Nederlandse cavalerie

Inleiding
De Nederlandse cavalerie kent een lange geschiedenis. Deze geschiedenis gaat terug tot 1672. In dat jaar werd de blauwdruk gelegd voor de cavalerie zoals die in de jaren en eeuwen daarna binnen Nederland is ontwikkeld. Deze pagina wil een bijdrage leveren aan een stuk geschiedenis over deze legereenheid. Op 8 april 2011 heeft de Nederlandse regering alle tanks die bij de parate eenheden ingedeeld waren, op non-actief gesteld. Op 9 mei 2011 zijn het 42ste en 11de tankbataljon stilgelegd als gevolg van de bezuinigingsmaatregelen die de defensieorganisatie doormaakt in 2011. Tussen 9 mei 2011 en het jaar 1672 liggen 339 jaar cavaleriegeschiedenis, over deze 339 jaar wil deze pagina gaan verhalen.

Nederlandse cavalerie-eenheden
De Nederlandse cavalerie heeft niet altijd uit zware gevechtsmiddelen bestaan. Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog waren er ook cavalerie-eenheden die zich per FIETS verplaatsten. Dit waren de zgn. wielrijderseenheden. Dit staat natuurlijk in geen verhouding tot de vijand die we op 10 mei 1940 tegenover ons vonden, gepantserde cavalerie-eenheden van de Duitse Wehrmacht en SS-verbanden.

Na de oorlog werd de Nederlandse Cavalerie anders opgebouwd dan voor de oorlog. De Fiets behoorde niet meer tot de wapenen, hooguit tot vervoersmiddel, waarvoor een fiets ook in het burgerleven is bedoeld. Verschillende typen tanks hebben de revue gepasseerd. Begin 1990 waren er binnen de cavalerie twee types tanks in gebruik. De Leopard 1V en de Leopard 2, beide van Duitse makelij. De cavalerie was opgedeeld in vier regimenten.
 * 1) Regiment Huzaren Prins Alexander
 * 2) Regiment Huzaren Prins van Oranje
 * 3) Regiment Huzaren van Sytzama
 * 4) Regiment Huzaren van Boreel

Regiment Huzaren Prins Alexander (RPHA)
"GEREED, BEREID, GETROUW"

Het Regiment Huzaren Prins Alexander kent een lange aanloop. Als je de stamtafel van het regiment bekijkt, begint deze in 1672 bij de Dragonders van Coerland, het Regiment te Paard en Regiment Dragonders van Christiaan Brandt. Door de eeuwen heen is de naam regelmatig veranderd.Officieel is het Regiment Huzaren Prins Alexander (RPHA) opgericht op 13 februari 1814 te Brussel, toen als 'Chevau-Légers Van Der Burgh'.

Laten we terug gaan naar het "Rampjaar" 1672. Een tijd waarin Nederland het erg moeilijk had door de oorlog met Frankrijk (Lodewijk XIV) en Engeland (Karel II) tegelijk. Binnen deze ruiterij werden in 1672 twaalf cavalerieregimenten opgericht. Binnen deze twaalf kunnen er drie worden aangemerkt als stamregimenten van RHPA.

1. Regiment Garde Dragonders
Dit regiment werd op 8 februari 1672 door Frederik, de hertog van Coerland (nu Letland) ten dienste van het Nederlandse leger opgericht. De dragonders waren in die tijd een nieuw fenomeen. De 'oude' ruiterij was meestal zwaar bepakt met harnas en met verschillende soorten wapens. Dragonders waren licht bepakt en droegen minder beschermende kledij. Daardoor waren Dragonders uiterst snel en wendbaar (en goedkoper) en overal makkelijk inzetbaar.

2. Regiment Gardes te paard
Dit regiment werd op 16 augustus 1672 opgericht door de vriend van Willem III, Karel Rijngraaf van Salm en volgde het 'oude' gardes te paard op dat door de Staten Holland in de loop der tijd was omgevormd tot twee gewone cavalerieregimenten. Dit regiment werd uiteindelijk in 1805 voortgezet en samen met de Garde Dragonders omgevormd tot het 2de Regiment de Chevau-Légers de la Garde Imperiale.

