Louis Loyzeau de Grandmaison

Louis Loyzeau de Grandmaison, Frans generaal, * Le Mans, 21 jan. 1861, &#9876; bij Soissons, 18 febr. 1915. G. bezocht van 1881-83 de krijgsschool van St.-Cyr, waarna hij als 2de luitenant toetrad tot het 20ste regiment infanterie (Jagers) te Rouaan. In 1886 werd hij bevorderd tot luitenant bij het 24ste bataljon infanterie (Jagers) te Nice. Op 29 dec. 1892 werd hij kapitein en overgeplaatst naar het 1ste regiment van het Vreemdelingenlegioen te Sidi-Bel-Abbès (Algerije). Vervolgens was hij van 1894-95 gedetacheerd in Tonkin (Indo-China) als commandant van de sector Dong-Dang, die hij grondig reorganiseerde.

In 1896 werd hij ingedeeld bij het 131ste linieregiment van de infanterie in Orléans en werd ridder van het Erelegioen, in 1898 toegelaten tot de Hogere Krijgsschool en overgeplaatst naar het 110de regiment infanterie. Nadat G. in 1900 was bevorderd tot bataljonscommandant werd hij in 1902 ingedeeld bij het 30ste regiment in Annecy en in 1905 benoemd tot sous-chef bij de generale staf van het leger. In 1908 was hij opgeklommen tot luitenant-kolonel en hoofd van de 3de afdeling van het ministerie van Oorlog, de afdeling, die zich bezighield met de verdediging van de oostgrens en de grote jaarlijkse legeroefeningen. Het was in deze functie dat hij kennismaakte met het Franse aanvalsconcept (het latere Plan XVII), dat het leger bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in de prakrijk moest brengen, een tactiek, die bekend stond als "l'offensive à outrance" (alles op de aanval), die hij samen met de Franse opperbevelhebber, Joffre, uitwerkte.

Officier van het Erelegioen werd G. in juli 1911 en in hetzelfde jaar kolonel bij het 153ste linieregiment infanterie in Toul, een van de regimenten van de "divisie van staal", die tot taak had de grens tegen de Duitsers te beschermen.

G. raakte zesmaal gewond toen hij zijn regiment in Morhange (Mörchingen) aanvoerde tijdens de Slag in Lotharingen (19/20 aug. 1914) en kreeg vervolgens het commando van de 53ste divisie toevertrouwd. In jan. 1915 werd hij benoemd tot commandeur van het Erelegioen en bevorderd tot generaal-majoor. Een maand later sneuvelde G. op 1 kilometer ten noorden van Soissons toen een granaatscherf zijn hoofd raakte. Vier dagen later werd hij in Parijs begraven. Hij liet geen kinderen na.

Lit.: Tucker, S.C.: The European powers in the First World War (1996).