Hermann Hoth

Hermann Hoth, Duits generaal, * Neuruppin, 12 apr. 1885, † Goslar, 26 jan. 1971. Trad in 1904 als vaandrig in dienst van het Pruisische leger. Vocht in de Eerste Wereldoorlog op diverse fronten, werd 1915 kapitein, en trad na de vrede toe tot het nieuwe Reichsheer. In 1924 werd H. bevorderd tot majoor en werd in 1929 als bataljonscommandant in Stargard luitenant-kolonel. In 1932 volgde zijn benoeming tot kolonel. Zijn carrière kwam nu echt in een stroomversnelling. De ene na de andere promotie volgde: in 1934 werd hij generaal-majoor en twee jaar later luitenant-generaal. Dat jaar kwam hij bij het opperbevel en op 1 nov. 1938 werd hij generaal der infanterie.

Tijdens de veldtocht in Polen ('39) was H. commandant van het 15de legerkorps dat ook tijdens de campagne in het westen ('40) onder zijn bevel stond. Na de succesvolle afsluiting van de laatstgenoemde werd hij kolonel-generaal. Bij de aanval op Centraal-Rusland ('41) kreeg hij pantsergroep 3 onder zijn hoede. Nu was hij ondertussen al vorstelijk gedecoreerd, maar zijn prestaties waren inmiddels zodanig dat Hitler persoonlijk hem op 17 juli 1941 het eikenloof bij het ridderkruis van het ijzeren kruis uitreikte. Herhaaldelijk ook viel zijn naam in de bulletins van de Wehrmacht te lezen.

In nov. 1941 kreeg H. het bevel over het 17de leger toevertrouwd, dat betrokken was bij de zware afweerslagen in de zuidelijke Oekraïne in de winter van 1941/42, en - in mei '42 - bij de aanvallen aan de Donjets en bij Charkow. In diezelfde maand kreeg hij het 4de pantserleger onder zich. Daarmee poogde hij tussen 12 en 23 dec. '42 - overigens vergeefs - het bij Stalingrad ingesloten 6de leger te bevrijden.

In 1943 werd H. met zijn leger ingezet bij de stabilisering van de zuidvleugel van het oostfront. Dat deed hij naar behoren, maar eind '43 kon hij in de Oekraïne een doorbraak van het Rode Leger niet voorkomen, wat tot het verlies van Kiew leidde. De Führer was nu aanzienlijk minder tevreden over hem en onthief hem in dec. '43 van zijn commando. Pas in 1945, toen de oorlog al bijna was afgelopen, werd H. aangesteld op een onbeduidende post in het Ertsgebergte.

Bij de capitulatie geraakte H. in geallieerde krijgsgevangenschap. Tijdens het Proces van Neurenberg werd hij in 1946 tot 15 jaar celstraf veroordeeld, maar al in apr. 1954 vrijgelaten. Hij stierf in 1971.

Lit.: Hürter, J.: Hitlers Heerführer. Die deutschen Oberbefehlshaber im Krieg gegen die Sowjetunion 1941/42 (2de dr. 2007).