Tweede Slag aan de Marne

In een reeks gevechten aan het westelijke front trachtte het Duitse opperbevel in 1918 de definitieve beslissing te forceren. Het besloot, om de Fransen weg te houden van het Vlaamse slagveld, over te gaan tot een afleidingsaanval aan twee zijden van Reims. Hierdoor zou ook de sinds de Slag bij Soissons en Reims (27 mei - 3 juni 1918) onhoudbaar geworden situatie van het 7de Duitse leger (v. Boehn) dat door zijn naar de Marne uitstulpende stelling aan beide flanken bedreigd werd, verbeterd worden. Als dan de oversteek over de Marne gelukt was, moest de artillerie onmiddellijk naar Vlaanderen verplaatst worden, om met een machtige, grootopgezette aanval eindelijk de Kanaalkust te bereiken en Engeland te dwingen vrede te sluiten. Maar de aanval mislukte. Ook de Tweede Slag aan de Marne eindigde in een terugtocht met grote verliezen. Dit was wat gebeurde:

In het westen moest het 7de Duitse leger de Marne boven Château-Thierry oversteken om vervolgens naar Epernay op te rukken, zo was het plan. Ten oosten van Reims moesten het 1ste en 3de Duitse leger met de rechterflank optrekken naar Epernay en met het centrum naar Châlons. De aanval begon op 15 juli 1918 over een 120 km breed front met 47 divisies. Het 7de leger boekte flinke terreinwinst, stak bij Dormans de Marne over, drong verder op tussen de Marne en de Ardre, maar stuitte dan op hardnekkige weerstand en tegenaanvallen. Het 1ste en 3de Duitse leger liepen al snel de eerste vijandelijke stellingen onder de voet, maar daarna liep de aanval voor de 2de vijandelijke linie vast. Daardoor werd ook de situatie van het 7de Duitse leger onhoudbaar. De rechter aanvalsflank daarvan en het noordwaarts aansluitende 9de Duitse leger konden geen stand houden tegen de door 375 tanks ondersteunde Franse tegenaanval zuidelijk van Soissons.Vooral in het bosgebied van Villers-Cotterêts (18 juli) waar zich een omvangrijk deel van de Franse reservetroepen bevond, was de situatie nijpend. Het Duitse opperbevel moest derhalve opdracht geven voor de terugtocht over de Marne, en, nadat de Fransen de Duitse linies zuidelijk van Soissons waren binnengedrongen, ook voor de ontruiming van de Marnebocht en het terugnemen van het Duitse front tot achter de Vesle (18 juli). De Duitse aanval was mislukt, omdat het plan ervoor bij de geallieerden bekend was geworden en vooral omdat de Fransen succes hadden met hun tactiek, het zwaartepunt van hun defensie naar de achterste stellingen te verleggen.

Lit.: Hesse, Kurt: Das Marne-Drama des 15. Juli 1918. Berlin, 1919; Bundesarchiv Koblenz (red.): Der Weltkrieg. 1914 bis 1918. dl. 14. Die Kriegführung an der Westfront im Jahre 1918. Frankfurt, 1956 (herdruk).