3. Regiment Dragonders van Christiaan Brandt
Brandt, een Deense officier, was in dienst bij het Cav. Regiment Soutelande, kreeg op 13 april 1672 de opdracht een Dragonderregiment te vormen. Het 'vormen' was in die tijd geen Nederlandse aangelegenheid. Vaak werden ruiters ook in de naburige landen 'gekocht' door de oprichter van het Regiment, die als dank daarvoor zijn naam aan een regiment mocht verbinden. In 1674 ging het al weer wat beter met Nederland. Diverse gebieden werden weer op de Fransen heroverd en in Westminster werd de vrede met Engeland ondertekend. Helaas moest het regiment Dragonders van Brandt wel zijn paarden inleveren en is sindsdien verder als voetregiment verdergegaan. Het regiment neemt de volgende jaren deel aan diverse veldslagen. een bekende die nog jaarliks wordt herdacht vindt plaats in Ierland.

Op 24 juni 1690 arriveerde Willem III met zijn leger bij Belfast waarna enkele veldslagen volgden bij Drogheda en Oldbridge aan het riviertje de Boyne. Ook hierin speelde de Garde Dragonders een belangrijke rol. De overwinning van (de protestantse) Willem op de Ieren en Fransen wordt nu nog steeds jaarlijks herdacht. Na de terugkeer van Willem naar Engeland werden er nog enkele beslissende veldslagen gevoerd onder het bevel van Ginkel en veroverde men Galway en Limerick. Tijdens de tochten doorkruiste men ook de landstreek Tipperary die nog steeds in het bekende soldatenlied wordt bezongen. Ook in deze slagen werd er weer graag van de diensten van de garde Dragonders gebruik gemaakt. Veel problemen hebben deze overwinningen niet opgelost. Men ondervindt in Noord-Ierland tot ver in de 20ste eeuw nog dagelijks de ellende.

Uiteindelijk is het huidige regiment vastgesteld bij Koninklijk Besluit No. 26 van 1 juli 1950 In het KB no. 27 van dezelfde datum werd bepaald dat het regiment de tradities van het voormalige 3de regiment Huzaren en die van het 1ste en 2de regiment Huzaren-Motorrijder overgingen op en werden voorgezet door het Regiment Huzaren van Alexander. Het regiment heeft twee bijnamen: Het hofregiment en de rode Huzaren. De naam hofregiment dankt het regiment aan de periode dat het de paleiswacht leverde in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. De overige regimenten die de Nederlandse cavalerie kent (Huzaren van Sytzama, Huzaren Prins van Oranje en Huzaren van Boreel) hebben de bijnaam Boerenregiment omdat de eenheden van deze regimenten in de provincie zijn gelegerd vanuit de historie. De tweede bijnaam verwijst naar de rode Attila die aan de rechterzijde van de beremuts is bevestigd.

Zoals elk regiment, heeft het Regiment Huzaren Prins Alexander ook een eigen regimentsstandaard. De huidige standaard werd op 5 december 1972 door Z.K.H. Prins Bernhard uitgereikt aan de regimentscommandant luitenant-kolonel Jan van Unen. Op deze standaard staat een gekroonde "J" en Regiment Huzaren Prins Alexander. De uitreiking vond plaats op het Hoytemaplein achter de Bernhardkarzerne in Amersfoort.

Eenheden die tot het regiment behoorden waren 41 tankbataljon, 101 tankbataljon en 57 tankbataljon. Het 41ste en het 101ste zijn paraat geweest. Het 57ste tankbataljon is een mobilisabele eenheid geweest. Het regiment is inmiddels opgelegd. De tradities van het regiment werden verder gevoerd door het Regiment huzaren Prins van Oranje. Als gevolg van bezuinigingen bij Dfensie in 2011 zijn ook de twee andere tankregimenten opgelegd. Thans worden de tradities van ALLE regimenten gevoerd door het enig overgebleven cavalerieregiment Huzaren van Boreel.

