V1

De V-wapens waren door Duitsland in de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde wapensystemen, ook betiteld als "Wunderwaffen" (wonderwapens), die de Duitse "Endsieg" (definitieve overwinning) alsnog moesten bewerkstelligen. "V" zou staan voor "Vergeltungswaffe" (vergeldingswapen) of "Vernichtungswaffe" (vernietigingwapen) dan wel "Versuchswaffe" (experimenteel wapen); dat is niet geheel duidelijk.

De eerste was de V1 (fabrieksnaam Fieseler Fi-103, naar de Duitse vliegtuigbouwer Fieseler Werke), een onbemand vliegtoestel (ook aangeduid als vliegende bom) dat van draag- en staartvlakken was voorzien en over een automatische stuurinrichting beschikte. Het was rond 8 m lang, bezat een gevechtskop van 850 kg springstof en werd door een pulsomotor (Argus-Schmidt-Rohr) aangedreven. De eerste vlucht vond in dec. 1942 plaats; de actieradius was ca. 330 km en de snelheid ongeveer 600 km/h. Het totale aantal gestarte V1's bedroeg rond 21.500, waarvan er alleen al 8.600 van lanceerinrichtingen bij Calais tegen doelen in Engeland ingezet werden (voor het eerst in juni 1944). Door de betrekkelijk geringe snelheid van de V1 lukte het vliegtuigen soms met de vleugeltip het wapen uit de koers te brengen, zodat dit voortijdig neerstortte zonder gevaar te stichten.

De "V1" was de voorloper van de latere kruisvluchtwapens. Zijn opvolger, de V2, was de eerste onbemande ballistische raket.