Eskadron

Een eskadron is een tactische eenheid van de cavalerie met een sterkte 120-150 sabels of lansen. Reeds in de klassieke oudheid trof men soortgelijke ruiterafdelingen aan. Bij de Grieken heetten ze hipparchie (128 man op 8 gelederen), bij de Romeinen turma (40 man op 4 gelederen). Filippos van Macedonië voerde voor dergelijke ruiterafdelingen de driehoekige formatie in.

De indeling in eskadrons werd later het eerst tijdens Karel de Stoute waargenomen, en bij de Duitsers tijdens Karel V, waar het eskadron op 8-10 gelederen was opgesteld. In Frankrijk kwam deze organisatie pas voor in de tijd van Lodewijk XIV en bestond een eskadron uit 3-4 compagnieën van 35-40 man. Onder Frederik de Grote bestond een regiment Pruisische cavalerie uit 5 eskadrons, onderverdeeld in 2 compagnieën van 70 man. De voor 1940 bestaande organisatie is ontstaan tijdens de heerschappij van Napoleon.

In Nederland had het eskadron een sterkte van 6 officieren, 176 onderofficieren, korporaals en manschappen, 138 paarden, 5 voertuigen (waarvan 4 gemotoriseerd) en 39 rijwielen. Het werd verdeeld in 4 pelotons, terwijl 5 eskadrons samen een regiment vormden. De eskadronscommandant had de rang van kapitein en werd ritmeester genoemd. Hetzelfde gold voor regimenten wielrijders en huzaren-motorrijders.

In de huidige cavalerie-organisatie is het eskadron gehandhaafd. Een eskadron omvat tanks en/of verkenningsvoertuigen.

Ook in de Belgische pantserwagen-eenheden bleef de naam behouden, evenals de indeling van een eskadron in pelotons van ca. 8 tanks.