Triple-Entente

Entente is een aan het Frans ontleende benaming voor een bondgenootschap of politieke relatie tussen staten, waarvan de intenties (in tegenstelling tot een alliantie) niet in een formeel verdrag zijn vastgelegd. Meer in het bijzonder wordt het begrip Entente gebezigd voor één van de twee strijdende partijen, waarmee in de Eerste Wereldoorlog de geallieerden (Engeland en bondgenoten) werden aangeduid, als machtsblok tegenover de Centrale Mogendheden (Duitsland en bondgenoten).

Historisch
Van een Entente cordiale (hartelijke verstandhouding), betrekking hebbend op de relatie tussen Engeland en Frankrijk, was voor het eerst sprake in de veertiger jaren van de 19de eeuw. Vervolgens betrof het de relatie, eveneens tussen Engeland en Frankrijk, die voortvloeide uit het verdrag van 8 april 1904 over Egypte en Marokko. Deze Entente Cordiale groeide uit tot de zogenoemde Triple Entente tussen Engeland, Frankrijk en Rusland door het verdrag tussen Engeland en Rusland van 31 augustus 1907 (Verdrag van St. Petersburg) over problemen aangaande beider politiek ten aanzien van Azië. De verwijdering tussen de drie genoemde staten enerzijds en Duitsland en Oostenrijk anderzijds door de conflicten rond Marokko (1904/05 en 1911) en Bosnië (1908) en de briefwisseling van 22 november 1912 tussen de Britse minister van Buitenlandse Zaken Grey en Cambon, de Franse ambassadeur in Londen, verstevigden de onderlinge band tussen de leden van het verbond. Tevens zou de animositeit tussen de Engelse koning Edward VII en zijn neef, de Duitse keizer Wilhelm II, een rol bij de totstandkoming van het bondgenootschap hebben gespeeld. De verhouding tussen Engeland en Frankrijk bekoelde na de Wereldoorlog.