Friedrich Kleist von Nollendorf

Friedrich Heinrich Ferdinand Kleist von Nollendorf, Pruisisch veldmaarschalk, * Berlijn, 9 apr. 1762, † aldaar 17 febr. 1823, werd in 1774 page aan het hof van prins Heinrich van Pruisen en in 1778 infanterieofficier bij het regiment van Bülow, met wie hij aan de Beierse successieoorlog deelnam. Hij werd later adjudant van veldmaarschalk von Möllendorf en in 1790 bij de generale staf aangesteld, waar hij als kapitein werkzaam was tijdens de oorlogen van de Franse Revolutie. Nadat hij gedurende enkele jaren het bevel over een grenadiersbataljon had gevoerd, was hij van 1803-07 woordvoerder en adjudant-generaal van de koning. Eind 1808 werd hij als generaal-majoor commandant van de brigade van Neder-Silezië in Frankfort a.d. Oder en werd in 1809 commandant van Berlijn.

In de oorlog tegen Rusland in 1812 was hij bevelhebber van de infanterie van het Pruisische hulpkorps onder Yorck, en bij het begin van de veldtocht tegen Frankrijk in 1813 als luitenant-generaal van een Pruisisch-Russisch korps, waarmee hij zich in de nacht van 17 apr. bij een aanval op Wittenberg roemvol onderscheidde. Toen het leger van de bondgenoten bij Dresden de Elbe was overgestoken, bezette hij de brug over de Saale bij Halle. Hier wist hij 28 apr. stand te houden, maar moest zich de volgende dag via Schkeuditz terugtrekken. Bij Bautzen verdedigde hij op 20 mei met een geringe troepenmacht de brug over de Spree bij Burg net zo lang, tot de Russische bevelhebber, Miloradowitsj, Bautzen verlaten had. Als Pruisisch gevolmachtigde sloot hij daarna op 4 juni de wapenstilstand te Poischwitz. Na het aflopen hiervan kreeg K. het 2de Pruisische legerkorps onder zijn bevel, dat naar de hoofdmacht van de bondgenoten in Bohemen oprukte.

In de Slag bij Dresden voerde hij de tweede aanvalscolonne aan. Op de terugtocht trok hij over de kam van het gebergte naar Nollendorf, viel Vandamme in de rug aan en besliste op 30 aug. daardoor de Slag bij Kulm. In de Volkerenslag bij Leipzig streed hij succesvol op de linkervleugel van het grote leger bij Markkleeberg. Vervolgens blokkeerde hij met zijn korps Erfurt, en volgde later het leger naar Frankrijk, waar hij op 14 febr. 1814 bij Etoges onder Blücher vocht. De overwinning bij Laon op 9 mrt. werd voornamelijk door zijn besluit en dat van Yorck, de vijand in de avond aan te vallen, afgedwongen. Bij Parijs streed K. bij Villette. De koning benoemde hem tot generaal der infanterie en verhief hem op 3 juni 1814 tot graaf met als naam K. von Nollendorf.

Na de vrede kreeg K. het opperbevel van de 4de legerkorps (Maagdenburg). Bij zijn afscheid in 1821 werd hij tot veldmaarschalk benoemd. Hij trok zich op zijn landgoederen terug waar hij in 1823 stierf.