Regiment Huzaren Prins van Oranje
"ANIMUM FORTUNA SEQUITUR" (Succes volgt ná inzet)

Regiment Huzaren Prins van Oranje is een voortzetting van het voormalige 2de Regiment Huzaren welk uiteindelijk afstamt van Regiment Karabiniers Landmilitie (4 Eskadrons en depot), 4 april 1815. Het 2de Regiment is in de oorlogsdagen op 15 mei 1940 ontbonden na de capitulatie van Nederland. Op 29 aug. 1975 is het Regiment opnieuw leven ingeblazen bij 59 Tankbataljon RHPO (opheffing op 31 dec. 1993) in 't Harde. Per 16 augustus werd aan dit regiment het 42e Tankbataljon toegevoegd Als gevolg van herstructurering van de krijgsmacht wordt per 9 mei 2011 het 42e Tankbataljon stilgezet.

Beknopte geschiedenis van het Regiment:

Het Regiment stamt in rechte lijn af van het Regiment Ruiterij van Ernst Willem van Haren dat in 1668 werd opgericht. In zijlijn stamt het af van het in 1585 opgerichte Vaan Harquebussiers van Marcellis Bacx. In zijn bestaansperiode tot 1805 heeft het regiment verschillende benamingen gekend en deelgenomen aan vele veldtochten.

Op 4 april 1815, kort na het ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden onder Koning Willem I, werd het regiment als Zuid-Nederlands Regiment Karabiniers Landmilitie (dienstplichtigen) geformeerd. In de periode van 1816 tot 1867 bestond het regiment achtereenvolgens uit Kurassiers, Zware Dragonders en Dragonders. In 1831 werd deelgenomen aan de Tiendaagse Veldtocht in België. In 1867 veranderde de benaming in: 2de Regiment Huzaren, een benaming die het heeft behouden tot de officiële opheffing in 1950.

In de meidagen van 1940 nam het regiment in Noord-Brabant deel aan de strijd tegen de Duitsers. Op 13 januari 1979 werd het voormalig 2de Regiment Huzaren heropgericht als Regiment Huzaren Prins van Oranje. Met ingang van gelijke datum werd 59 Tankbataljon RHPO bij het regiment ingedeeld, waarna 42 Tankbataljon RHPO met ingang van 16 augustus 1991 volgde.

Het 42ste Tankbataljon werd gelegerd op de Johannes Post Karzerne in Havelte. Daar hoorde het 42ste bij de 43ste Gemechaniseerde Brigade. Op 9 mei 2011 werd het 42ste tankbataljon stilgezet als gevolg van bezuinigingen bij Defensie en werd het laatste tankbataljon van dit regiment uit de sterkte genomen.

Hare Majesteit Koningin Juliana reikte op 2 april 1980 het regiment zijn nieuwe standaard uit. Het devies van het regiment luidt: Animum Fortuna Sequitur.

Regiment Huzaren van Sytzama
"DOOR HET JUISTE TE DOEN, VREEST GIJ NIEMAND"

Het Regiment Huzaren van Sytzama wordt met inbegrip van de eenheden waaruit het sinds 9 januari 1814 werd geformeerd en de regimenten en korpsen die hieruit tot 1940 voortkwamen, aangemerkt als de voortzetting van het op 12 mei 1814 opgeheven 14de Regiment de Cuirassiers, waarvan de oudste de Vaan Lansiers van Paulus Bacx en in zijlijn de op 21 augustus 1577 opgerichte Vaan Lansiers van Pierre de Melun, Prince d'Espinoy waren.

De gebroeders Paulus en Marcelis Bacx worden beiden als grote cavalerie-aanvoerders met ere vermeld bij de verdediging van Brabant vanuit hun basis Bergen op Zoom. Reeds in 1582 wordt Ritmeester P. Bacx genoemd wegens stoutmoedig optreden met een kleine groep ruiters. Toen Parma in het najaar van 1588 Bergen op Zoom, naast Willemstad nog het laatste Brabantse bolwerk met een Nederlands garnizoen, belegerde, hebben de herhaalde uitvallen der ruiterij er toe bijgedragen dat dit beleg moest worden opgebroken.

