Noord-Atlantisch Verdrag

Het Verdrag van Washington of het Noord-Atlantisch Verdrag (North Atlantic Treaty) werd op 4 april 1949 in Washington, DC, Verenigde Staten ondertekend. De twaalf landen die ermee akkoord gingen, richtten op deze manier een organisatie op die voorzag in hun collectieve defensie, namelijk de Noord Atlantische Verdrags Organisatie of NAVO, in het Engels de "North Atlantic Treaty Organisation" of NATO.

Volgende landen waren de oprichters van de NAVO:

Naderhand ratificeerden de volgende landen ook nog het verdrag, waardoor ook zij lid werden van het bondgenootschap.:


 * Turkijke & Griekenland (1952)
 * Duitsland (1955)
 * Spanje (1982)
 * Tsjechië, Hongarije & Polen (1999)
 * Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovenië, Bulgarije & Slowakije (2004)

Het belangrijkste artikel van het verdrag is het zogenaamde artikel 5, omdat dat voorziet in de collectieve bescherming van de deelnemende landen. Het zegt dat een aanval tegen één van de leden van het bondgenootschap zal worden aanzien als een aanval tegen alle leden en dat alle leden hierop op gepaste wijze dienen te reageren.

Wat deze reactie precies inhoudt wordt echter niet gepreciseerd, wat betekent dat een bondgenoot niet verplicht is gewapend te reageren op een eventuele aanval.

Sinds de oprichting van het bondgenootschap is het artikel 5 nog maar één keer van toepassing geweest. De aanslagen op de WTC torens in het Amerikaanse New York op 11 september 2001 werden door de NAVO aanzien als een aanval tegen één van haar leden.