Johann Ludwig von Wallmoden

Johann Ludwig, graaf von Wallmoden-Gimborn, Hannoveraans veldmaarschalk, * Hannover, 27 apr. 1736, † aldaar 10 okt. 1811, begon zijn militaire loopbaan tijdens de Zevenjarige Oorlog in het gevolg van de Hannoveraanse opperbevelhebber, hertog Ferdinand van Brunswijk. Reeds in 1759 werd W. kolonel en in 1761 generaal-majoor. Na de vrede nam hij ontslag, maar trad halverwege de jaren 80 van de 18de eeuw opnieuw in dienst. Toen in het voorjaar van 1793 een Hannoveraans expeditiekorps van 13.000 man in Engelse dienst onder opperbevel van de hertog van York (zoon van de Engelse koning die tevens hertog van Hannover was) en onder bevel van veldmaarschalk von Freytag naar de Nederlanden werd gezonden om aan de oorlog tegen de Franse republiek deel te nemen, maakte W. daar als generaal der cavalerie en commandant van een lijfgarde-regiment deel van uit. Toen Freytag in okt. 1793 het bevel neerlegde, werd hij door W. opgevolgd. Tijdens de veldtocht van 1794 werd W. tot achter de Waal teruggedrongen. Toen de winter aanbrak, verklaarde de hertog de oorlog voor beëindigd en vertrok naar Engeland, waarop W. het opperbevel overnam (behalve over het Engelse troepenonderdeel).

Generaal Pichegru, die aan het hoofd van het Franse leger stond, dacht er heel anders over dan de hertog. Begin jan. 1795 moest W. tot achter de Ems terugtrekken. In apr. maakte de Vrede van Bazel aan de vijandelijkheden een einde. Na de dood van Freytag op 2 jan. 1798 werd W. benoemd tot opperbevelhebber van de gezamenlijke Duits-Hannoveraanse strijdkrachten en in mei 1798 bevorderd tot veldmaarschalk. Nadat eerst Pruisen in 1801 en daarna Frankrijk in 1803 zich van Hannover hadden meester gemaakt, moest W. het opperbevel afstaan.

Lit.: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 40 (1896).