Friedrich Franz von Hohenzollern-Hechingen

Prins Friedrich Franz Xaver von Hohenzollern-Hechingen, Oostenrijks veldmaarschalk, * Geulle bij Maastricht, 31 mei 1757, † Wenen, 6 apr. 1844, trad in 1773 in Nederlandse, spoedig daarop in Oostenrijkse krijgsdienst, waar hij zich als commandant van een kurassiersregiment in 1788 bij Belgrado tegen de Turken onderscheidde. Hij voerde van 1793-95 tijdens de Franse Revolutieoorlog bijna steeds de voorhoede van het geallieerde leger aan, nam aan de veldslagen bij Neerwinden, Wattignies en Charleroi deel, dwong in 1796 respect af als generaal-majoor bij Mantua, vooral echter in de Slag bij Caldiero, maar moest na het mislukken van de poging, Mantua te ontzetten, na een bloedige strijd bij Slot Favorite capituleren.

Na de Vrede van Campo-Formio nam F. in 1797 het opperbevel over de Oostenrijkse troepen in de provincies Belluno en Treviso op zich, redde in de Tweede Coalitieoorlog in 1799 Verona en nam Milaan in, trok daarna naar Modena en verhinderde Macdonald zich bij Moreau aan te sluiten, bestormde hierop de stelling van Soult aan de Bocchetta en dekte de belegering van Genua. Hij voerde de Oostenrijkers aan bij de Slag bij Bozzolo (25 sept. 1800) en sloot in opdracht van de opperbevelhebber beide wapenstilstanden met de Fransen, die aan de Vrede van Lunéville voorafgingen, waarna hij tot 1805 in Krakau commandant was van de troepen in West-Galicië, aan de oorlog tegen de Fransen deelnam en belast werd met het hoofdtoezicht op de demarcatielijn aan de grens van Bohemen.

In 1806 keerde F. naar zijn vroegere post in Krakau terug. In 1809 slaagde hij erin na de nederlaag van het Oostenrijkse leger bij Regensburg via Fürth naar Eger te ontkomen. Hij nam deel aan de Slag bij Aspern, voerde bij Wagram het bevel over het centrum van de Oostenrijkse stelling en dekte de terugtocht van het verslagen leger. Na de Vrede van Wenen werd F. tot opperbevelhebber in Oostenrijk benoemd, leidde daarna in 1812 het Oostenrijkse reservekorps en sloot in 1815 Straatsburg in, waarna hij naar zijn vroegere functie in Graz terugkeerde.

In 1825 werd F. voorzitter van de Oostenrijkse hofkrijgsraad, werd het jaar daarop kapitein van de eerste lijfgarde van de keizer en in 1830 veldmaarschalk.