Max Schäfer

Max Schäfer, Duits SS-officier, * Karlsruhe, 17 jan. 1907, † Baden-Baden, 6 mei 1987, volgde in 1933/34 een opleiding bij de infanterie, werd in 1934 sportleraar bij de SS in Fürth, later in Reutlingen en werd op 1 okt. 1934 als SS-Untersturmführer (2de luitenant) en pelotonscommandant overgeplaatst naar het geniebataljon van de SS in Dresden. In 1935 werd hij tot SS-Obersturmführer (1ste luitenant) bevorderd en nam als pelotonscommandant bij de 2de compagnie van het SS-geniebataljon aan de veldtochten in Polen (sept. '39) en in het westen (voorjaar '40) deel. Op 15 juli 1940 werd hij tot SS-Hauptsturmführer (kapitein) bevorderd en in sept. 1940 aangesteld als commandant van de 2de compagnie van het 5de SS-geniebataljon, waarmee hij in juni 1941 deelnam aan de invasie van Rusland. In okt. 1941 werd hij commandant van het 5de SS-geniebataljon, dat hij in de Kaukasus en in het gebied van de Don aanvoerde. Voor de verdediging van het steunpunt Stalinsky Put bij de gevechten tijdens de terugtrekking in jan. 1943 werd hij op 12 febr. 1943 onderscheiden met het Ridderkruis, nadat hij reeds op 30 jan. 1943 tot SS-Obersturmbannführer (luitenant-kolonel) was bevorderd.

In mei 1943 werd S. tot commandant van de genie van het 3de SS-pantserkorps benoemd en onderscheidde zich bij Leningrad en bij de insluiting van Oranienbaum als aanvoerder van verscheidene strijdgroepen. Op 9 nov. 1944 werd hij bevorderd tot SS-Standartenführer (kolonel), ontving op 25 nov. 1944 de Ehrenblattspange (een decoratie in de vorm van een kleine lauwerkrans waarin het symbool van het betreffende krijgsonderdeel was opgenomen) en op 25 jan. 1945 het Eikenloof bij het Ridderkruis van het IJzeren Kruis.

Van 14 mei 1945 tot 8 nov. 1948 verbleef S. in Britse krijgsgevangenschap.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.