Verdrag van Londen (1839)

Op 4 oktober 1830 heeft een voorlopige regering de onafhankelijkheid van België uitgeroepen. Op 26 juni 1831 publiceert de Conferentie van Londen het Verdrag der XVIII artikelen. De grote mogendheden erkennen de afscheiding van België van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Het verdrag voorziet onder meer dat België ten eeuwigen dage zal neutraal blijven. Geconfronteerd met aanvallen uit Nederland moet België beroep doen op de grote mogendheden om zijn onafhankelijkheid te bewaren. Op 15 november 1831 publiceert de Conferentie van Londen dan het veel minder gunstige Verdrag der XXIV artikelen. Het wordt door Nederland niet aanvaard. Op 19 april 1839  ondertekenen de grote mogendheden en Nederland uiteindelijk  het Verdrag van Londen, ook bekend als het Verdrag der XXIV artikelen. Met het Verdrag van Londen van 1839 wordt internationaal en definitief de onafhankelijkheid van België  erkend en de modaliteiten van de afsplitsing  van België van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden  vastgelegd.

Het Verdrag van Londen van 1839 behield de territoriale bepalingen van de XXIV artikelen die reeds op 15 november 1831 gepubliceerd waren door de Conferentie van Londen. Het Verdrag van Londen bepaalde het aandeel van België in de delging van de Hollandse schuld van voor 1814. De kwestie van de Scheldevaart werd geregeld door een tol te voorzien ten voordele van het Koninkrijk der Nederlanden. Het verdrag bevestigde de bestendige neutraliteit van België, gewaarborgd door de vijf mogendheden, Oostenrijk, Pruisen, Rusland, Groot-Brittannië en Frankrijk. Deze opgelegde en gewaarborgde neutraliteit zal bepalend zijn voor het veiligheidsbeleid van België en het verloop van de krijgsverrichtingen aan de Belgische kant bij het uitbreken van en tijdens de Eerste Wereldoorlog.