Op 17 oktober 1588 werd Paulus Bacx commandant over een Vaan Lansiers en zijn jongere broer Marcelis Bacx voerde het ritmeesterschap over een Vaan bereden Arkebussiers. Beide Vanen speelden in 1600 een belangrijke rol in de Slag bij Nieuwpoort. Over de oprichtingdatum van de Vaan Paulus Bacx bestaat enige onzekerheid. Er worden data genoemd in 1581 en 1586. In 1592 werd Paulus Bacx benoemd tot gouverneur van Bergen op Zoom. Hij wist in 1605 een hernieuwde Spaanse poging om de vesting in te nemen, af te slaan. Hij overleed op 30 december 1606.

De Vaan werd in 1635 de kern van het Regiment Vincent van IJsselstein. Door latere samenvoegingen van regimenten loopt de traditie door naar het Regiment van Willem Landgraaf van Hessen-Philipsthall, waaruit in 1795 het 1ste Regiment Zware Cavalerie van de Bataafse Republiek werd geformeerd. Na enige naamsveranderingen o.a. naar Lichte Dragonders, wordt het in 1810 als deel van het Franse leger het 14de Regiment de Cuirassiers.

Voor de vele veldslagen waaraan het regiment tot 1814 heeft deelgenomen, wordt verwezen naar het bijgaande overzicht.

Na de Franse overheersing kwam de wens naar voren om in de Nederlanden een weermacht op te richten om het land te vrijwaren van vijandelijke overheersing. Om dit te verwezenlijken, werden Jonkheer W.F. Boreel en J.G. Baron van Sytzama aangewezen door Koning Willem I om ieder een regiment cavalerie op te richten.

De formatie van het Regiment van Baron van Sytzama ving aan in november 1813 en op 6 januari 1814 werd hij benoemd tot commandant van het Regiment Zware Dragonders Nr. 1, welk op 9 januari 1814 officieel werd opgericht onder de naam Regiment Dragonders Nr. 2

Op 7 maart 1814 werd de naam veranderd in Regiment Dragonders Nr. 3.Tot 8 juli 1814 blijft het Regiment te Leeuwarden. Bij besluit van 10 december 1814 wordt het Regiment Karabiniers Nr. 3.

Toen Napoleon uit Elba ontsnapte en met een leger oprukte naar de Zuidelijke Nederlanden werd het regiment onder bevel van Majoor Lechleitner ook ingezet. In de Slag bij Waterloo onderscheidde het zich door een geslaagde charge uit te voeren op de vermaarde ruiterij van Napoleon. Het Regiment leed gedurende deze slag zware verliezen en tot eer mag gezegd worden dat er later ook 26 MWO's werden uitgereikt ter herinnering aan deze slag.

Na opgerukt te zijn tot Parijs met de Engelse en Pruisische troepen kwam het op 27 november 1815 weer in Nederland terug en werd het gelegerd in Leiden. Op 18 juli 1816 werd de naam veranderd in: Afdeling Kurassiers Nr. 3. De eerste standaard werd op 7 oktober 1820 te Zutphen uitgereikt.

Op 10 maart 1841 werd de naam veranderd in 1ste Regiment Zware Dragonders. Aangezien in 1843 het verschil tussen zware en lichte Dragonders verviel, heette het in den vervolge: 1 Regiment Dragonders. In 1867 werd de naam: 1ste Regiment Hussaren. Het jaar 1881 is noodlottig voor de cavalerie en in het bijzonder voor het 1ste Regiment, aangezien bezuinigingsmaatregelen noopten tot opheffing van dit Regiment, m.u.v. het Eskadron Ordonnansen. Het vierde Eskadron Ordonnansen (opgeheven in 1922) en de overige eskadrons worden verdeeld over de andere regimenten om in 1905 bij de heroprichting van het Regiment weer terug te keren.

In 1905 werd het Regiment weer geformeerd onder de naam 1ste Regiment Huzaren, zodat de Standaard en tradities van het 1ste Regiment Hussaren van 1881 overgenomen konden worden. De uitmonstering werd blauw in stede van rood, welke in 1881 de kleur was. Op 25 september 1909 wordt de Standaard in Millingen door H.M. Koningin Wilhelmina uitgereikt.

