Helmuth Weidling

Helmuth Weidling, Duits generaal, * Halberstadt (Sachsen-Anhalt), 2 nov. 1891, † Wladimir (Sovjet-Unie), 17 nov. 1955. W. werd in 1912 in het 1ste luchtschipbataljon tot 2de luitenant bevorderd. Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog was hij artillerieverkenner en later batterijcommandant. Na de oorlog werd hij in de Reichswehr opgenomen. Op 1 sept. 1935 volgde zijn promotie tot luitenant-kolonel en op 1 mrt. 1938 tot kolonel. Op 10 nov. 1938 werd hij commandant van artillerieregiment 56, met welke eenheid hij aan de Poolse veldtocht (herfst 1939) deelnam. Daarna kreeg hij de leiding van artillerieregiment 20. Op 10 apr. 1940 kwam zijn benoeming af als commandant van artillerieregiment 128 bij het 40ste pantserkorps, waarmee hij vanaf mei 1940 aan de veldtocht in het westen en vanaf juni 1941 aan de campagne in Rusland deelnam. Op 1 jan. 1942 werd W. commandant van de 86ste infanteriedivisie, op 1 febr. d.a.v. werd hij bevorderd tot generaal-majoor en nog geen jaar later, op 1 jan. 1943, tot luitenant-generaal. Voor de verdediging van het front westelijk van Rsew, eind 1942, werd hij op 15 jan. 1943 onderscheiden met het ridderkruis van het IJzeren Kruis. 20 okt. 1943 werd hij benoemd tot bevelvoerend generaal van het 41ste pantserkorps, waarna op 1 jan. 1944 zijn promotie tot generaal der artillerie volgde.

Voor zijn leidinggevende kwaliteiten bij de zware afweergevechten tussen de Pripjet en de Berezina werd W. op 22 febr. 1944 met het Eikenloof bij het ridderkruis bedacht. Tijdens de Russische zomeroffensieven van 1944 werd zijn korps uiteengeslagen. Pas aan de Weichsel gelukte het hem, met de restanten van zijn korps een nieuwe frontlinie te vormen.

Op 10 apr. 1945 werd W. bij de zgn. Führerreserve ingedeeld. Eerder waren hem op 28 nov. 1944 de Zwaarden bij het ridderkruis met Eikenloof toegekend. Op 12 apr. 1945 werd hij bevelvoerend generaal van het 56ste pantserkorps en op 24 apr. 1945 ten slotte gaf Hitler persoonlijk hem het opperbevel van de verdediging van Berlijn in handen.

Op 3 mei 1945 geraakte W. in Russische krijgsgevangenschap, waaruit hij nimmer terugkeerde. Hij overleed in een Russisch kamp in 1955.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.