Horten Ho IX

400px|left

305px|right 305px|right De Horten Ho IX staat ook wel bekend als de Horten Ho 229. Omdat Gothaer Waggonfabrik het project later overnam, kreeg het ook de benaming Gotha Go 229. Het was een vliegende vleugelproject dat door de broeders Walter en Reimar Horten werd ontworpen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het is de eerste straalaangedreven vliegende vleugel (Flying Wing) in de geschiedenis die bovendien ook (half) onzichtbaar zou kunnen zijn op de radar. Let wel, de Horten Ho IX was niet het eerste project dat stealth zou vliegen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden al pogingen gedaan om stealth te vliegen, bijvoorbeeld de Linke-Hofmann R.I bommenwerper, hoewel er toen nog geen radar was. Doordat de Tweede Wereldoorlog eindigde, werd de Ho IX nooit in productie genomen, maar er werden wel enkele prototypes gebouwd.

Zoals eerder vermeld was de Horten Ho IX een vliegende vleugel. Een vliegende vleugel is een vliegtuig dat uitsluitend uit een vleugel bestaat waarin de romp wordt opgenomen en heeft ook geen staart. We kunnen een vliegende vleugel vergelijken met een boemerang. In de meest pure vorm heeft een vliegende vleugel ook geen verticale stuurvlakken. De motoren, brandstoftanks, vracht en bemanning worden in de vleugel ondergebracht. De vliegende vleugel is ontwikkeld omdat dit type geringe luchtweerstand ondervindt. Bij een traditioneel vliegtuig wordt stabiliteit verkregen door naar achter geplaatste stabilisatievlakken relatief ver achter het zwaartepunt, terwijl bij een vliegende vleugel de stabiliteit wordt verkregen door de vleugel een achterwaartse stand te geven. In de meest pure vorm ontbreekt bij de vliegende vleugel het verticale stuurvlak.

In de vroege jaren 1930 zagen de gebroeders Horten de vliegende vleugel als een nieuwe methode voor het verbeteren van de prestaties van zweefvliegtuigen. Het Verdrag van Versailles dat na de Eerste Wereldoorlog werd gesloten, verbood de bouw van militaire vliegtuigen, maar gewone burgervliegtuigen, raketaangedreven vliegtuigen en zweefvliegtuigen waren toegelaten. Hierdoor gingen talrijke verenigingen zich specialiseren in zweefvliegtuigen, met steun van de Duitse overheid. De gebroeders Horten specialiseerden zich sinds 1934 in het vliegende vleugelconcept, toen de Horten Ho I werd gebouwd.

In 1943 stelde Reichsmarschall Göring het 3 X 1000 project voor. 3 X 1000 project was een oproep aan de Duitse vliegtuigfabrikanten voor de bouw van een nieuw vliegtuig dat in staat was om een lading tot 1 ton te kunnen vervoeren met een bereik tot 1000 km, met een snelheid van 1000 km/u (vandaar de benaming: 1000 kg, 1000 km en 1000 km/u), omdat veel Duitse bommenwerpers tijdens de Slag om Engeland verloren waren gegaan.

Ondertussen beschikte de Duitse luchtmacht over een nieuwe technologie die de toekomst in de luchtvaart zou veranderen: de straalmotor. Junkers ontwierp begin 1940 de Junkers Jumo 004 straalmotor, de eerste straalmotor die in productie en in gebruik werd genomen. Dit zou uiteindelijk de oplossing kunnen zijn, maar de motoren waren nadelig in brandstofverbruik.

De gebroeders Horten beweerden dat een vliegende vleugel uiteindelijk de oplossing zou zijn. Het ontwerp had minder weerstand omdat de staart ontbrak en alleen bestond uit één grote vleugel waardoor het toestel langer zou blijven zweven en aldus minder brandstof zou verbruiken. Eerder hadden de gebroeders twee gemotoriseerde vliegende vleugels ontworpen, de Horten Ho VII en de VIII. Ondertussen werd de Horten Ho IX ontworpen die zou worden gebruikt voor het 3 X 1000 project.

