New Jersey



Eind 1937 begon de Amerikaanse marine met een project dat moest leiden tot slagschepen van 45.000 ton, aanvankelijk als experiment. Het uitgangspunt was het slagschip South Dakota. De eerste versie had een vierde drielingtoren en een groter vermogen van 170.000 apk voor een snelheid van 27 knopen. Het concept van dit "snelle slagschip" was voor de marine zo aantrekkelijk dat de bouw van nieuwe slagschepen die gebonden was aan de beperkingen van de Verdragen van Washington en Londen, voorlopig werd opgeschort om eerst de voordelen van genoemd concept te kunnen onderzoeken. Een serie ontwerpen voor snelle slagschepen volgde begin 1938, schepen van bijna 300 m lengte met een ongewone topsnelheid van 35,5 knopen. Hun pantser kon echter alleen maar granaten van 20,3 cm of minder weerstaan, in feite de gedachte die achter het oude ontwerp van de Britse slagkruiser stak, en een dergelijk ontwerp kon de marine toch niet bekoren. Er werd daarna teruggekeerd naar het concept van een zwaar gepantserd "langzaam" slagschip; en zelfs een vergroting van het kaliber tot 18 inch (45,7 cm) overwogen.

Intussen gaven de politieke ontwikkelingen de marine de overtuiging dat de verdragsbeperkingen weldra zouden worden versoepeld en nog voor dat zou gebeuren, besloot men in mei 1938 tot de bouw van snelle slagschepen van 45.000 ton, die echter wel van een sterk pantser moesten zijn voorzien. Het resultaat was de Iowa-klasse van slagschepen. Er werd budget vrijgemaakt voor zes schepen, waarvan er vier voltooid werden.

De Iowa's waren de snelste slagschepen ter wereld; hun machines leverden een maximaal vermogen van 212.000 apk en hun ontworpen topsnelheid bedroeg 33 knopen. De opstelling van de schroeven was ook al ongebruikelijk, de inwendige vijfbladige schroeven waren 5,18 m in doorsnede, terwijl de uitwendige schroeven vierbladig waren en een diameter van 5,56 m hadden. Door hun hoge snelheid waren ze uitermate geschikt om samen te werken met snelle vliegdekschepen, om gezamenlijk slageskaders te vormen.

De laatste twee schepen van de Iowa-klasse werden niet voltooid; de ene was Kentucky, waarvan de kiel kort voor het einde van 1944 was gelegd. Eind 1959 werd een begin gemaakt met de sloop van de scheepsromp van dit schip. De andere heette Illinois, waarvan de bouw werd stilgelegd in augustus 1945. De romp werd in 1957 gesloopt.

New Jersey ondersteunde de Amerikaanse opmars in de Stille Oceaan gedurende de Tweede Wereldoorlog zonder zelf ooit slag te leveren, en was tijdens haar lange carrière present bij diverse brandhaarden in de wereld, voor zover daarbij sprake was van Amerikaanse betrokkenheid, zoals tijdens de Koreaanse Oorlog (1950-53), de Vietnamoorlog (1965-73) en de Burgeroorlog in Libanon (1982-83). Na meer dan tien jaar in reserve werd New Jersey ingezet langs de kust van Vietnam. De autoriteiten constateerden dat luchtaanvallen te vaak zonder resultaat bleven, vooral precisiebombardementen. De artillerie van een oorlogsschip was veel nauwkeuriger, zo meende men, en kon doelen treffen ver in vijandelijk gebied. Nadat New Jersey in apr. 1968 voor de derde keer in haar carrière in dienst was gesteld, was ze 120 dagen actief bij Vietnam, en gedurende die tijd vestigde ze een record door 47 dagen achtereen beschietingen uit te voeren. Ze vuurde 6.200 40,6 cm-granaten af, waarvan er 5.688 doelen in Vietnam troffen, terwijl de 12,7 cm-batterij het totaal tot meer dan 15.000 opvoerde. In vergelijking daarmee gaf ze tijdens de Tweede Wereldoorlog maar 771 salvo's met het 40,6 cm-geschut af, en in de Koreaanse Oorlog en direct daarna 667. Politieke en militaire ontwikkelingen waren aanleiding om New Jersey uit de frontlinie bij Vietnam terug te trekken ondanks het behaalde succes.

In 1982 kwam New Jersey weer in actieve dienst en werd tijdens de Libanese Burgeroorlog (1982/83) ingezet om doelen in Libanon te bestoken. In de Golfoorlog speelde ze geen rol meer omdat ze juist voor het uitbreken daarvan in reserve was geplaatst.