Karl Friedrich Franciscus von Steinmetz

Karl Friedrich Franciscus von Steinmetz, * 26 okt. 1768, † Potsdam, 11 mrt. 1837, Pruisisch generaal, oom van de latere veldmaarschalk Karl von Steinmetz. In 1781 werd S. in het cadettenkorps opgenomen. Tussen 1796 en 1805 was hij betrokken bij de militaire kartering van Westfalen. In 1806 werd hij als stafkapitein overgeplaatst naar het cadettenkorps in Berlijn. Een jaar later werd hij majoor en verwierf de orde Pour le Mérite voor zijn moedig optreden bij de herovering van de Wolfsberg bij Kolberg in Pommeren. In de herfst van 1809 kreeg S. het bevel over het infanterieregiment van Kolberg.

In mrt. 1813 werd hij, deel uitmakend van het korps van Yorck, benoemd tot luitenant-kolonel en brigadecommandant. In die hoedanigheid werd hij ingedeeld bij de voorhoede van Wittgenstein onder generaal Kleist en was daarmee actief bij de inname van de dorpen rond Wittenberg, vocht 28 apr. bij Halle, toen de stad vergeefs door de Fransen werd aangevallen, en op 2 mei bij Grossgörschen. Hier moest hij de grote bres tussen Rahna en de eigen cavalerie opvullen en wist daar onder grote druk stand te houden, evenals op 5 mei bij Colditz. Op 19 mei vocht S. bij Königswartha en daarna op 20 en 21 mei in de Slag bij Bautzen. Tot kolonel en brigadechef bevorderd streed hij op 26 aug. aan de Katzbach. Toen het korps van Langeron langzaam moest terugtrekken slaagde S. erin voldoende ondersteuning te bieden door zelf met 2 bataljons het hoog gerezen water van de Wüthende Neisse over te steken. Op 3 okt. viel zijn brigade bij Wartenburg de eer te beurt de aanval te mogen openen en de vijand zo lang te weerstaan, tot diens frontaal onneembare stelling was omtrokken. Bij Möckern (16 okt.) werd S. tot het laatst in reserve gehouden; ook hem gelukte het niet deze plaats, om het bezit waarvan verwoede strijd werd geleverd, geheel en definitief in te nemen. Door een schot in de linkerarm raakte hij zo ernstig gewond, dat hij het strijdtoneel verlaten moest. In dec. 1813 werd S. tot generaal-majoor benoemd, en werd aangewezen om de organisatie van de landweer tussen Wezer en Rijn te voltooien.

Nadat de oorlog na de Eerste Vrede van Parijs opnieuw was uitgebroken kreeg S. het commando van de 1ste brigade van het 1ste legerkorps toevertrouwd. Toen Napoleon op 15 juni 1815 de vijandelijkheden opende, werd de brigade van S., die de uiterste rechtervleugel van de Pruisische stelling vormde, door de aanval verrast en moest zich al vechtend terugtrekken. Bittere verwijten werden S. gemaakt, dat hij onvoldoende voorbereidingen had getroffen om een mogelijke aanval het hoofd te bieden, die S. echter kon weerleggen. Bij de Slag bij Ligny (16 juni) vormde S. weer de uiterste rechtervleugel. De slag ging voor de Bondgenoten verloren, maar twee dagen later, bij Waterloo, was de brigade van S., die nu in de voorhoede aan de rechteroever van de Beek van Ohain opereerde, slagvaardig genoeg om nog aan de overwinning bij te dragen. De inname van het dorp Issy op 2 juli was het laatste wapenfeit van de brigade van S.

Na de vrede ging S. als brigadecommandant naar Trier, maar moest om gezondheidsredenen in juni 1817 ontslag nemen, waarna formeel nog zijn bevordering tot luitenant-generaal volgde.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 36, 1893.