De Reichsluftfahrtministerium keurde in 1945 het ontwerp goed, maar op één voorwaarde: dat het toestel werd voorzien met twee 30mm Maschinenkanone 181 machinekanonnen die al eerder werden toegepast op jachtvliegtuigen zoals de Bf 109, Bf 110 "Eisenseiten", Bf 163 "Komet", Me 262 "Swalbe", Fw 190 "Würger ", Ta 152, Ta 154 "Moskito", He 162 "Volksjäger", He 219 "Uhu" en de Ju 388 "Störtebeker". Hierdoor zou de Ho IX ook een functie kunnen krijgen als jachtvliegtuig vanwege zijn snelheid.

Het nieuwe ontwerp bestond uit een gelast frame dat werd bekleed met koolstof geïmpregneerde multiplex panelen. De piloot zat in de cockpit (er waren Duitse ontwerpen waarbij de piloot in de cockpit lag) in een primitieve schietstoel die sinds de He 219 "Uhu" algemeen werd toegepast. Uitlaten en spoilers controleerden het toestel. Het landingsgestel bestond uit drie wielen. Een neuswiel onder de cockpit, dat eerder werd toegepast bij de He 177 "Greif", en twee achterwielen. Wanneer het toestel landde, werden parachutes gebruikt om het toestel te laten stoppen.

Met uitzondering van de Ho IX V1, werd het oorspronkelijk ontworpen voor twee BMW 003 straalmotoren. Maar omdat de motoren niet helemaal klaar waren, werden Junkers Jumo 004 motoren gebruikt. Mogelijk zou het toestel vanwege zijn bouw, (half) stealth kunnen vliegen. Dit beweerde althans Reimar Horten na de Tweede Wereldoorlog, dat het toestel een soort materiaal gebruikte om elektromagnetische golven die afkomstig waren van radars zoals de Britse Chain Home kon absorberen.

Het eerste ontwerp was een zweefvliegtuig aangeduid als Ho IX V1. Het legde zijn eerste testvlucht af op 1 maart 1944. De vluchtresultaten waren zeer gunstig, ondanks een ongeluk tijdens het landen. Na de test werd het project overgenomen door Gothaer Waggonfabrik. Die voerde enkele wijzigingen uit zoals aan het onderstel en er werd een schietstoel aangebracht.

De aangepaste versie vloog in december 1944 voor een eerste test. Göring was diep onder de indruk en had alle vertrouwen in het ontwerp, en bestelde 40 toestellen onder de benaming Ho 229.

Ondertussen begonnen de gebroeders Horten aan een nog groter toestel, gebaseerd op de Horten H.IX, t.w. de H.XVIIIA en H.XVIIIB bommenwerpers in het kader van het Amerika-Bomber-Projekt. thumb|300px|left|De Horten Ho IX V2 thumb|300px|De voorkant van de enige bewaard gebleven Horten Ho IX, de V3. thumb|300px|De achterkant van de enige bewaard gebleven Horten Ho IX, de V3. Later werd het V1 ontwerp opnieuw herzien door twee Junkers Jumo 004 straalmotoren aan te brengen, waardoor het ontwerp ook werd herzien in de vleugels, zodat de motoren opgeborgen konden worden in de vleugel en hun lucht konden opnemen en afstuwen. Deze versie, de Ho IX V2, legde zijn eerste vlucht af op 2 februari 1945 met Erwin Ziller, gevolgd door een tweede test door Heinz Scheidhauer. Bij de eerste test bleek dat het toestel goed hanteerbaar was, met slechts matige zijdelingse instabiliteit. Dit zou veroorzaakt worden door de staart die deze keer ontbrak. Ook de tweede vlucht leverde dezelfde resultaten op. Hier gebeurde echter een klein foutje. Erwin Ziller had tijdens het landen zijn parachutes te snel gebruikt en een moeizame landing veroorzaakt. Hierdoor werd het landingsgestel zwaar beschadigd.

Een derde test op 18 februari verliep minder goed. Testpiloot Ziller demonstreerde in de lucht de prestaties van zijn toestel. Na drie kwartier vliegen en op een hoogte van 800 meter, vatte één van zijn Jumo 004 straalmotoren vlam en schakelde zich uit. Tijdens de ramp gebruikte Ziller niet de radio, noch de schietstoel. Even later crashte zijn toestel net buiten de grens van het vliegveld en werd onherstelbaar beschadigd. Ziller overleefde de ramp niet.

