Christian Friedrich von Diericke

Christian Friedrich von Diericke (ook geschreven Dierecke), Pruisisch generaal, * Etzen in de Priegnitz (Brandenburg), 11 juli 1709, † Gläsendorf (Silezië), 19 febr. 1783, begon zijn militaire loopbaan in 1726 bij infanterieregiment nr. 15, werd in 1740 als luitenant bij het 1ste gardebataljon aangesteld, raakte in de Slag bij Mollwitz (1741) gewond en werd tot 1ste luitenant met de rang van majoor bevorderd. In 1745 als luitenant-kolonel naar pioniersregiment nr. 49 overgeplaatst, werd hij daar in 1748 commandant van en werd in 1753 kolonel.

In juli 1757, tijdens de terugtocht van de prins van Pruisen, leidde hij de verdediging van Zittau, en had op 23 juli, toen het garnizoen op bevel van hogerhand de stad ontruimde, het ongeluk buiten zijn schuld in Oostenrijkse gevangenschap te geraken. Nadat hij in mrt. 1758 was uitgewisseld, werd hij 10 dagen later (31 mrt.) tot generaal-majoor bevorderd, en bij de belegering van Schweidnitz ingezet. Hier was hij commandant bij de bestorming van het Galgenfort, waarvan de val de overgave van de vesting nabij bracht. Vervolgens was hij onder generaal Zieten actief bij Landeshut en daarna zelfstandig bij Glatz om de grens te bewaken, en werd in juni overgeplaatst naar de Neumark naar het korps van Dohna. Na de Slag bij Zorndorf (25 aug.) tot commandant van het voormalige pioniersregiment bevorderd (26 nov.), voerde hij tijdens de winterveldtocht van 1758/59 de avant-garde van Dohna's korps in Pommeren aan en veroverde in apr. 1759 de schans van Peenemünde.

Bij Kay (23 juli 1759) en Kunnersdorf (12 aug.) was hij van de partij en was sinds 8 nov. belast met het bevel van een korps op de rechter Elbeoever bij Meissen om de verbinding van het leger op de andere oever met Silezië en de depots aan de Elbe te dekken. Door een plotseling ingetreden ijsgang van de hoofdmacht afgesneden, werd hij op 3 dec. door een Oostenrijkse overmacht onder generaal Beck aangevallen en op 4 dec. na hardnekkig verzet, wat ook door de koning werd beaamd, omsingeld en met 1.500 man gevangengenomen; maar het was hem al gelukt meer dan de helft van de troepen te redden door ze met roeiboten over de rivier te zetten.

Uit gevangenschap teruggekeerd, werd hij in 1764 tot luitenant-generaal bevorderd en tot commandant van Neisse benoemd. In 1770 werd hij op eigen verzoek ontslagen en ging met pensioen.

Lit.: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 47 (1903); Mebes, J.: Beiträge zur Geschichte des Brandenburgisch-Preussischen Staates und Heeres, dl. 1 (1861).