Maximilian von Spee

110px|leftMaximilian Graf von Spee (Kopenhagen, 22 juni 1861 - 8 december 1914) was een Duitse admiraal die sneuvelde in de Slag bij de Falkland-Eilanden.

Von Spee sloot zich aan bij de Kaiserliche Marine in 1878. Vele jaren was hij gestationeerd in het buitenland. In 1909 werd hij vlagofficier en chef-staf van de basis voor de Noordzee in Wilhelmshaven. Een jaar later, op 27 januari 1910, werd hij schout-bij-nacht. In 1912 werd hij vice-admiraal en opperbevelhebber van de Duitse Oost-Aziatische flottielje, met als thuisbasis de Duitse kolonie Tsingtau in China.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, spitste zijn vloot zich toe op het vernietigen van koopvaardijschepen van de geallieerden. Hij vervulde deze taak met aanzienlijk succes, hoewel hij zich zorgen maakte over de kracht van de geallieerde strijdmacht ter zee, meer bepaald die van Japan en van Australië. Hij zei zelfs dat het Australische vlaggenschip, HMAS Australia, superieur was aan alle schepen van zijn eskader.

De flottielje van Spee bewoog zich langzaam naar Zuid-Amerika. Tijdens de Slag bij Coronel, juist voor de kust van Chili, versloeg Spee op 1 november 1914 de Britse vloot onder het bevel van Sir Christopher Cradock. Hij slaagde erin om twee Britse pantserkruisers, HMS Good Hope en HMS Monmouth, tot zinken te brengen.

Op 8 december 1914 naderde von Spee de Britse marinebasis op de Falkland-Eilanden met de bedoeling daar te bunkeren. Hij wist echter niet dat de Britten daar net twee moderne en snelle slagkruisers, HMS Inflexible en HMS Invinvible heengestuurd hadden. Daarenboven lagen er nog vijf kruisers, namelijk HMS Carnarvon, HMS Cornwall, HMS Kent, HMS Bristol en HMS Glasgow. In de Slag bij de Falkland-Eilanden die volgde ging Spee met zijn vlaggenschip, de SMS Scharnhorst, samen met de SMS Gneisenau, de SMS Nürnberg en de SMS Leipzig ten onder en 2000 Duitse officeren en manschappen met hem. Alleen de SMS Dresden slaagde erin te ontsnappen, maar moest zich later overgeven en werd door de eigen bemanning tot zinken gebracht.

In 1917 werd een slagkruiser van de Mackensen-klasse Graf Spee genoemd, maar de bouw van het schip werd stilgelegd naar aanleiding van de wapenstilstand in 1918 en het werd nooit voltooid.

In 1934 noemden de Duitsers een 'vestzakslagschip' naar de admiraal, de Admiral Graf Spee. In 1939 werd het schip verlaten en vernietigd door de bemanning, slechts een paar honderd mijl van de plaats waar admiraal von Spee een kwarteeuw eerder zijn laatste slag streed. Tussen 1959 en 1967 noemde de Duitse Marine een trainingschip naar de admiraal.