Joachim von Prittwitz

Joachim Bernhard von Prittwitz und Gaffron, Pruisisch generaal, * Lahserwitz (Silezië), 1726, † Berlijn, 4 juni 1793, nam in 1742 aan de winterveldtocht in Moravië deel, en onderscheidde zich in de Zevenjarige Oorlog bij Kunersdorf op 12 aug. 1759 waar hij koning Frederik II redde toen deze in handen van de Russen dreigde te vallen.

"De slag was verloren. P., een der laatsten op het slagveld, wilde daarom, zoals hij tegen zijn huzaren, van wie hij er nog ongeveer honderd, volgens anderen nog veel minder, rond zich verzameld had, zei: "zien, of er nog een gaatje te vinden was", toen hij de koning zonder paard en hulpeloos op een heuvel, de Mühlberg, zag staan; een onderofficier, genaamd Velten, die als majoor v. Velten in 1793 bij Hochheim tegen de Fransen in de strijd zou blijven, maakte hem daar op attent. Haast tegen de wil van de koning, die een gelaten indruk maakte en zich al leek te hebben neergelegd bij zijn naderend einde, drong hij zich op als diens begeleider, trok hem op zijn paard en bracht hem dwars door de Kozakken, die zijn schare omzwermden, en wiens aanvoerder hij van zijn paard schoot, over het Mühlwasser in veiligheid. "Heer, u kunt erop vertrouwen, dat ik dit nooit vergeten zal," zei de koning daarop (het was niet geheel duidelijk of hij zich tot P. wendde, dan wel aan de Hogere een gelofte deed) en gaf P. meteen opdracht, de uiteengejaagde infanterie weer zoveel mogelijk te verzamelen."

Voortijdig tot luitenant-kolonel bevorderd, werd hij in 1768 kolonel en in 1774 generaal-majoor, en kreeg in 1775 het regiment gendarmes en de inspectie van de cavalerieregimenten van Brandenburg en Maagdenburg toevertrouwd. In 1785 werd hij luitenant-generaal en in 1789 generaal der cavalerie.

Lit.: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 26, 1888.