Nelson (slagschip)



Rodney en Nelson (genoemd naar de legendarische Britse zeeheld Horatio Nelson, 1758-1805) waren de eerste slagschepen ter wereld die werden gebouwd onder de kwalitatieve beperkingen van het Verdrag van Washington (1922). Hun vuurkracht was indrukwekkend en bovendien waren ze zeer robuust: 9 16-inch-kanons (40,6 cm) in drielingtorens, allemaal op het voorschip opgesteld, en een pantser, dat verticaal 14 inch (356 mm) en horizontaal 6¼ inch (159 mm) dik was. Het buitenste deel van de romp kon met water worden gevuld om de schokweerstand te vergroten. De secundaire bewapening was op het achterdek geplaatst. Het luchtdoelschut was voor die tijd modern te noemen. De prijs die moest worden betaald voor deze eigenschappen was echter een topsnelheid van slechts 23 knopen, aangezien het extra gewicht moest worden gecompenseerd door minder of lichtere machines en slechts twee schroeven. Het waren weinig gracieuze, door de vreemde hoge torenbrug, de plaats van de hoofdbewapening en de lange bak slecht uitgebalanceerde schepen, die moeilijk wendbaar waren. Na mijnschade eind 1939 werd Nelson uitgerust met een spiraalvormige bescherming aan de romp tegen magnetische mijnen, die later door een geavanceerder systeem werd vervangen.

In aansluiting op de geallieerde landingen in Normandië in juni 1944 leverden de slagschepen Nelson en Rodney een bijdrage aan de operaties op het vasteland door met hun zware geschut de opmars van de troepen te ondersteunen. Dit had vooral effect in het gebied rond Caen, waar de Duitse weerstand bijzonder hevig was. De geallieerde grondtroepen ontvingen op die manier niet alleen de gebruikelijke hulp vanuit de lucht door bommenwerpers en gevechtsvliegtuigen, maar ook vanuit zee door slagschepen, kruisers en torpedojagers, die de Duitse stellingen zonder ophouden bestookten, en troepenbewegingen van de Duitsers vrijwel onmogelijk maakten.