Moritz von Wobersnow

Moritz Franz Kasimir von Wobersnow, Pruisisch generaal, * 1708, † (gevallen) Kay, 23 juli 1759, werd geboren in Pommeren, trad in 1723 als aspirant-officier toe tot een infanterieregiment en werd in aug. 1747 majoor. In mrt. 1752 benoemde koning Frederik II hem tot zijn vleugeladjudant en tot luitenant-kolonel; weldra kreeg W. ook het hoofdtoezicht op het korps Jagers te paard. In mei 1756 tot kolonel opgeklommen, begeleidde hij de koning bij het begin van de Zevenjarige Oorlog tijdens diens veldtochten, onderscheidde zich reeds in Saksen, werd bij Praag gewond, nam deel aan de veldslagen bij Rossbach, Leuthen en Zorndorf en werd in dec. 1757 tot generaal-majoor bevorderd.

In febr. 1759 zond de koning hem met een troepenonderdeel naar Polen om de Russische bevoorradingsplaatsen te verwoesten; bij deze gelegenheid nam hij prins Sulkowski, die zijn neutraliteitsbelofte had geschonden, in zijn residentie Lissa gevangen en bracht hem met diens garde over naar Glogau.

W. behoorde tot de officieren die de koning ter ondersteuning toevoegde aan generaals, over wie hij ontevreden was. Zo werd W. in juni 1759 met eigen troepen naar Dohna in Landsberg aan de Warthe gestuurd, die de uit Polen oprukkende Russen moest observeren en waar mogelijk verliezen moest toebrengen. Dit voornemen mislukte echter. Een aanval op de bij Posen geconcentreerde vijandelijke troepen bleek geen kans van slagen te hebben. Dohna trok daarom naar de Oder terug. De Russen, inmiddels onder opperbevel van Saltykow, volgden. Dohna werd door Wedell vervangen en deze besloot, hoewel W., die de vijandelijke stelling als onneembaar oordeelde, hem dit afried, tot de aanval. Het werd de ongelukkige, op 23 juli geleverde Slag bij Kay.

W. had de opdracht gekregen met 8 bataljons en 6 eskadrons dekking te geven aan de terugtrekking van de troepen bij de bakkerij van Züllichau. Tegen de avond mengde hij zich met zijn strijdmacht in het gevecht, om opnieuw te proberen de vijandelijke rechtervleugel uit diens stelling te verdrijven. Het gelukte hem evenmin; zijn ruiters wisten weliswaar binnen te dringen in de vijandelijke gelederen, maar de door geschutsvuur ondersteunde Russische cavalerie dreef ze weer terug en verjoeg ook de infanterie naar de achtergelegen laagvlakte. W. zelf kwam daarbij om.

Op de sokkel van het ruiterstandbeeld van Frederik de Grote op de Unter den Linden in Berlijn is ook de naam van deze talentvolle en dappere generaal, wiens dood in het leger grote verslagenheid teweeg bracht, vermeld.

(Naar een artikel in de Allgemeine Deutsche Biographie, deel 43, 1898).