Claude Pajol

Claude Pierre Pajol, Frans generaal, * Besançon, 1772, † Parijs, 1844, liet zich als student in 1789 reeds gelden bij de bestorming van de Bastille, werd bij Valmy luitenant, bij Frankfort kapitein, bij Limburg bataljonschef en in 1794 adjudant van Kléber, stapte daarna over naar de cavalerie; werd kolonel in het 4de regiment der huzaren en adjudant van Masséna in Zwitserland, voerde in 1801 de cavalerievoorhoede van Moreau aan bij Hohenlinden, onderscheidde zich in 1805 als brigadegeneraal bij Ulm, nam deel aan de veldtocht in Pruisen en tegen Spanje, geleidde in 1812 de voorhoede van Davoust over de Njemen, veroverde de artillerie van prins Bagration en werd divisiegeneraal. Hij verdedigde in 1813 de voorsteden van Dresden en werd bij Leipzig zwaar gewond, was in 1814 commandant van een verkenningskorps aan de Seine en deed van zich spreken door de verdediging van de brug van Montereau. Gedurende de Honderd Dagen werd hij pair van Frankrijk en chef van de 1ste cavaleriedivisie. Na de Slag bij Waterloo trok hij zich met het leger achter de Loire terug en verliet de dienst.

Op 29 juli 1830 trad hij aan het hoofd van de opstand (de zogeheten Juli-Revolutie), leidde de aanval op de Tuilerieën en werd vice-commandant van Parijs. Op 3 aug. verdreef hij Karel X uit Rambouillet en werd daarna chef van de 1ste militaire divisie. In 1833 herkreeg hij zijn zetel in de senaat, werd in 1842 op non-actief gesteld en overleed op 20 mrt. 1844. P. was de schoonzoon van maarschalk Oudinot.