Erich Brandenberger

Erich Brandenberger, Duits generaal, * Augsburg, 15 juli 1892, † Bonn, 21 juni 1955, kwam op 1 aug. 1911 als cadet in dienst van het koninklijke leger van Beieren, en wel bij het 6de regiment veldartillerie "Prinz Ferdinand von Bourbon, Herzog von Kalabrien". Bij dit regiment werd hij na het aflopen van de krijgsschool in München op 23 okt. 1913 tot 2de luitenant bevorderd. Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog trok hij met zijn regiment ten strijde. Eind 1914 werd hij benoemd tot adjudant van de 2de afdeling van dit regiment. Van mrt. tot mei 1915 was hij persoonlijk ordonnansofficier van de hertog van Calabrië. In juni 1916 werd hij als officier voor bijzondere diensten overgeplaatst naar het opperbevel. Begin 1917 werd hij benoemd tot adjudant bij het 6de regiment. Als zodanig werd hij op 17 jan. 1917 bevorderd tot 1ste luitenant, daarna op 11 febr. 1918 tot batterijchef. B. raakte in de Eerste Wereldoorlog niet alleen gewond, hij verdiende ook het IJzeren Kruis in beide klassen en nog andere onderscheidingen.

Toen de oorlog was geëindigd trad hij toe tot "Vrijkorps Denk" en in het voorjaar van 1919.werd hij opgenomen in het Reichsheer als ordonnansofficier bij artillerieregiment 21, maar voorjaar 1920 overgeplaatst naar het ministerie van defensie in Berlijn. Voorjaar 1921 maakte hij deel uit van het 7de (Beierse) artillerieregiment, en werd 1 okt. 1921 overgeplaatst naar het 4de (Pruisische) cavalerieregiment, vervolgens naar de staf van de 3de divisie van de Reichswehr in Berlijn, en op 1 okt. 1922 naar de staf van het 7de (Beierse) artillerieregiment in Neurenberg, waar hij op 1 jan. 1923 tot kapitein werd bevorderd. 1 okt. 1924 ging hij terug naar het ministerie van defensie in Berlijn en kwam bij de afdeling opleidingen (T 4) te werken, maar werd al een jaar later overgeplaatst naar de oefenbatterij van het 7de (Beierse) artillerieregiment te Erlangen, hoewel hij officieel in dienst van het ministerie bleef; 1 okt. 1926 ging hij weer naar zijn oude afdeling in Berlijn terug.

Op 1 okt. 1928 werd B. voor twee jaar commandant van de 5de batterij van het 7de (Beierse) artillerieregiment in München, op 1 okt. 1930 verplaatst naar de staf van Groepscommando 1 in Berlijn, en reeds na een jaar op 1 okt. 1931 naar staf van de 3de divisie van de Reichswehr, eveneens in Berlijn. Daar volgde op 1 febr. 1932 zijn bevordering tot majoor. Op 1 sept. 1932 werd hij opleider aan de (nog geheime, want door "Versailles" verboden) militaire academie, en keerde in de herfst van 1933 terug naar het ministerie van defensie, waar hij op 1 juli 1934 luitenant-kolonel werd. Zijn loopbaan kwam nu in een stroomversnelling, want al op 1 aug. 1936 werd hij kolonel bij de generale staf van het leger. Niet veel later, op 6 okt. 1936 om precies te zijn, werd hij benoemd tot commandant van het gemotoriseerde artillerieregiment 74, welke functie hij begin 1939 verruilde voor die van chef van de generale staf van het commando grenstroepen van de Eifel. Daarmee betrok hij bij het begin van de Tweede Wereldoorlog in de nazomer van 1939 stellingen in het westen.

Doordat de staf een andere naam kreeg werd B. op 16 sept. 1939 chef van de generale staf van het 23ste legerkorps. Als zodanig nam hij voorjaar 1940 aan de veldtocht in het westen deel en op 1 okt. 1940 werd hij generaal-majoor. Hij had toen al opnieuw beide klassen van het IJzeren Kruis verdiend. Op 15 febr. 1941 werd hij ingedeeld bij de Fúhrerreserve van het opperbevel, geposteerd bij de opleidingsschool van de pantsertroepen en op 20 febr. 1941 tot commandant van de 8ste pantserdivisie benoemd. Deze voerde hij aan bij het begin van de aanval op Noord-Rusland. Voor het succes van zijn divisie bij de doorbraak van de Russische grensversterkingen en bij de gevechten met de terugtrekkende vijand tot aan de Dwina werd B. op 15 juli 1941 het ridderkruis van het IJzeren Kruis verleend. Daarna leidde hij de divisie bij Leningrad en Smolensk. Op 1 aug. 1942 werd hij tot luitenant-generaal bevorderd. Van 6 aug. tot 10 nov. 1942 werd hij als commandant vervangen door generaal-majoor ir. Josef Schrötter. Op 17 jan. 1943 legde hij zijn functie als bevelhebber van de 8ste pantserdivisie neer, werd ingedeeld bij de zogenoemde Führerreserve (een reservoir van hoge commandanten ("leiders"), die tijdelijk al dan niet buiten hun schuld op non-actief stonden; houdt geen verband met "de Führer"), maar reeds dezelfde dag met de leiding van het 59ste legerkorps belast (tot half mrt. 1943). Op 21 mei d.a.v. kreeg hij het 29ste legerkorps onder zich en op 1 aug. 1943 volgde zijn bevordering tot generaal der artillerie.

Op 8 nov. 1943 werd zijn rang omgezet in "generaal der pantsertroepen". Op 12 nov. 1943 werd B. voor zijn leiding bij de gevechten welke die zomer bij de Mius plaatsvonden tot aan de strijd aan de Dnjepr het eikenloof bij het ridderkruis van het IJzeren Kruis toegekend. Op 18 febr. 1944 werd hij met name in het Wehrmachtbulletin genoemd: "In de hevige strijd rond Nikopol hebben divisies uit de Ostmark (Oostenrijk), Beieren, Rijnland-Westfalen, Saksen, Mecklenburg, Pommeren en Oostpruisen onder bevel van de generaal der bergtroepen Schörner en de generaals Brandenberger, Mieth en Kreysing tussen 5 nov. 1943 en 15 febr. 1944 tijdens zware gevechten doorbraakpogingen van de bolsjewieken, dikwijls met het blanke wapen, verhinderd en hun hoge verliezen toegebracht."

Begin juli 1944 droeg B. zijn commando over en werd overgeplaatst naar het hoofdkwartier van de Führer, waarna hem op 31 aug. 1944 de leiding van het 7de leger in het westen werd opgedragen. Begin 1945 voerde hij het 7de leger aan tijdens het Ardennen-offensief. Half febr. 1945 kreeg hij verlof, en nam op 26 mrt. 1945 als plaatsvervanger het opperbevel van het 19de leger op zich.

Op 6 mei 1945 raakte B. in Amerikaanse krijgsgevangenschap, waaruit hij in 1948 werd ontslagen.

Bron: Lexikon der Wehrmacht