Conrad Valentin von Kaim

Conrad Valentin Ritter von Kaim, Oostenrijks generaal, * Offenburg in Breisgau, 1731 (volgens andere bronnen 1737), † in Italië, 16 febr. 1801, was de zoon van een bakker, trad aanvankelijk in Franse krijgsdienst en was in de Zevenjarige Oorlog actief; trad daarop echter in Oostenrijkse dienst. Eerst was hij majoor bij infanterieregiment "Plunkett" nr. 41, en werd in nov. 1788 kolonel. Ten tijde van het oproer in de Nederlanden dekte hij met zijn regiment de vesting Luxemburg en verijdelde in 1789 de aanslagen van de "malcontenten" op deze plaats. Ook in de volgende jaren vocht hij met bravoure tegen de rebellen.

Bij de eerste veldtocht tegen de Fransen in 1792 nam hij op 13 mei de met een vestingwal en een dubbele gracht omgeven door 700 man verdedigde stad Orchies met slechts 4 compagnieën stormenderhand in. Toen op 7 sept. van dat jaar de vijand het versterkte bivak bij Maulde verliet, werd deze door K. achtervolgd en bij Montagne ingehaald, bij Château d'Abaye tot een gevecht gedwongen en verpletterend verslagen. Daardoor was de vijand zodanig verzwakt, dat K. zich de dag daarop meester kon maken van de stad St. Amand en van de omvangrijke voorraden, die daar waren opgeslagen. Voor dit wapenfeit werd K. beloond met het ridderkruis van de Maria Theresiaorde.

In 1793 werd hij met een deel van zijn regiment ingedeeld bij de troepen die Mainz belegerden en dwong alom bewondering af voor zijn inzet bij de bestorming van de verdedigingslinies van Weissenburg (27/28 juni). In dec. van datzelfde jaar werd hij tot generaal-majoor bevorderd, was commandant van een brigade van het Rijnleger en voerde bij de Slag bij Würzburg (3 sept. 1796) en bij Kehl (1797) met veel bravoure de grenadiers aan.

In febr. 1797 klom hij op tot luitenant-veldmaarschalk. Hij kwam toen bij het leger in Italië, waar hij de ene na de andere heldendaad verrichtte. In 1799 raakte hij bij Verona gewond; bij Magnano prees Feldzeugmeister Kray openlijk K.'s onverschrokkenheid; op 10 mei veroverde hij Pizzighettone. Toen Soeworow naar de Trebbia trok, generaal Macdonald tegemoet, liet hij aan K. de belegering van de citadel van Turijn over met de volgende woorden: "Mijn waarde generaal Kaim, ik ga naar Piacenza, ik wil Macdonald verslaan, neemt u met spoed de citadel van Turijn in, zodat ik het "Te Deum" voor hem kan zingen." En terwijl Soeworow 17-19 juni Macdonald versloeg, dwong K. de citadel van Turijn tot overgave (20 juni).

Tot commandant van een observatiekorps in Lombardije benoemd, wist K. op 18 apr. 1800 in het gevecht bij de Mont Cenis van geen wijken en sloot dit zegevierend af, nam 8 officieren en 300 man gevangen en maakte 16 kanonnen buit. Hij vocht nog in het bloedige slag aan de Mincio, 25 dec. 1800, en toonde zich ook daar, zoals zo vaak, moedig en onversaagd, maar hier kostte het hem het leven. In de gevechten dodelijk getroffen, bezweek de 70-jarige held enkele weken later aan zijn verwondingen.

Bron: Wurzbach, C. v.: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, dl. 10, 1863.