Koers naar de zee

De Slag aan de Marne eindigde met de terugtocht van de Duitse legers tot achter de Aisne. Het Schlieffenplan was op een mislukking uitgedraaid, maar dat betekende niet dat de Duitsers alle hoop op een overwinning opgegeven hadden. right

De koers naar de zee (19 september – 22 november 1914)
De Duitsers enerzijds proberen alsnog de noordelijke flank van de tegenpartij te omvatten. De Fransen en Britten anderzijds reageren daarop door pogingen de Duitse flank te omvatten. Zo ontwikkelen zich een reeks van verwarde maar heftige gevechten op de vlaktes van Noord Frankrijk zonder dat een beslissing kan afgedwongen worden. Het front wordt gaandeweg verlengd in de richting van de kust. Vandaar de naam in de geschiedenisboeken: De koers naar de zee.

Het Schlieffenplan wordt in feite grondig aangepast. Het te veroveren objectief is nu de Noordzeekust. De Duitsers hopen zo België uit te schakelen, de Engelsen tot een herinscheping te dwingen en de havens aan het kanaal in handen te krijgen om dan, zonder dat Engeland nog tussen komt op het continent, alleen met Frankrijk te moeten afrekenen.

Het einde
De koers naar de zee (ook race naar de zee genoemd) eindigt met de opstelling van het Belgische Leger achter de IJzer, het ultieme front. Daarmee wordt de laatste open poort naar het Zuiden gesloten. Met de Slag aan de IJzer zelf en ook de Eerste slag bij Ieper van 21 oktober tot 22 november gaat die poort definitief op slot. De loopgravenoorlog kan beginnen. Een continu front van de Noordzee tot de Zwitserse grens zal de komende vier jaar omzeggens niet meer veranderen.