Ludwig von der Tann

Ludwig, Freiherr von der Tann (voluit "von und zu der Tann", sinds 1868 met de toevoeging Rathsamhausen), Beiers generaal, * Darmstadt, 18 juni 1815 (op de dag van de Slag bij Waterloo), † Merano, 26 apr. 1881, trad in 1833 in dienst bij de Beierse artillerie, onderscheidde zich in 1848 in Sleeswijk-Holstein (&rarr; Duits-Deense Oorlogen) als commandant van een vrijkorps, opereerde in 1850 echter weinig gelukkig als chef van de generale staf van de Sleeswijk-Holsteinse troepen, en bekleedde dezelfde functie in het Beierse leger tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog.

Tijdens de Frans-Duitse Oorlog van 1870/71 had hij het bevel over het 1ste legerkorps (onderdeel van het 3de Duitse leger onder de kroonprins van Pruisen) dat hij bekwaam leidde bij Wörth, Beaumont en Sedan. In de herfst van 1870 was hij zelfstandig bevelhebber aan de Loire, had een wezenlijk aandeel bij de inname van Orléans (11 okt. 1870), maar moest bij de gevechten bij Coulmiers (9 nov.) voor de overmacht van het Franse Loireleger terugtrekken.

T. kon later bij de legerafdeling van de groothertog van Mecklenburg, die het opperbevel ten zuiden van Parijs overnam, weer in de aanval gaan en streed met voortreffelijk resultaat bij Bazoches-les-Hautes (2 dec.), Orléans (3 en 4 dec.) en Beaugency (7 tot 10 dec.) tot zijn korps eind dec. weer werd opgenomen in de linie rond Parijs tijdens het beleg van die stad.

Na de vrede bleef T. tot aan zijn dood commandant van het 1ste Beierse legerkorps. De eerste Duitse slagkruiser, SMS Von der Tann, is naar hem genoemd.

Lit.: Helvig, H.: Das 1. bayerische Armee-Corps von der Tann im Kriege 1870/71 (1874); Arnold, H.: Unter General von der Tann (1896).