Jean-Charles Monnier

Jean-Charles Monnier, Frans generaal, * Cavaillon, 22 mrt. 1758, † Parijs, 29 jan. 1816, was van 1789-92 vrijwilliger bij de Nationale Garde, nam na de Vrede van Campo Formio met Oostenrijk (1797) deel aan de strijd in Italië en raakte bij Napels gewond. Als gouverneur van Ancona kreeg hij te maken met opstandelingen, die hij met zijn beperkte strijdmacht echter niet de baas kon.

Bij de machtsovername van Bonaparte in 1799 werd hij divisiegeneraal van het reserveleger en rukte in mei 1800 op naar Milaan. Tijdens de Slag bij Marengo stond hij onder bevel van generaal Desaix, toen hij bij Castel-Ceriolo tegen een overmacht moest vechten. Hij moest langzaam terugtrekken en trachten de telkens herhaalde cavalerieaanvallen van de Oostenrijkers te weerstaan. Om 4 uur 's middags, na de aankomst van de divisie van Desaix, kreeg hij opdracht om in de aanval te gaan, heroverde Castel-Ceriolo en achtervolgde de vijand tot aan de Bormida.

Daarna moest hij een expeditie naar Toscane leiden, veroverde Arezzo, voegde zich bij de Mincio bij generaal Brune, zag een stormloop op Pozzolo met succes bekroond en sloeg het beleg voor Verona.

Met het keizerrijk had hij niet veel op en er werd van zijn diensten dan ook geen gebruik gemaakt. Kort na de restauratie van het koningschap trad hij in dienst van Louis XVIII. Tijdens de Honderd Dagen had hij het bevel van het koninklijke leger van Centraal-Frankrijk onder de hertog van Angoulême, ontvluchtte het land en keerde pas na de Slag bij Waterloo terug.

Hij werd op 17 aug. 1815 pair van Frankrijk en tot graaf verheven. In het proces tegen maarschalk Ney (dec. 1815) stemde hij voor diens executie en stierf zelf een maand later aan een beroerte.

(Gebaseerd op een artikel in de Franse wikipedia)