Door bezuinigingsmaatregelen in 1922 werd het Wapen der Cavalerie en derhalve de vier Regimenten gehalveerd, met als naam: Half-Regiment Huzaren, ieder onder een eigen Regimentscommandant en als zelfstandig korps. Wel met de eigen Standaard. In oorlogstijd zouden het 1ste en 4de Half-Regiment Huzaren worden samengevoegd tot het 1ste Regiment Huzaren, het 2de en het 3de Half-Regiment tot het 2de Regiment Huzaren. Bij de ingrijpende reorganisatie van 1 mei 1940 herkregen de vier Regimenten weer de naam 1ste, 2de, 3de en 4de Regiment Huzaren en werd ook het 5de Regiment opgericht.

Gedurende de vijf dagen in 1940 waarin ons leger moest strijden tegen de Duitse overmacht heeft het 1ste Regiment Huzaren (waarvan de tradities voortgezet worden door ons regiment) zich onderscheiden door een dapper optreden in de omgeving Voorthuizen en Achterveld. Een 34-tal militairen van het regiment sneuvelde daarbij. Jaarlijks worden de gesneuvelden herdacht op de tweede dinsdag in mei bij het monument in Voorthuizen.

Het Regiment Huzaren van Sytzama werd opgericht op 1 oktober 1951 en nam de Standaard over van het 1ste Regiment. Het is de voortzetting vanaf 1 oktober 1951 van het 2de Regiment Huzaren en vanaf 16 oktober 1954 van het 1ste Regiment van voor de oorlog. Op 10 september 1954 reikte Z.K.H. Prins der Nederlanden Prins Bernhard de Standaard uit aan de Commandant van het Regiment, de Luitenant-Kolonel J.H.W. Nix.

Na de heroprichting werd het Regiment belast met de omscholing van de herhalinglichtingen van de eenheden die in Indië hadden gediend tot de zelfstandige Eskadrons Zware Tanks welke bestemd waren voor de mobilisabele Infanterieregimenten. In 1953 werden 41,42 en 43 Eskadron Zware Tanks opgericht en ingedeeld bij de Infanterieregimenten met deze nummering. Deze Eskadrons werden in 1957 samengebracht in 11 Tankbataljon, welk op 6 januari 1958 officieel te Oirschot werd opgericht. De steenbok die 11 Tankbataljon voert ontleent het bataljon aan het familiewapen van de Majoor Leichleitner die als eerste commandant van het Regiment na de oprichting door de grondlegger van het Regiment te velde trok. Op 1 februari 1963 werd te 't Harde 43 Tankbataljon opgericht, waarbij de eskadrons werden gevormd uit de C-eskadrons van 11 en 41 Tankbataljon en delen van het Stafeskadron van de opgeheven 121ste Lichte Brigade.

De Kurassier als embleem ontleent het bataljon aan afdeling Kurassiers no. 3 van 18 juli 1816. Dit bataljon werd in augustus 1973 verplaatst naar de Kazerne Langemannshof in de Bondsrepubliek Duitsland. Het bataljon werd in 1984 op oorlogssterkte gebracht bij de invoering van de Leopard-2.

