S-51

De S-51 was een Russisch gemechaniseerd stuk geschut dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontworpen.

Geschiedenis
Aan het einde van 1943 werden door de GAU (Главное артиллерийское управление, oftewel het onderdeel van het ministerie van defensie van de voormalige Sovjet-Unie dat zich met artillerie bezighield) initiatieven ontwikkeld voor de vernieuwing van de mobiele zware artillerie. Tien jaar eerder was overigens al voorgesteld om een platform te bewapenen met de 203-мм гаубица обр. 1931 г. (Б-4).

De productie moest in 1944 in de "Bolsjevik"-fabriek beginnen. Als dit project zou slagen, zouden de Russen een verwoestend mobiel wapen krijgen. In november 1943 werden offertes gevraagd voor een dergelijk gemechaniseerd stuk geschut met de codenaam Рыцарь (ridder). Er werden ontwerpen ingediend door drie fabrieken. Eén daarvan leverde een ontwerp in dat gebaseerd was op de Franse GPF 194, maar dat nog krachtiger was. Het was ontworpen door Kotin. Een ander ontwerp was een 203mm-B4-houwitser geplaatst op een bestaand KV-1S- chassis. De derde offerte had twee 152mm-BR-2-houwitsers geplaatst op het eveneens bestaande SU-122-chassis.

Uiteindelijk werd gekozen voor het ontwerp met het B4-geschut, en er werd een prototype besteld dat S-51 werd genoemd. Het chassis van de KV-1S werd standaard gebruikt, maar al gauw bleek dat dit chassis ongeschikt was: het was namelijk te kort. Daarom moest het chassis verlengd worden. Maar de fabrikant kon een verlengd chassis niet in massaproductie nemen vanwege de hoge kosten. Hierdoor werd besloten het (te korte) KV-1S-chassis toch maar te gebruiken, wat natuurlijk niet de beste oplossing was. Alleen de motor werd aangepast. De 450 pk zware V-2Ks werd vervangen door een krachtiger V-2IS- motor (550 pk). De tanktoren werd verwijderd en een 203mm-B4 houwitser werd geplaatst in een open cabine. Door het geschut steeg het gewicht tegen de 50 ton vol geladen, waardoor de mobiliteit van het geschut te wensen overliet.

Prototype
Het eerste prototype van de S-51 legde de eerste tests af in februari 1944. Ondanks de interesse voor een dergelijk voertuig, namelijk een zwaar mobiel stuk geschut, bleek het veel minpunten te bezitten: slechte elevatie, te hoog gewicht voor de te zwakke motor, te krachtig geschut voor het chassis, enzovoort. De enorme terugslag, de grote afmetingen, het gewicht van de projectielen en het extreme ongemak voor de bediening zou een geautomatiseerd systeem vereisen voor het laden van het geschut, wat onmogelijk was. Bovendien bleek het chassis van de KV-1 volkomen ongeschikt te zijn als platform waarop kanonnen van dit type konden worden geïnstalleerd.

Na vergelijking van alle gegevens waarover de Russen nu beschikten, kwam men desondanks tot dat de conclusie dat het project met de nodige aanpassingen zou doorgaan. Dat het ten slotte toch bij een prototype bleef, kwam doordat de B-4-houwitsers niet in massaproductie werden genomen.