Ondanks dit ongeluk werd het ontwerp verder ontwikkeld. Men bleef steeds in het ontwerp geloven. Op 12 maart 1945 werd het project opgenomen in de Jägernotprogramm, een nieuw programma dat ervoor moest zorgen dat de productie van jachttoestellen voorrang kreeg

In maart 1945 werd een grotere versie ontwikkeld met enkele aanpassingen. Deze werd aangedreven door twee Jumo 004c motoren en de bewapening bestond uit twee 30mm MK 108 machinekanonnen in de vleugels. Dit ontwerp werd aangeduid als de Ho IX V3 waarvan 20 toestellen werden besteld. Later werden ook de Ho IX V4 en de Ho IX V5 ontwikkeld. De V4 was een tweezitsvariant, wellicht voor trainingen, en de V5 was een nachtjagervariant. Deze zou uiteindelijk voorzien worden van vier 30mm MK 108 machinekanonnen in de vleugels en een 90 MHz krachtig Funk-Gerät 220 Lichtenstein SN-2 (FuG 220 Lichtenstein SN-2) radar op de neus. Ook de Ho 229 V6 en Ho 229 V7 werden ontwikkeld, maar hierover is weinig bekend.

Uiteindelijk werden van de V1 t.e.m. V2 één of meerdere toestellen gebouwd. Alle andere versies kwamen niet verder dan de tekentafel. Tijdens de laatste fase van de oorlog begon het Amerikaanse leger aan Operation Paperclip om zoveel mogelijk documenten te verzamelen van geplande of gebouwde Duitse geheime wapens. Hieronder viel ook de Go 229. Een H.IV en de niet-afgewerkte (en trouwens nog bestaande) V3 werden door de Amerikanen in beslag genomen en overgebracht naar de Northrop Corporation, omdat die al eerder vliegende vleugels ontworpen had in de Verenigde Staten voor onderzoek en eventuele verdere ontwikkeling. Dit zou uiteindelijk leiden tot de toestellen zoals de Flying Ram en de Spirit die na de oorlog werden ontwikkeld. Tot op heden bestaat er slechts één toestel, de niet voltooide Ho IX V3 die bezichtigd kan worden in het National Air and Space Museum. Alle andere toestellen die gevonden werden, werden vernietigd door de Amerikanen opdat de Sovjets de toestellen niet in handen konden krijgen.

Varianten

 * Ho IX V 1 - het prototype. Geen motoren en geen bewapening.
 * Ho IX V 2 - de V1 met twee Junkers Jumo 004 straalmotoren.
 * Ho IX V 3 - grotere versie van de V2 met twee Junkers Jumo 004B en bewapend met twee 30mm MK 108 machinekanonnen
 * Ho IX V 4 - tweezitsvariant van de V3 (kwam niet verder dan de tekentafel).
 * Ho IX V 5 - nachtjager versie van de V3. De bewapening bestond uit vier 30mm MK 108 machinekanonnen en op de neus werd een FuG 220 Lichtenstein SN-2 radar voorzien (kwam niet verder dan de tekentafel).
 * Ho IX V 6 - V3 met twee MK 213 machinekanonnen (kwam niet verder dan de tekentafel).
 * Ho IX V 7 - tweepersoons versie van de V6 (kwam niet verder dan de tekentafel).

Toestellen gebaseerd op de Go 229
Na de komst van de Go 229, werden talrijke nieuwe Duitse toestellen ontworpen die gebaseerd waren op de Go 229. Ook andere fabrieken of landen bouwden toestellen gebaseerd op de Go 229, vooral de Verenigde Staten die de bouwplannen in beslag namen.


 * Gotha Go P.60A was een Duitse jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Gotha Go P.60B was een Duitse jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Gotha Go P.60C was een Duitse jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Horten Ho X was een Duitse jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Horten Ho XIIIA was een Duitse supersonische jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Horten Ho XIIIB was een Duitse supersonische jachtvliegtuig gebaseerd op de Go 229
 * Horten H.XVIIIA" Amerika Bomber" was een Duitse lange afstandsbommenwerper gebaseerd op de Go 229.
 * Horten H.XVIIIB" Amerika Bomber" was een Duitse lange afstandsbommenwerper gebaseerd op de Go 229.
 * Northrop N-1M was een Amerikaanse versie.
 * Northrop N-9M was een Amerikaanse versie.
 * Northrop XP-79 was een Amerikaanse versie.
 * Northrop YB-35 was een Amerikaanse versie.
 * Northrop YB-49 was een Amerikaanse versie.
 * Northrop Grumman B-2 was een Amerikaanse Stealth bommenwerper.