43 Tankbataljon is per 1 juli 1992 als gevolg van de Herstructurering Koninklijke Landmacht uit de organisatie genomen.

11 Tankbataljon werd in 1993 omgewapend op de Leopard-2A4 en later met de Leopard-2A5. Geschiedenis schreef het bataljon door de eerste inzet met tanks in een crisisgebied na de Tweede Wereldoorlog. "Op 2 januari 1996 vertrekt het bewakingsdetachement, bestaande uit B-Eskadron, delen van het stafverzorgings-eskadron, zonder tanks naar Bosnië voor het uitvoeren van bewakingstaken in het kader van de ontplooiing van IFOR. Hoewel uitzending niet was voorzien bevindt zich dit detachement na een korte waarschuwingstijd eerder in Bosnië dan het voor uitzending aangewezen A Eskadron. B Eskadron (versterkt), onder bevel van de Ritmeester C.G. Koek dwingt allerwegen respect af door de hoge inzetbereidheid. A Eskadron, onder commando van de Majoor A.Koppe en ingedeeld bij 42 Pantserinfanteriebataljon BLJ, vertrekt op 13 januari naar Bosnië. Dit eskadron treedt als eerste cavalerie-eenheid na de oorlog op met zware tanks in een crisisgebied. Door een uitstekende voorbereiding, een voortreffelijke inzet onder vakkundige leiding kwijt dit eskadron, als teamstaf en met gewijzigde onderbevelstellingen, zich op een uitstekende wijze van haar taak. De volgende uitzending naar Bosnië van het bataljon, in gemengde samenstelling, vond plaats van december 1997 tot juni 1998. Ditmaal onder verantwoordelijkheid van de Nato. Een succesvol optreden, getuige de van de Chef Defensiestaf ontvangen waardering. Tijdens de uitzending werd het 40-jarig bestaan van het bataljon gevierd. Voor deze viering en ter oriëntatie waren de regimentscommandant en -adjudant voor een bezoek uitgenodigd.

Het 11de tankbataljon werd op 9 mei 2011 als gevolg van de Herstructurering Koninklijke Landmacht uit de organisatie genomen. Het tankbataljon is sinds haar oprichting altijd in Oirschot gelegerd geweest.

Regiment Huzaren van Boreel
"SUMMIS VIRIBUS VICTOR"

Het Regiment Huzaren van Boreel is een cavalerie-eenheid van de Nederlandse Koninklijke Landmacht. Hoewel van oorsprong met paarden werd gewerkt, gingen de cavalerie-eenheden met hun tijd mee en is dit al lang niet meer het geval.

Tegenwoordig voert het Regiment Huzaren van Boreel gemotoriseerd zijn taken uit en is uitgerust met voertuigen als de Fennek-pantserwagen. De tradities van de Huzaren van Boreel worden echter nog steeds in ere gehouden door de volgende legereenheden:


 * 42 Brigade verkenningseskadron; deze eenheid behoort tot 13 Gemechaniseerde Brigade en is gelegerd op de De Ruyter van Steveninckkazerne in Oirschot.
 * 43 Brigade verkenningseskadron; behorend tot 43 Gemechaniseerde Brigade en gelegerd op de Johannes Postkazerne in Havelte.
 * 103 Verkenningseskadron; behorend tot het Operationeel Ondersteunings Commando Land gelegerd in de Tonnetkazerne in 't Harde.
 * 104 Verkenningseskadron; behorend tot het Operationeel Ondersteunings Commando Land gelegerd in de Tonnetkazerne in 't Harde.

Het Regiment wordt aangemerkt als de voortzetting van het aanvankelijk geheel Nederlandse 11e Regiment Huzaren van het Keizerrijk Frankrijk. De geschiedenis van dit regiment gaat in rechte lijn terug tot het korps huzaren van een op 11 november 1784 door Frederik III Rhijngraaf van Salm Kyrburg opgericht legioen lichte troepen.

Op 25 november 1813 werd Willem François Boreel door de Souvereine Vorst Willem I gemachtigd tot oprichting van een regiment cavalerie.

''In 1787 kwam Boreel in dienst als cadet bij het Regiment Hollandse Garde te voet; in 1791 ging hij over naar het Regiment Garde Dragonders en werd hij luitenant. In 1813 werd hij benoemd tot luitenant-kolonel van het in oprichting zijnde korps cavalerie. In 1820 werd hij bevorderd tot kolonel en een jaar later werd hij in de adelstand verheven tot jonkheer W.F. Boreel. In 1826 werd hij benoemd tot generaal-majoor en Inspecteur der Lichte Cavalerie en in 1835 werd hij benoemd tot Opperbevelhebber der Cavalerie. In 1840 ging hij met pensioen. Hij kreeg de volgende onderscheidingen:


 * 1815 Ridder Militaire Willemsorde 3de Klasse.
 * 1849 Grootkruis in de orde van de Nederlandse Leeuw''

Het regiment droeg initieel de naam Huzaren van Boreel. In 1814 veranderde de naam in Regiment Hussaren No1 en vervolgens in Regiment Huzaren No 4. In de periode tot 1940 zou de naam van het Regiment nog meerdere malen veranderen.

