Louis André Bon

Louis André Bon, Frans generaal, * Romans (Dauphiné), 25 okt. 1758, &#9876; Acca, 10 mei 1799, trad reeds op jeugdige leeftijd toe tot het regiment van de koninklijke infanterie, en nam deel aan de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Als commandant van een nationaal vrijwilligersbataljon sloot hij zich in 1792 aan bij Dugommier bij de Spaanse grens, werd weldra brigadecommandant, bewees hoe moedig hij was bij het beleg van de vesting Bellegarde in de Pyreneeën, en werd benoemd tot brigadegeneraal.

In Italië was hij onder Bonaparte en Augereau bij alle veldslagen betrokken. Na de Vrede van Campo-Formio kreeg hij het bevel over de 8ste militaire divisie in Marseille, verloor zijn functie tijdens de chaos die na de val van het Schrikbewind (&rarr; Franse Revolutie) was ontstaan, maar kreeg deze terug voor dezelfde post in Avignon. Nadat hij tot divisiegeneraal was benoemd vertrok hij naar Egypte (&rarr; Franse expeditie naar Egypte 1798-1801), onderscheidde zich bij Alexandrië, besliste de verovering van Cairo door de aanval op de sleutelpositie van de verdediging, en leverde een belangrijke bijdrage aan de onverwachte overwinning bij de berg Tabor door om de vijand heen te trekken bij de frontaanval van Kléber. Al even dapper gedroeg hij zich bij de inname van El-Arisj, overrompelde Gaza, dwong Jaffa tot overgave, maar sneefde voor de muren van Acre (Acca) in Syrië (het Ptolemaeus van de Ouden). Hij bevond zich die dag aan het hoofd van zijn grenadiers, onderaan de bres, bezig met de laatste stormloop tegen het plaatselijke garnizoen, toen hij dodelijk werd gewond en zijn divisie haar commandant verloor. B. bezat alle eigenschappen van een groot generaal.

Veertien jaar later vroeg de keizer, toen hij de krijgsschool van St.-Germain bezocht, aan een van de leerlingen hoe deze heette. Het was de zoon van generaal B. "Waar woont uw moeder?" vroeg Napoleon. "In Parijs, waar ze wegkwijnt op een etage," was het antwoord. De beroemde generaal bleek volledig in de vergetelheid te zijn geraakt. Dit verzuim werd onmiddellijk goedgemaakt: de weduwe ontving voortaan een jaargeld, en de zoon werd baron van het keizerrijk en kreeg eveneens een dotatie.

Bron: Mullië, Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850 (1851).