August von Spörcken

August Friedrich Freiherr von Spörcken (ook: Spörken), Hannoveraans generaal, * Lüneburg, 28 aug. 1698, † Hannover, 13 juni 1776, trad in 1715 als vaandrig toe een infanterieregiment, werd in 1716 luitenant en was reeds in 1733 luitenant-kolonel. In 1742 werd hij kolonel en commandant van het 2de infanterieregiment (bestaande uit slechts één bataljon) en voerde dit aan bij de Main en tijdens de Slag bij Dettingen (27 juni 1743). In 1745 volgde zijn bevordering tot brigadegeneraal en in 1747 tot generaal-majoor.

Bij het begin van de Zevenjarige Oorlog kreeg S., sinds 1754 luitenant-generaal, als oudste van de Hannoveraanse officieren dikwijls de grotere legerafdelingen onder zijn hoede, maar vermoedelijk niet op grond van zijn bekwaamheden. Bij de veldslagen lieten zijn prestaties te wensen over, van andere opdrachten kweet hij zich naar behoren.

In 1757 werd het noordwestelijk deel van het Europese continent in de oorlog betrokken. De eerste fase daarvan verliep zeer ongunstig. De opperbevelhebber, de hertog van Cumberland, voerde na de Slag bij Hastenbeck (26 juli 1757) zijn leger naar Bremen en stemde in met de conventie van Zeven, waarna S. voor het afvoeren van de Hannoveraanse troepen zorg droeg. Koning George II (koning van Engeland alsmede hertog van Hannover) weigerde evenwel akkoord te gaan, riep Cumberland terug en gaf bevel, de vijandelijkheden te hervatten. Hertog Ferdinand van Brunswijk werd de nieuwe opperbevelhebber; S. werd commandant van de tweede linie, daarna, in febr. 1758, bij de opmars naar de Rijn, van de rechter colonne, later van de linker. Op 8 juni stak hij met zijn troepen bij Rees de Rijn over en op 23 juni volgde de Slag bij Krefeld. S. had het bevel over de linkervleugel. Er werd hem terecht het verwijt gemaakt, dat hij door star vast te houden aan het aanvalsplan in plaats van initiatief te tonen verzuimd had de overwinning nog meer glans te geven, dan nu het geval was. In de loop van de zomer werd hij wel tot generaal der infanterie bevorderd.

In 1759 nam S. met onderscheiding deel aan de glorierijke Slag bij Minden (1 aug.). In 1760 kreeg hij het bevel over een strijdmacht van 24.000 man om Westfalen te verdedigen en de verbinding met Engeland veilig te stellen. 1761 begon voor S. met de overwinning op de Fransen en Saksers bij Langensalza. Later voerde hij het bevel aan de Wezer. Hier werd diens ondergeschikte generaal v. Mannsberg in de nacht van 13 op 14 sept. bij Neuhaus door de Fransen overvallen en de hertog gaf S. daarvan in ongekend felle bewoordingen de schuld, waarop deze, tot het uiterste gekrenkt, zijn ontslag bij de koning indiende. Uiteindelijk werd de twist bijgelegd.

De handelwijze van S. tijdens de Slag bij Wilhelmsthal (24 juni 1762) kwam hem op hetzelfde verwijt te staan dat hem bij Krefeld was gemaakt: dat hij te weinig daadkracht had getoond, dat hij het behaalde voordeel niet genoeg had uitgebuit, dat hij nagelaten had de vruchten van de overwinning te plukken. Het was de laatste slag, waar S. aan deelnam. De oorlog was ten einde. Op 23 dec. 1762 droeg de hertog, nadat op 15 nov. een wapenstilstand van kracht was geworden, het opperbevel aan S. over en verliet het leger. Deze geleidde begin 1763 de Hannoveranen naar hun geboortegrond terug en ging zelf in Hannover wonen, waar hij ook gouverneur was. In 1764 werd hij veldmaarschalk en algemeen opperbevelhebber over de gezamenlijke Duitse troepen.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 35 (1893).