Conventie van Genève

De Conventie van Genève is de verzamelnaam voor de vier verdragen die zijn geformuleerd in Genève, die als onderdeel van het internationaal recht, de rechtsregels bepalen in oorlogstijd.

De conventies zijn het resultaat van de pogingen van Henri Dunant, die gemotiveerd was door de oorlogsverschrikkingen die hij meemaakte tijdens de Slag bij Solferino in 1859. Henri Dunant was tevens stichter van het Rode Kruis.

Beschuldigingen van schending van de Conventies van Genève berecht voor het Internationaal Strafhof in Den Haag gebracht.

De conventies: De twee aanvullende protocollen handelen onder andere over de bescherming van slachtoffers van internationale conflicten.
 * De Eerste conventie van Genève (1864): Behandeling van oorlogsslachtoffers en bescherming van gewonde soldaten in medische ploegen.
 * De Tweede conventie van Genève (1906): Uitbreiding van de principes van de Eerste Conventie naar oorlogen op zee (en dus naar schipbreukelingen).
 * De Derde conventie van Genève (1929): Bescherming van krijgsgevangenen.
 * De Vierde conventie van Genève (1949): Behandeling van burgers in oorlogstijd.
 * in 1951 kwam er in het Verdrag een vijfde luik betreffende de status van vluchtelingen, namelijk mensen zonder papieren of zonder wettige verblijfsdocumenten.