Chester Nimitz

Chester William Nimitz, Amerikaans admiraal, * Fredericksburg (Texas), 24 febr. 1885, † Yerba Buena Island (Californië), 20 febr. 1966. N., die van Duitse komaf was, behaalde het getuigschrift van de marineacademie in Anapolis in 1905, werd al snel (1907) luitenant ter zee en kreeg een torpedoboot onder zijn hoede, die in 1908, door een ongelukkige manoeuvre, waarvoor N. verantwoordelijk werd gesteld, aan de grond liep. Voor straf werd N. niet op een slagschip (zoals hij graag gewild had), maar op een onderzeeboot aangesteld. Maar ook daar maakte hij rap carrière: in 1909 werd hij commandant van de 1ste onderzeebootflottielje, in 1911 van de 3de en ontpopte zich gaandeweg als toonaangevend deskundige op het gebied van onderzeeërs, een wapen, dat toen nog volop in ontwikkeling was.

Na de toetreding van de Verenigde Staten tot het geallieerde kamp tijdens de Eerste Wereldoorlog (6 apr. 1917) werd N. bevorderd tot luitenant ter zee 1ste klasse en in febr. 1918 tot kapitein-luitenant ter zee en stafchef bij het onderzeebootonderdeel van de Atlantische Vloot. In 1919 werd N. dan eindelijk 1ste officier op een groot slagschip, de USS South Carolina, en in 1933 werd hij kapitein van de zware kruiser USS Augusta en 1938 schout-bij-nacht.

Op voordracht van de minister van Marine werd N. op 31 dec. 1941 benoemd tot opperbevelhebber van de Amerikaanse vloot in de Stille Oceaan in de rang van admiraal (de rang van vice-admiraal sloeg hij over). In een korte toespraak beloofde N. geen mogelijkheid onbenut te laten om de oorlog in het voordeel van de Amerikanen te kunnen beslissen.

Op verschillende manieren probeerde N. het moreel van de troepen te versterken. Dit bleek bijvoorbeeld toen hij admiraal Kimmel niet voor de ramp van Pearl Harbor verantwoordelijk stelde en hem niet ontsloeg.

Bij de vorming van het hoofdkwartier "Pacific Ocean Areas" in mei 1942 werd N. tot opperbevelhebber daarvan benoemd. Onder hem ressorteerden derhalve alle in dit gebied ingezette zee-, lucht- en landstrijdkrachten van de geallieerden. Vanaf 1942 leidde N. vanuit zijn hoofdkwartier op Hawaii diverse verrassingsaanvallen op de door Japan bezette gebieden en kon de Japanse troepen na de Slag in de Koraalzee en de Slag bij Midway langzaam terugdringen. Hoewel hij niet dicht in de buurt was, kon hij ook het verloop van het Guadalcanal-offensief beïnvloeden, door vice-admiraal Ghormley door vice-admiraal Halsey te vervangen.

In dec. 1944 werd N. tot "fleet admiral" bevorderd, maar had in feite al voordien leiding gegeven aan een van de grootste vloten, die ooit werden gevormd. Op 2 sept. 1945 ondertekende N. aan boord van de USS Missouri namens de Verenigde Staten het capitulatieverdrag met Japan.

Na de oorlog werd hij "chief of naval operations" en begon met een grote reorganisatie en herbewapening van de Amerikaanse marine. Hij bleef op deze post tot 1947, toen hij door Louis E. Denfeld werd afgelost en met pensioen ging. Hij stierf in 1966 en werd bijgezet op de nationale begraafplaats van San Francisco.

(Gebaseerd op een artikel in de Duitse wikipedia.)