Christoph von Oberg

Christoph Ludwig von Oberg, Hannoveraans generaal, * 26 mrt. 1689, † 13 sept. 1778, trad in Hannoveraanse krijgsdienst, werd in 1707 vaandrig en nam aan de Spaanse Successieoorlog deel. In 1736 ging hij, na in 1735 tot luitenant-kolonel te zijn bevorderd, naar Rusland, om onder Lascy als vrijwilliger aan de oorlog tegen de Turken deel te nemen; bij de inname van Azow raakte hij gewond. Aanbiedingen om in Russische dienst te treden sloeg hij af; hij trad toe tot de krijgsmacht van koning George II van Engeland (die tevens hertog van Hannover was), nam tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-48, deels parallel lopend met de Silezische Oorlogen) deel aan de Slag bij Dettingen (27 juni 1743), en werd als kolonel commandant van een regiment dat hij aanvoerde in de Zuidelijke Nederlanden bij Fontenoy (11 mei 1745).

Hannover was ook hij de Zevenjarige Oorlog (1756-63) betrokken. O., sinds 1754 generaal-majoor, kreeg het commando van een bij Hameln ingericht legerkamp. Het resultaat van de veldtocht was ongelukkig te noemen. De Slag bij Hastenbeck (26 juli 1757) ging verloren en de Conventie van Zeven (10 sept.) maakte aan de veldtocht een roemloos einde. Maar koning George II erkende de Conventie niet; hertog Ferdinand van Brunswijk nam het opperbevel ter hand en het tij keerde. O. kreeg het commando van de rechtervleugel van de eerste linie toevertrouwd; toen deze in febr. 1758 voor een offensief naar de Rijn oprukte, voerde O. het bevel over de avant-garde van de rechter van de beide colonnes, waarin het leger was verdeeld. Hij belegerde toen Minden; het garnizoen capituleerde op 14 mrt.

Het was echter niet alles lof, wat de klok sloeg, voor zover het de prestaties van O. bij deze opmars betrof. Zo noteerde Westphalen, de privésecretaris van de hertog, onder 20 mei 1758 met betrekking tot O. en diens kameraad Spörcken: "Ze zijn ongeveer even slecht, maar momenteel is O. beter dan Spörcken." Voor de Slag bij Krefeld (23 juni) waar O. het bevel voerde over het centrum, had de hertog hem daarom zijn adjudant, luitenant v. Bülow, als "souffleur" ter beschikking gesteld. O. voerde zijn taak echter naar behoren uit en de hertog was zo tevreden over hem, dat hij O. het commando van een eigen korps toevertrouwde. Daarmee moest O. eerst Lippstadt dekken; in sept. echter werd hij naar Hessen gestuurd, waar Soubise aan een gevaarlijk offensief tegen de prins van Ysenburg bezig was. Het gelukte hem intussen niet, Kassel te bezetten; de Fransen waren hem enkele uren voor; hij durfde het niet aan, een poging te doen om hen te verdrijven, en op 10 okt. werd hij in de buurt van de Hessische hoofdstad bij het dorp Lutternberg samen met Ysenburg door Soubise, die daarvoor de maarschalksstaf kreeg, verslagen. De grote overmacht van de vijand, 37.000 tegen 16.000, en de schranderheid van de Franse generaal Chevert gaven de doorslag. Zonder achtervolgd te worden sloot O. zich weer bij de hertog aan, die hem opnieuw door Bülow liet bijstaan, "damit er nicht immer schwarz sähe".

Wegens zijn verzwakte gezondheid verzocht O. om zijn pensionering, wat hem op 6 apr. 1759 werd toegestaan, en hij trok zich terug op zijn landgoed Oberg in het bisdom Hildesheim, waar hij ook geboren was, en waar hij in 1778 ook zou sterven, nadat hem kort voor zijn dood nog de rang van generaal der infanterie was verleend. De eerder geciteerde Westphalen noemde hem "ontegenzeggelijk de beste van al onze generaals, alhoewel", voegde hij eraan toe, "dit nog niet veel zegt."

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 24 (1887).