Anton von Elsnitz

Anton, Freiherr von Elsnitz, Oostenrijks generaal, * Wenen, 1746 (volgens andere bronnen 1742), † Enzersdorf bij Wenen, 31 dec. 1825, trad op 1 juni 1763 als cadet toe tot het infanterieregiment "Graf Daun" nr. 59, kwam nog in genoemd jaar als 1ste luitenant bij de adellijke lijfgarde en in 1766 bij een kurassiersregiment, waar hij in 1775 2de en op 21 juli 1778 1ste ritmeester werd. E. maakte bij verschillende cavalerieregimenten gestaag promotie: in nov. 1786 werd hij majoor, op 20 mrt. 1790 luitenant-kolonel en op 7 dec. 1792 kolonel, in laatstgenoemde hoedanigheid bij het dragonderregiment "Baron Karaczay".

Op 4 mrt. 1796 werd hij generaal-majoor, op 29 sept. 1799 luitenant-veldmaarschalk en ging in sept. 1800 met pensioen, werd echter - op 15 sept. 1802 - benoemd tot directeur van de stoeterijen en de veterinaire dienst, welke functie hij tot eind 1809 bekleedde waarna hij na een dienstverband van 47 jaar opnieuw met pensioen ging.

E. had in de Beierse Successieoorlog en in de oorlogen tegen de Turken gevochten en was in 1789 met zijn regiment aanwezig bij het beleg van Belgrado. Op 23 juli 1793 onderscheidde hij zich bij een verkenning van het vijandelijke legerkamp tussen Cambray en Oisy, evenals bij de achtervolging van de vijand toen die bij Mainz wegtrok (29 okt. 1795) en op 13 nov. van dat jaar bij Tellheim en omgeving.

In zijn rapport over het gevecht bij Giessen (16 en 17 sept. 1796) was luitenant-veldmaarschalk Kray lovend over E., die ook bij de gevechten aan de Beneden-Rijn zijn troepen met tact leidde. Bij de veldtocht van 1799 trad hij op de voorgrond bij Verona (26 en 30 mrt.) en Mantua (30 mei). Ook droeg hij wezenlijk bij aan de verovering van Mantua (7 aug.).

Ook bij de veldtocht van 1800 toonde hij zijn moed: aan de Rivièra van Genua, en daarna bij San Giacomo en Monte Caro (7 mei), waar de vijandelijke generaal Cravelle, vele officieren en 1000 man gevangen genomen werden. Bij Marengo voerde hij het bevel over een cavaleriedivisie van de eerste linie en besloot met deze slag, tijdens welke hij verscheidene wonden opliep die als eretekenen getuigden van zijn inzet, zijn militaire loopbaan.

Bron: Wurzbach, C. v.: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, dl. 4, 1858.