In 1815 nam het Regiment deel aan de gevechten bij Quatre Bras en de slag bij Waterloo. Op 3 oktober 1820 ontving het regiment als Regiment Hussaren No 6 zijn eerste Standaard en op 9 januari 1821 werd W.F. Boreel verheven in de Nederlandse adel.

Tijdens de Tiendaagse Veldtocht in 1831 trad het Regiment op tegen het Belgische Maasleger.

In 1867 kreeg het Regiment de naam 4e Regiment Huzaren. In 1881 werd het Regiment omgenummerd tot 1e Regiment Huzaren vanwege de opheffing van het 1e Regiment Huzaren. Op 23 september 1893 werden door Koningin Wilhelmina vaandels uitgereikt aan het 1ste Regiment Huzaren van de stamlijn regiment Huzaren van Boreel. In 1905 herkreeg het Regiment zijn oude benaming 4e Regiment Huzaren. In 1922 werd het Regiment door bezuinigingen gehalveerd tot 4e Halfregiment Huzaren (4HRH), waarna het in 1939 weer geformeerd werd tot 4e Regiment Huzaren.

In de meidagen van 1940 heeft het Regiment gevochten tegen Duitse troepen in de omgeving van Leersum / Ede en in de omgeving van Rhenen. De standaard werd in de Tweede Wereldoorlog verstopt door de toenmalige regimentscommandant, lt-kol jhr. De Marees van Swinderen.

Na de Tweede Wereldoorlog trad het Regiment in de periode 1946 -1950 op in Nederlands Indië, ondermeer tijdens de Politionele Acties. In die periode was het Regiment in Nederlands-Indie geformeerd in eskadrons pantserwagens, verkenningseskadrons, eskadrons vechtwagens en zelfstandige verkenningseskadrons.

Op 1 februari 1947 werd het Regiment Huzaren van Boreel opgericht, waarbij het de traditie van het 4e Regiment Huzaren overnam. Na 1950 behoorden tot het Regiment: 102, 103, 104 en 105 Verkenningsbataljon, 6x Brigadeverkenningseskadrons/ -pelotons, 4x Territoriale Lichte Verkenningseskadrons.

Vanaf 2000 behoren tot het Regiment binnen de organisatie van 13e en 43e Mechbrig: 42e en 43e Brigadeverkenningseskadron en binnen de organisatie van 103 ISTAR-bataljon: 103e en 104e Grondgebondenverkenningseskadron. Sinds 16 september 2012 zijn alle tankregimenten ontbonden en opgelegd. Vanaf deze datum voert het Regiment huzaren van Boreel alle tradities van de vier cavalerieregimenten.

Het Huzarenlied
Zoals veel eenheden van de Landmacht heeft ook de Cavalerie een eigen lijflied. HET HUZARENLIED Onderstaande tekst komt uit het informatieboekje van het voormalige OCC (Opleiding Centrum Cavalerie) in Amersfoort.

HET HUZARENLIED.

Huzaren, huzaren, oranje, rood, wit, blauw. Huzaren, Huzaren het vaderland getrouw. Heel rap van lijf en leden. Het zwaard van staal gesmeden. En is het vaderland in nood. Wij blijven trouw tot in den dood.

Huzaren, huzaren, oranje, rood, wit, blauw. Huzaren, Huzaren het vaderland getrouw. Voor vaderland vorstin en bruid. daarvoor gaat het zwaard de schede uit. En is het vaderland in nood. Wij blijven trouw tot in den dood.

Huzaren, huzaren, oranje, rood, wit, blauw. Huzaren, Huzaren het vaderland getrouw. Al is ons landje nog zo klein. huzaren moeten er altijd zijn. En is het vaderland in nood. Wij blijven trouw tot in den dood.

Huzaren, huzaren, oranje, rood, wit, blauw.<BR> Huzaren, Huzaren het vaderland getrouw.<BR> Al schiet de vijand nog ze snel.<BR> Verkennen, ja dat gaat nog wel.<BR> En is het vaderland in nood.<BR> Wij blijven trouw tot in den dood.