgisch leger wel mooie uniformen en prachtige muziekkapellen had, maar het daar verder dan ook bij bleef, een furieuze reactie van de minister uitlokte. Uiteindelijk koelde dit incident zonder blazen en verbeterden de relaties met Washington terug.

In de aanloop van de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceerde het weekblad Humo een artikel met Flahaut. Hierin verklaarde Flahaut dat als hij een Amerikaan was, hij op een democraat zou stemmen. Verder liet hij zich uit over een inefficiënt Amerikaans leger en het optreden van de VS in Irak en Iran. Nadat dit op de Amerikaanse ambassade gelezen, vertaald en doorgestuurd werd naar Washington, liet een reactie niet lang op zich wachten. Toen premier Guy Verhofstadt het artikel had gelezen, wou deze koste wat het kost een nieuwe rel voorkomen en hij tikte zijn defensieminister op de vingers. Hij schreef Flahaut een brief waarin hij, onder andere, stelde dat hij deze uitspraken ongepast vond tegenover een bondgenoot.