Maximilian Baillet de Latour

Maximilian Graf Baillet de Latour, Oostenrijks generaal, * Slot Latour bij Virton (Luxemburg), 14 dec. 1737, † Wenen, 22 juli 1806. L. begon zijn militaire loopbaan in 1755 bij het infanterieregiment Salm-Salm, terwijl hij het in 1771 tot kolonel en regimentsnaamgever, 1783 tot "Generalwachtmeister" (generaal-majoor), 1790 tot "Generalfeldmarschalleutnant" (luitenant-generaal) en in 1796 tot "Generalfeldzeugmeister" c.q. generaal der cavalerie bracht. In de Zevenjarige Oorlog (1756-63) onderscheidde hij zich met name bij Kolin (18 juni 1757). In 1777 voerde hij het bevel over een grenscommando bij Wieliczka in de buurt van Krakau. 1789 werd hij naar de Oostenrijkse Nederlanden gestuurd om de opstand (de "Brabantse Revolutie") aldaar de kop in te drukken en om het opperbevel in Vlaanderen over te nemen. Sinds 1792 nam hij deel aan de beide eerste Coalitieoorlogen tegen Frankrijk in de Nederlanden, aan de Rijn en in Zuid-Duitsland. Hij behoorde tot de naaste medewerkers van de opperbevelhebbers destijds (van Albert van Saksen-Teschen tot aartshertog Karl) en voerde in 1797 - ongeveer van de capitulatie van de vesting Kehl tot aan de Vrede van Campo Formio - het Rijnleger aan.

Men herinnert zich B. vooral als iemand die de zaak van Oostenrijk en de krijgsmacht met hart en ziel was toegedaan, wat nog versterkt werd door de verwoesting van zijn stamslot door Franse troepen in 1794. In 1798 nam hij de leiding van het militair gezag in Moravië en van het nog tot Oostenrijk behorende deel van Silezië ter hand (tot 1805).

Behalve militair was B. ook politiek actief. Als landvoogd van de staten van zijn geboorteland verzekerde hij van 1788-94 het Huis Habsburg van het bezit van de provincie Luxemburg. Eind 1797 ondertekende hij als Oostenrijks gevolmachtigde op het Congres van Rastatt met Bonaparte de conventie, waarmee de overdracht van de Venetiaanse provincies aan Oostenrijk en de ontruiming van de linker Rijnoever ten gunste van Frankrijk door de Oostenrijkse troepen conform de Vrede van Campo Formio (17 okt. 1797) werd ingeleid. Het hoogtepunt van zijn loopbaan vormde zijn benoeming tot voorzitter van de Oostenrijkse hofkrijgsraad op 7 apr. 1805. Daarmee werd tegelijk uiting gegeven aan de waardering voor B.'s plichtsbetrachting gedurende zijn 50 jaar lange loopbaan in dienst van vier keizers.

Bron: Neue Deutsche Biographie, dl. 13 (1982).