Friedrich von Mondl

Friedrich Freiherr von Mondl (ook geschreven Mondel), Oostenrijks generaal, * Slot Pichlern (Boven-Stiermarken), 22 sept. 1821, † Baden bij Wenen, 18 dec. 1886, werd op 14 jarige leeftijd op 31 okt. 1835 als cadet opgenomen in het infanterieregiment nr. 62 en op 16 juni 1837 in het infanterieregiment nr. 33. Na het afsluiten van de driejarige cursus bij de cadettencompagnie te Graz volgde op 1 okt. 1839 zijn bevordering tot luitenant 2de klasse bij het infanterieregiment nr. 53, op 18 mrt. 1843, met gelijktijdige benoeming tot adjudant bij een tweede regiment, die tot luitenant 1ste klasse bij dragonderregiment nr. 1. Op 20 febr. 1844 werd M. 1ste luitenant bij het 21ste infanterieregiment, en op 30 mei 1848 tot luitenant-kapitein en op 30 mrt. 1849 tot kapitein 1ste klasse bevorderd. In de veldtocht van 1848 in Italië nam M. deel aan de gevechten in Milaan, waar hij zwaargewond raakte, vervolgens aan de strijd aan de Gravellone en de veldslagen bij Mortara en Novara en werd in de laatste slag opnieuw ernstig gewond.

Op 1 juni 1858 werd hij bevorderd tot majoor bij het infanterieregiment nr. 43 en op 26 juli 1858 onder gelijktijdige overplaatsing naar het adjudantenkorps tot vleugeladjudant van zijne majesteit benoemd. De veldtocht van 1859 in Italië, evenals de Slag bij Solferino, maakte M. als zodanig mee; op 13 juli 1859 werd hij tot luitenant-kolonel bij het infanterieregiment nr. 35 bevorderd maar bleef ook in functie als vleugeladjudant van de keizer. Op 27 dec. 1859 werd hij als commandant naar het kort daarvoor opgerichte infanterieregiment Graf Crenneville nr. 75 overgeplaatst en op 15 aug. 1860 tot kolonel bevorderd.

Op 5 mei 1866 tot brigadegeneraal bij het noordelijke leger benoemd en ingedeeld bij het 10de legerkorps, vocht M. tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog met zijn brigade, die bestond uit de infanterieregimenten Mazzuchelli nr. 10 en Parma nr. 24, het 12de veldbataljon Jagers en de batterij nr. 1 van het 3de veldartillerieregiment, in het treffen bij Trautenau, waar hij tot het moment dat zijn korps arriveerde door offensieve verdediging van zijn stelling met zijn brigade alleen, het eerste vijandelijke legerkorps langer dan drie uur tegenhield; verder streed M. met zijn brigade uiterst eervol bij Neu-Rognitz en Königinhof evenals daarna in de Slag bij Königgrätz en was bij de terugtocht van het leger betrokken bij de moeizame achterhoedegevechten.

Ten slotte slaagde M. er op 22 juli 1866 met zijn tot 11 bataljons versterkte brigade, daarna met twee onder zijn bevel geplaatste lansiersregimenten en 36 stukken geschut in, om tot het intreden van de wapenstilstand zes uur lang alle aanvallen van een vele malen sterkere vijand op de door hem ter verdediging van Pressburg betrokken stelling bij Blumenau af te slaan.

Op 8 sept. 1866 aanvaardde M. opnieuw het commando van infanterieregiment nr. 75; op 9 nov. 1867 volgde zijn benoeming tot generaal-majoor en brigadecommandant en op 31 okt. 1872 die tot commandant van de 36ste infanteriedivisie.

Nadat hij op 1 nov. 1873 tot luitenant-veldmaarschalk was bevorderd, werd hij op 8 apr. 1874 tot adjudant-generaal van de keizer en op 5 juli van dat jaar tot geheimraad benoemd. Op 11 dec. 1878 werd zijn naam verbonden aan het infanterieregiment nr. 21 en op 28 oktober 1881 volgde zijn bevordering tot "Feldzeugmeister" ( = ong. generaal der artillerie).

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 52 (1906).