Michiel de Ruyter

Michiel Adriaenszoon de Ruyter, Nederlands admiraal, * Vlissingen, 24 mrt. 1607, † Syracuse, 29 apr. 1676. R., die reeds op zijn 11de als bootmansleerling zee koos, werd in 1631 stuurman en in 1637 kapitein op een kaperschip. In 1641 was hij opgeklommen tot schout-bij-nacht op de Staatse vloot die de Portugese troonpretendent João (Jan) IV tegen Spanje steunde; in 1653 werd hij vice-admiraal. In de jaren die volgden onderscheidde R. zich door zijn optreden tegen Algerijnse zeerovers en zijn succesrijke ondersteuning van de Deense oorlogvoering tegen Zweden (1658).

In het begin van de Tweede Engelse Oorlog (1665) werd R. luitenant-admiraal en nadat admiraal Van Wassenaer Obdam bij Lowestoft was gevallen opperbevelhebber van de Staatse vloot. In de Vierdaagse Zeeslag (juni 1666) toonde R. zijn tactisch meesterschap. Bij Northforeland (aug. 1666) werd R. verslagen, omdat Cornelis Tromp, zijn plaatsvervanger, hem in de steek liet; desondanks bewees R. bij deze nederlaag zijn onverschrokkenheid. De Tocht naar Chatham in de zomer van 1667 was wel R.'s meest vermaarde wapenfeit.

In de Derde Engelse Oorlog behaalde R. de overwinning bij Solebay (1672) en bij Kijkduin bij Den Helder (ook Slag bij Texel genoemd, aug. 1673). In 1674 ondernam hij een tocht naar Martinique om dit eiland op de Fransen te veroveren, hetgeen evenwel mislukte. 1676 werd hij met een zwak eskader naar de Middellandse Zee gestuurd ter ondersteuning van Spanje. Bij de Etna in een gevecht met de Franse vloot zwaar gewond geraakt aan de voet, stierf R. na een week.

Hij wordt beschouwd als de grootste vlootvoogd uit de Nederlandse geschiedenis, rond wie vele verhalen ontstonden. R. is bijgezet in de Nieuwe Kerk te Amsterdam.

Lit.: Blok, P.J.: Michiel Adriaanszoon de Ruyter (1928); Brandt, G.: Het leven van Michiel de Ruyter (2007); Prud’homme van Reine, R.: Rechterhand van Nederland. Biografie van Michiel Adriaenszoon de Ruyter (2007); Kikkert, J.G.: Michiel Adriaenszoon de Ruyter. Bestevaer 1607-1676 (2007).