Jacques Puthod

Jacques Pierre Louis Marie Joseph Puthod, Frans generaal, * Bagèle-Châtel (Ain), 28 sept. 1769, † 31 mrt. 1837. Trad in 1785 als vrijwilliger tot de krijgsmacht toe, werd in 1792 toegevoegd aan de generale staf, en onderscheidde zich in 1793 bij de verdediging van Lille.

Als plaatsvervangend brigadecommandant vocht hij in de periode 1794-98 aan de Rijn en in Italië, en werd in 1799 brigadegeneraal. In 1804 werd P. benoemd tot commandeur van het Legioen van Eer, werd in 1805 overgeplaatst naar het noordelijke leger en was commandant van Colmar. In 1807 voerde hij de Franse voorhoede aan in het gevecht bij Dirschau en leverde een belangrijke bijdrage bij de inname van Dantzig.

In 1808 werd P. ingezet bij de strijd in Spanje. Ook daar deed hij van zich spreken en in nov. van dat jaar werd hij bevorderd tot divisiegeneraal. In 1809, inmiddels verheven tot baron, kreeg hij de 4de infanteriedivisie van het 4de korps in Duitsland onder zijn bevel, in 1810 de 25ste en in 1811 de 31ste divisie.

In mei 1813 leverde P. slag met de koninklijke Pruisische garde en dwong deze Breslau te ontruimen. 19-22 aug. van dat jaar werd hij ondanks dapper verzet in de omgeving van Goldberg in Silezië (&rarr; Slag aan de Katzbach) door het leger van de bondgenoten gedwongen zich naar de Bober terug te trekken, en in de nacht van de 26ste op de 27ste trachtte hij vergeefs deze stroom, gehinderd door een vreselijk noodweer, over te trekken. Hoewel hij zich gesteld zag tegenover een vijand die tienmaal zo sterk was, bleef hij zich gedurende twee dagen met leeuwenmoed verdedigen. Vastbesloten zich een uitweg te banen betrok hij de hoogten van Plagwitz en liet zijn redding afhangen van zijn bravoure en fouten van zijn tegenstanders.

Zijn divisie, aanvankelijk 9.000 man sterk, werd uitgedund tot 3.000 man. Aangevallen door een heel leger, begreep hij dat verzet niet langer baatte en besloot zich op de 29ste, in Löwenberg, over te geven. Hij keerde pas naar Frankrijk terug na de afdanking van Napoleon.

In 1815 werd P. bevelhebber van de nationale gardes en de 19de divisie. Nadat hij enige tijd op non-actief was gesteld, kreeg hij in 1820 de 14de divisie onder zijn hoede en werd in 1821 grootofficier van het Legioen van Eer. In 1834 ging hij met pensioen en stierf in 1837. Ook zijn naam vond een plaats tussen die van al die andere onverschrokkenen op de Arc de Triomphe in Parijs.

Bron: Mullié, Ch.: Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850, 1851.