Oostenrijkse Successieoorlog

De Oostenrijkse Successieoorlog (1741-48) werd veroorzaakt doordat na de dood van keizer Karl VI (1740) van het Heilige Roomse (Duitse) Rijk keurvorst Karl Albert van Beieren de "Pragmatische Sanctie", waarmee Karl VI zijn opvolging door zijn dochter Maria Theresia van Oostenrijk had verzekerd, niet erkende, ofschoon deze door de meeste staten was aanvaard. Beieren verbond zich met Frankrijk en Spanje (dat de in 1714 aan Oostenrijk verloren gebieden wilde heroveren) en met Saksen; alle maakten aanspraak op delen van de erfenis. Frederik II van Pruisen bezette Silezië (Eerste Silezische Oorlog, 1740-42) en kreeg dit in 1742 (Vrede van Breslau) inderdaad toegewezen. Frankrijk had het oog op de Zuidelijke (Oostenrijkse) Nederlanden laten vallen, verbond zich met de vijanden van Oostenrijk, bezette Praag en deed genoemde Karl Albert als Karl VII tot Duits keizer (1742-45) kiezen. Maria Theresia vond steun bij de Hongaren en bij Engeland, dat reeds in oorlog was met Spanje, de Franse koloniën begeerde en een Franse bezetting van de Zuidelijke Nederlanden vreesde. Praag werd heroverd, Karl uit München verdreven en een Frans-Beiers leger door Engelse en Duitse troepen bij Dettingen (1743) verslagen. Een Oostenrijks-Saksisch verbond leidde tot de Tweede Silezische Oorlog (1744/45) met Pruisen; dit bezette Praag, doch moest de stad al spoedig ontruimen. Toen Karl VII in 1745 was gestorven, zag diens zoon af van aanspraken op het keizerschap (Verdrag van Füssen, 1745) en zegde toe de verkiezing van Maria Theresia's echtgenoot tot keizer (Franz I, 1745-65) te steunen. Bij de Vrede van Dresden (1745) erkende Pruisen Franz I als keizer, behield echter Silezië.

Oostenrijk zette de oorlog met Frankrijk en Spanje voort met overwinningen in Noord-Italië, doch de Fransen drongen de Zuidelijke (Oostenrijkse) Nederlanden binnen (overwinning bij Fontenoy, 1745). De Engels-Franse koloniale strijd leverde Engeland winst in Amerika op; een overeenkomst tussen Engeland en Frankrijk, waarbij Frankrijk de Nederlanden ontruimde, leidde tot de algemene Vrede van Aken (1748), de erkenning van Maria Theresia's recht op de Oostenrijkse troon en bekrachtiging van de Vrede van Dresden.