Max Hoffmann

Max Hoffmann, * Homberg bij Kassel, 25 jan. 1869, † Bad Reichenhall, 8 juli 1927, Duits generaal. H. nam in 1904/05 aan de zijde van Japan in Mandsjoerije deel aan de Russisch-Japanse Oorlog. Sedert 3 aug. 1914 was hij officier bij de generale staf van het 8ste leger, en volgde op 29 aug. 1916 Ludendorff op als chef van de generale staf van het oppercommando Oost. In dec. 1917 leidde H. in Brest-Litowsk de wapenstilstandsonderhandelingen met de Russen, nam als vertegenwoordiger van het opperbevel aan de vredesonderhandelingen (vanaf 22 dec.) met Sowjet-Rusland deel, en ondertekende op 9 febr. 1918 het vredesverdrag met de Oekraïne. Aangezien hij al vóór de ondertekening van het Verdrag van Versailles verklaarde, dat hij het nooit zou erkennen en de Duitse oostgrens tegen de Polen zou verdedigen, werd hij op 26 juni 1919 ontslagen. Sinds 1920 bezeten van de gedachte door een internationale militaire actie een eind te maken aan het Sowjetregime in Rusland, onderhield H. ook contacten in sociaal-democratische kringen. In geschriften oefende hij scherpe kritiek uit op de militaire leiding in de Wereldoorlog, vooral op Erich Ludendorff ("Der Krieg der versäumten Gelegenheiten", 1923) en keerde zich fel tegen het bolsjewisme ("An allen Enden Moskau", 1925). Verder schreef hij: "Tannenberg wie es wirklich war" (1926).

Lit.: Nowak, K.F. (red.): Die Aufzeichnungen des Generalmajors Max Hoffmann (1929).