Fritz Bayerlein

Fritz Hermann Michael Bayerlein, Duits generaal, * Würzburg, 14 jan. 1899, † aldaar 31. jan. 1970, trad tijdens de Eerste Wereldoorlog als Fahnenjunker (aspirant-officier) in juni 1917 tot het 9de infanterieregiment "Wrede" van het Koninklijke Beierse Leger toe, werd gelijk aan het front ingezet en raakte al snel gewond, maar verdiende wel het IJzeren Kruis 2de klasse. Na de oorlog kwam hij als onderofficier-in-opleiding bij het Reichsheer (45ste infanterieregiment). Toen de tot 100.000 man beperkte definitieve Reichswehr werd gevormd (1921) kwam B. bij het 21ste (Beierse) infanterieregiment en werd daar op 1 jan. 1922 2de luitenant. Daarna verbleef hij geruime tijd bij de 3de compagnie van dit infanterieregiment te Würzburg (1 jan. 1927 1ste luitenant) en was 1927/28 ingedeeld bij de 4de machinegeweercompagnie van dit regiment. Zijn route door de krijgsmacht verliep de jaren hierop als volgt: 1928/29 één jaar bij de 1ste compagnie van het regiment; één jaar terug bij de 4de machinegeweercompagnie; 1 okt. 1930 adjudant bij het 1ste bataljon van het regiment; 1 okt. 1932 opleiding tot toegevoegd leidinggevende bij de staf van de 2de divisie van de Reichswehr in Stettin (1 mrt. 1934 kapitein); voorjaar 1935 bij de staf van artilleriecommando V (bij de overgang naar de Wehrmacht formeel bij de staf van de 15de infanteriedivisie en daar in werkelijke dienst voorjaar 1936); 12 okt. 1937 commandant 2de compagnie machinegeweerbataljon 6 in Coburg; nam als zodanig aan de intocht in Oostenrijk (mrt. 1938) deel (1 juni 1938 majoor); 10 nov. 1938 als kwartiermeester/2de stafofficier bij de generale staf van het 15de (gemotoriseerde) legerkorps; 1 apr. 1939 1ste stafofficier bij de staf van de 10de pantserdivisie. In laatstgenoemde functie nam B. deel aan het begin van de Tweede Wereldoorlog: de Poolse veldtocht. Daar verwierf hij de "Spange" voor zijn een oorlog eerder verdiende IJzeren Kruis 2de klasse en werd onderscheiden met het IJzeren Kruis 1ste klasse. Eind febr. 1940 werd hij geplaatst als 1ste stafofficier bij het 19de gemotoriseerde legerkorps (ook aangeduid als de groep Guderian, half nov. 1940 Pantsergroep 2) en nam in die hoedanigheid aan de campagne in het westen (voorjaar 1940) deel (1 sept.1940 luitenant-kolonel). Met Pantsergroep 2 nam hij bij het begin van de zomer van 1941 deel aan de aanval op Centraal-Rusland. Na de eerste successen in Rusland werd B. op 30 aug. 1941 afgelost en ingedeeld bij de "Führerreserve".

Hij werd vervolgens naar Afrika overgeplaatst, waar hij op 5 okt. 1941 de nieuwe chef van de generale staf van het Afrikakorps werd. Voor zijn inzet bij de terugtrekking van de troepen van Rommel werd hij op 26 dec. 1941 beloond met het ridderkruis van het IJzeren Kruis. Samen met Rommel ontwierp hij diens offensief naar El Alamein. Op 1 apr. 1942 werd bij bevorderd tot kolonel, en hij ondersteunde Rommel en diens opvolger Ritter von Thoma bij de terugtrekking naar Tunesië, die volgde.

Op 7 dec. 1942 werd B. chef van de generale staf van het Duits-Italiaanse pantserleger. (22 febr. 1943 van de opvolger daarvan, Legergroep Afrika). Op 1 mrt. 1943 werd hij benoemd tot generaal-majoor. Als zodanig werd hij dezelfde dag chef-staf van het 1ste Italiaanse leger. Kort voor de capitulatie van de Duitse strijdkrachten in Afrika werd B. wegens een ernstige ziekte per vliegtuig naar Italië geëvacueerd. Daar werd hem op 6 juli 1943 vanwege zijn verdiensten als stafchef het Eikenloof bij het ridderkruis van het IJzeren Kruis toegekend. Daarna werd hij ingedeeld bij de Führerreserve.

Na gewerkt te hebben als stafchef onder generaal Hube bij de Groep Hube werd B. half okt. 1943 met de leiding van de 3de pantserdivisie in de zuidelijke sector van het Oostfront belast. Eind 1943 werd hij vervolgens commandant van de 3de pantserdivisie. Deze leidde hij bij de afweerslagen bij Charkow, bij Nowo Iwanowka, Poltawa en aan de Dnjepr alsmede bij Kiew en Uman. Op 11 jan. werd hij persoonlijk in het Wehrmachtbulletin genoemd. Maar al begin jan. 1944 legde hij het commando van de 3de pantserdivisie neer en werd hij belast met de vorming van de "Panzer-Lehr-Division" (een uit gedetacheerde troepen bestaande elite-eenheid, &rarr; Lehrtruppen) waarvan hij de eerste commandant werd. Op 1 mei 1944 werd B. bevorderd tot luitenant-generaal.

B. werd op 6 juni 1944 's morgensvroeg vanwege de invasie opgeroepen om met zijn divisie de in Normandië gelande geallieerden in zee terug te drijven. Met het oog op de vijandelijke overmacht in de lucht verzocht hij zijn superieuren de opmars uit te mogen stellen tot 's nachts, maar dit werd afgewezen, zodat de divisie onderweg veel voertuigen en manschappen door geallieerde luchtaanvallen verloor. B. slaagde er met zijn divisie, samen met andere Duitse eenheden, niet in de vijand terug te dringen, hoewel hij op 26 juni 1944 opnieuw in het bulletin van de Wehrmacht werd geprezen. De divisie vocht net zo lang tot ze wegens zware verliezen van het front teruggetrokken moest worden. Vanwege de strijdlust en volharding van zijn divisie werden B. op 20 juli 1944 de Zwaarden bij het ridderkruis van het IJzeren Kruis verleend.

Het gedecimeerde restant van zijn troepen mocht in Heilbronn en Paderborn weer op adem komen voor het Ardennen-offensief in de winter van 1944/45. Het gelukte B. toen om met zijn divisie op 23 dec. 1944 de plaats St. Hubert in te nemen; de divisie was daarmee het verst van alle Duitse eenheden naar het westen opgerukt. Maar daarna moesten de troepen weer terugtrekken en opnieuw leed de Panzer-Lehr-Division zware verliezen. In jan. 1945 legde B. het bevel van de divisie neer en werd ingedeeld bij de Führerreserve.

Eind mrt. 1945 werd hij met de leiding van het 53ste legerkorps belast. Daarmee raakte hij samen met Legergroep B in het Ruhrgebied ingesloten. Na zware gevechten besloot hij zelf over te gaan tot capitulatieonderhandelingen met de geallieerden en begaf zich op 15 apr. 1945 met zijn troepen in Amerikaanse krijgsgevangenschap. Het restant van de ingesloten troepen gaf zich een dag later over. B werd in 1947 vrijgelaten.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.