Jean Louis Reynier

Graaf Jean Louis Ébenézer Reynier, Frans generaal, * Lausanne, 14 jan. 1771, † Parijs, 27 febr. 1814, studeerde in Parijs bouwkunde en trad bij het uitbreken van de Franse Revolutie tot de krijgsmacht toe. In 1795 was hij opgeklommen tot generaal-majoor. 1796-97 was hij in Duitsland stafchef van Moreau, nam, sinds 1798 divisiegeneraal, aan de expeditie naar Egypte deel en besliste op 20 mrt. 1800 onder Kléber de Slag bij Heliopolis. Met Menou, die kort daarna het opperbevel had overgenomen, raakte hij in conflict, werd in 1802 naar Frankrijk teruggestuurd en door Napoleon op non-actief gesteld, waarna R. zich op zijn landgoed in het departement Nièvre te zijner verdediging het verweerschrift "De l'Égypte après la bataille d'Héliopolis" schreef (verschenen te Parijs in 1802 en in 1827 als "Mémoires sur l'Égypte" herdrukt).

In 1805 weer in genade aangenomen, nam R. deel aan de verovering van Napels. In 1809 onderscheidde hij zich aan het hoofd van zijn korps bij Wagram, vocht in 1810 in Spanje, en bij de veldtocht van 1812 in Rusland was hij commandant van het 7de, meest uit Saksers bestaande legerkorps. Tijdens de campagne van 1813 was hij opnieuw bevelhebber van het - vernieuwde - Saksische korps, dat met een Franse divisie versterkt was, en werd op 23 aug. met Oudinot bij Grossbeeren, en op 6 sept. met Ney bij Dennewitz verslagen. Bij de Volkerenslag bij Leipzig raakte R. in gevangenschap en overleed kort na zijn uitwisseling in 1814 in Parijs.