Wilhelm Mohnke

Wilhelm Mohnke, Duits SS-generaal, * Lübeck; 15 mrt. 1911, † Hamburg-Rahlstedt, 6 aug. 2001. M. sloot zich in 1931 bij de NSDAP en de SS aan en kwam in 1933 bij de stafbeveiliging van de SS in Berlijn te werken. Tussen 1 okt. 1933, toen hij SS-Hauptsturmführer (kapitein) en 1 sept. 1940, toen hij SS-Sturmbannführer (majoor) werd, schijnt zijn SS-carrière te hebben stilgestaan.

In sept. 1939 nam hij als commandant van de 5de compagnie van de Leibstandarte-SS "Adolf Hitler" (beveiligingseenheid ter grootte van een regiment) deel aan de aanval op Polen en verdiende het IJzeren Kruis in beide klassen. Met zijn compagnie streed hij voorjaar 1940 eveneens aan het Westfront en als commandant van het 2de bataljon van genoemde Leibstandarte in 1941 op de Balkan.

In 1942 kreeg hij van SS-generaal Josef "Sepp" Dietrich de vererende opdracht voor de opbouw van het tankwapen binnen de Leibstandarte en M. kweet zich daar met verve van. In de zomer van 1943 werd hij commandant van het 2de regiment van de nieuwe SS-divisie pantsergrenadiers "Hitlerjugend" (de latere 12de SS-pantserdivisie). In juni 1944 vocht M. met zijn regiment tegen de in Normandië gelande geallieerden en deed dit met zulk een overtuiging, dat hij op 11 juli 1944 werd onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis.

Op 30 aug. 1944 nam hij ten slotte het bevel van de 1ste SS-pantserdivisie "Leibstandarte Adolf Hitler" over van de gewond geraakte commandant Theodor "Teddy" Wisch en nam deel aan het Ardennen-offensief. Op 30 jan. 1945 werd M. bevorderd tot SS-Brigadeführer (generaal-majoor). Kort daarop raakte hij bij een luchtaanval gewond aan het hoofd en moest het bevel overdragen aan SS-generaal Otto Kumm. Na hersteld te zijn werd hij half april 1945 gedetacheerd in Berlijn bij de Rijkskanselarij. Daar benoemde Hitler persoonlijk hem tot bevelhebber van de strijdmacht die de regeringswijk moest verdedigen. De strijdgroep, die zijn naam droeg, bestond uit 9 bataljons. In zijn hoedanigheid viel M. direct onder de Führer.

Een op 1 mei 1945 door M. met enkele anderen vanuit de bunker van de Nieuwe Rijkskanselarij ondernomen uitbraakpoging mislukte en hij werd een dag later door Russische troepen gevangengenomen. Tot 10 okt. 1955 verbleef M. in de Sovjet-Unie in krijgsgevangenschap. Toen hij er al niet meer op had gerekend, werd hij vrijgelaten. Na zijn terugkeer in Duitsland werkte hij o.m. als autoverkoper.

M. werd ook nog van allerlei oorlogsmisdaden verdacht. Zo schijnt hij kort na de geallieerde invasie in juni 1944 Canadese krijgsgevangenen te hebben geëxecuteerd, tijdens het Ardennen-offensief in Malmedy een bloedbad onder Amerikaanse krijgsgevangenen te hebben aangericht en werd hij ook al in verband gebracht met de moord op Engelse krijgsgevangenen in mei 1940 in de plaats Wormhoudt bij Duinkerken. Voor geen van deze beschuldigingen werd echter voldoende bewijs gevonden en hij is daarvoor dan ook nooit veroordeeld.

Voorts figureerde M. in de film "Der Untergang" (2004), die vooral bekend is door een keffende en tirades afstekende Hitler. Of het beeld dat deze film schetst in overeenstemming is met de historische waarheid, wordt door sommigen echter in twijfel getrokken. De door kwalen aangetaste Führer zou op dat moment nauwelijks meer in staat zijn geweest zijn stem te verheffen.