Staalpact

Het Staalpact is de overeenkomst tussen Duitsland]] en Italië, getekend op 22 mei 1939 door de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Joachim von Ribbentrop en zijn Italiaanse collega Galeazzo Ciano. Het verdrag is ook bekend als het Duits-Italiaans pact.

Voorgeschiedenis
Op 6 november 1937 had Italië zich aangesloten bij het Anti-Cominternpact dat Duitsland en Japan sedert 25 november 1936 verbond om de ondermijnende activiteiten door de Komintern vanuit Moskou, tegen te gaan. Mussolini wilde met de toetreding tot het Anti-Komintern verdrag zijn isolement doorbreken, waarin zijn land terecht kwam na de verovering van Ethiopië en de steun aan het Franco-regime in Spanje.

Het pact
Het pact is gesloten in de veronderstelling dat een oorlog met de Westerse democratieën binnen vier jaar onvermijdelijk zou zijn. Die veronderstelling werd hoofdzakelijk verkondigd door Von Ribbentrop.

Het pact smeedde een alliantie tussen Italië en Duitsland. Het behelsde samenwerking op economisch en militair vlak. In geval van oorlog zouden partijen onmiddellijke hulp en ondersteuning verlenen en partijen zouden geen separate wapenstilstand tekenen. Het pact was 10 jaar geldig.