Georg von Thurn

Georg von Thurn und Valsassina was een Oostenrijks generaal (Feldzeugmeister), * 3 jan. 1788, † Wenen, 9 febr. 1866. Hij begon zijn militaire loopbaan bij de landweer in Klagenfurt, nam als kapitein deel aan de veldtocht van 1809, verliet de dienst echter nog voor de vrede en trad in 1813, toen Oostenrijk zich weer ging bewapenen, opnieuw tot de krijgsmacht toe; nu als 1ste luitenant bij het 4de bataljon Jagers, maar werd al snel daarna ingedeeld bij het Jagerskorps van Fenner. Hij vocht in 1814 in Italië, maakte tijdens de veldtocht van 1815 deel uit van de staf van het korps van Neipperg en onderscheidde zich bij Pesaro in de voorste gelederen op uitzonderlijke wijze: hij drong in de nacht van 28 op 29 apr. de door de vijand bezette stad binnen, maakte 400 gevangenen en bracht door dit waagstuk een in de nabijheid gelegen 10.000 man sterk vijandelijk legeronderdeel zodanig in verwarring, dat dit de terugtocht aanvaardde. Na het sluiten van de vrede werd Th. majoor bij infanterieregiment nr. 26 "König Wilhelm der Niederlande" en als eerste secretaris verbonden aan het gezantschap te St. Petersburg.

In 1825 trad Th. weer in actieve dienst, werd toegevoegd aan de staf van het hoofdkwartier, eerst hij de afdeling krijgsgeschiedenis, en in de zomer van 1828 aangesteld als directeur bij de afdeling militaire geografie van Hongarije. In okt. 1829 werd hij luitenant-kolonel bij het hoofdkwartier en in het jaar daarop kolonel en commandant van infanterieregiment nr. 49. In febr. 1836 werd hij generaal-majoor, ging als brigadegeneraal naar Tirol, werd in 1838 naar Graz overgeplaatst, in 1845 naar Pest en bevorderd tot luitenant-veldmaarschalk.

In 1848 kreeg Th. eerst het commando over een divisie bij het aan de Isonzo geconcentreerde reserveleger onder Feldzeugmeister graaf Nugent. Toen Nugent na de inname van Udine en het overschrijden van de Tagliamento aan het dringende verzoek van veldmaarschalk Radetzky, om zich zo snel mogelijk bij diens troepen aan te sluiten, gevolg wilde geven, werd hij echter ziek en droeg het commando op 17 mei aan Th. over, die op de 18de alle beschikbare troepen voor de mars naar Verona liet aantreden. Deze troepen werden sinds die dag als het 3de legerkorps aangeduid. Reeds op 22 mei volgde de aansluiting bij de hoofdmacht bij Villanuova en San Bonifacio. De volgende dag al moest Th. optrekken naar Vicenza, om deze stad zo mogelijk te overrompelen, waarvoor hij slechts drie dagen had. De aanzienlijk versterkte vijandelijke bezetting van die plaats verhinderde echter dat dit gebeurde. Op 25 mei rukte Th. met zijn legerkorps weer Verona binnen. Hij nam daarna het commando van een divisie bij het 1ste reservekorps op zich, en kreeg op 29 juli het bevel over het nieuwe 4de legerkorps, waarmee hij op 1 aug. de Adda overstak.

Bij de veldtocht van 1849 behield Th. het commando over het 4de legerkorps. In de Slag bij Novara bleek weldra het effect van de snelle opmars van het korps over de Agogna tot onder de muren van de stad Novara, want de vijand werd door de positie van het korps gedwongen, de terugtocht door de nauwe steegjes van Novara te aanvaarden. Th. had de uitvalsweg rond de stad geblokkeerd, zodat de vijand uiteen werd gedreven. De met grote kracht uitgevoerde aanval in de vijandelijke rechterflank droeg eveneens wezenlijk bij tot de overwinning.

Het korps van Th. bleef na de aftocht van het leger uit Piëmont achter voor de bezetting van Alessandria. Zelf kreeg hij in mei 1849 het bevel over het 2de reservekorps, en arriveerde op 16 mei in het hoofdkwartier Casa Papadopoli om het beleg van Venetië na het vertrek van Haynau naar Hongarije op zich te nemen.

Daarna werd Th. commandant van het 8ste korps, en later militair gouverneur van Centraal-Oostenrijk, en in 1851 tot Feldzeugmeister benoemd. Kort daarna werd hij voorzitter van de militaire Hoge Raad en ging op 16 juni 1860 met pensioen. Hij schreef: "Beiträge zur Geschichte des Feldzuges im Jahre 1848 in Italien" (1850).

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 38 (1894).