Georg von der Groeben

Georg Graf von der Groeben, Pruisisch generaal der cavalerie, * Neudörfchen (district Marienwerder, Westpruisen), 16 juni 1817, † aldaar, 25 jan. 1894. G. trad op 1 apr. 1836 in dienst bij het 2de garderegiment ulanen van de landweer in Berlijn, werd op 16 jan. 1837 2de luitenant en in 1841 adjudant van de prins van Pruisen (de latere keizer Wilhelm I), maakte bij de staf van zijn vader, generaal graaf Karl v.d. G. (1788-1876) in 1849 de veldtocht tegen de opstandelingen in de Palts en in Baden mee, keerde in 1851 als ritmeester bij het 1ste garderegiment ulanen in Potsdam terug in frontdienst, verliet dit in 1853 echter opnieuw om vleugeladjudant van koning Friedrich Wilhelm IV te worden, kreeg in 1858 als majoor het commando over het 3de regiment huzaren in Rathenow, voerde dit, inmiddels kolonel geworden, in 1864 aan tijdens de oorlog tegen Denemarken, werd in nov. 1864 commandant van de 8ste cavaleriebrigade in Erfurt, op 18 juni 1865 generaal-majoor en bij het uitbreken van de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog van 1866 commandant van de 3de lichte cavaleriebrigade, die uit het 3de regiment dragonders en het 12de van de huzaren bestond.

Met deze brigade leidde hij op 3 juli bij de Slag bij Königgrätz het ruitergevecht bij Stresetitz in, werd daarbij door de heup geschoten en werd onderscheiden met de orde Pour le Mérite. Na het sluiten van de vrede werd hij commandant van de 14de cavaleriebrigade in Düsseldorf en bij het uitbreken van de oorlog tegen Frankrijk in 1870 commandant van de 3de cavaleriedivisie, die bij het 1ste Duitse leger onder generaal v. Steinmetz ingedeeld werd, en luitenant-generaal.

De opdracht, die hij aan het hoofd van zijn divisie moest uitvoeren, was des te moeilijker, daar geen van de vier regimenten, waaruit deze was samengesteld, over een voor het gevecht bruikbaar vuurwapen beschikte, en men niet meer dan pistolen bezat. Evenals het merendeel van de commandanten van de cavaleriedivisies bleek G. niet tegen zijn taak opgewassen. Gedurende het eerste gedeelte van de veldtocht had hij overigens nauwelijks gelegenheid om zich in de gevechten te mengen, waar hij tegenwoordig was, deels omdat Steinmetz zijn cavalerie achter de hand hield in plaats van deze aan het front in te zetten, deels omdat de terreinomstandigheden slecht waren of de strategie er niet om vroeg.

In het tweede gedeelte van de oorlog, tijdens de veldtocht in het noorden van Frankrijk, slaagde G. er niet in om de hem geboden kansen te verzilveren, hoewel de onder hem ressorterende troepen nu allemaal op hun taak berekend waren. Bij de Slag bij Amiens op 27 nov. 1870, die niet door een deugdelijke verkenning was voorafgegaan, zou zich een uitgelezen mogelijkheid voordoen, maar G. liet deze onbenut. Na de slag bleef G. met een gemengd troepencontingent in Amiens achter; dat hij de stad, toen generaal Faidherbe aanstalten maakte deze aan te vallen, op 16 dec. zonder meer ontruimde, werd hem door de opperbevelhebber, generaal baron v. Manteuffel, zeer kwalijk genomen. Het leidde tot scherpe conflicten en tot onenigheid tussen beiden en was ten slotte de aanleiding, dat G. definitief de dienst verliet.

In het latere verloop van de veldtocht werd de 3de cavaleriedivisie niet meer als eenheid ingezet. G. gaf leiding aan troepenonderdelen van diverse samenstelling, zoals op 18 jan. 1871, toen hij bij Tertry-Pouilly de Franse marscolonnes krachtig aanviel, en bij de laatste op 19 jan. bij St. Quentin geleverde slag, waarbij zijn op de linkervleugel strijdende "gemengde" divisie goede prestaties leverde, toen deze zich manhaftig en met succes verweerde tegen de aanstormende vijand.

Toen de oorlog was geëindigd, kreeg G. het commando van de 4de divisie in Bromberg, verruilde dit op 13 jan. 1872 voor dat van de 5de divisie in Frankfort aan de Oder, maar kreeg reeds op 13 nov. van dat jaar op eigen verzoek ontslag, waarna hij zich op zijn landgoed Neudörfchen terugtrok. Op 18 april 1875 werd hij formeel bevorderd tot generaal der cavalerie.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 49, 1904.