Heinrich von Bellegarde

Graaf Heinrich von Bellegarde, Oostenrijks veldmaarschalk en minister van staat, * Dresden, 29 aug. 1756, † Wenen, 22 juli 1845, trad aanvankelijk in Saksische, vervolgens in Oostenrijkse krijgsdienst, deed van zich spreken in de strijd tegen de Turken (1788) en werd in 1792 generaalmajoor. Bij de eerste veldtochten tegen Frankrijk werkte hij vooral als chef-staf van Wurmser aan de Opper-Rijn. In 1796 luitenant-veldmaarschalk geworden, volgde hij aartshertog Karl in 1797 naar Friaul, waar hij de wapenstilstand van Leoben sloot.

In dec. 1797 werd hij met bijzondere volmachten naar het Congres van Rastatt (over de nadere invulling van de Vrede van Campo Formio) gestuurd. In 1799 voerde hij het bevel over het korps, dat de verbinding tussen aartshertog Karl en Soeworow moest onderhouden, hield op 20 mrt. bij Finstermünz stand tegen Lecourbe, maar moest in de Slag bij Casina Grossa (20 juni) zijn meerdere erkennen in Moreau.

Na de veldtocht van 1800 in Italië, tijdens welke hij chef van de generale staf was, kreeg hij een functie bij de hofkrijgsraad, waarvan hij na het vertrek van aartshertog Karl in 1805 voorzitter werd. Bij de veldtocht van 1805 voerde B. tijdens de Slag bij Caldiero het bevel over de rechtervleugel van de Oostenrijkers en fungeerde als gouverneur-generaal in Venetië. In het jaar daarop bekleedde hij dezelfde post in Galicië en werd veldmaarschalk. Bij de veldtocht van 1809 opereerde hij met het 1ste en 2de legerkorps op de linker Donauoever en nam aan de veldslagen van Aspern en Wagram deel. Na de Vrede van Wenen (14 okt. 1809) ging hij opnieuw als gouverneur-generaal naar Galicië, tot hij in 1813 andermaal tot het presidium van de hofkrijgsraad toetrad. In de herfst echter nam hij het bevel over de Oostenrijkse strijdkrachten in Italië op zich, rukte op tot Piacenza en sloot op 16 apr. 1814 met onderkoning Eugène de Beauharnais een militaire overeenkomst. Na de eerste Vrede van Parijs hield hij zich als gouverneur-generaal van de Oostenrijkse provincies in Italië bezig met het herstel van de oude machtsverhoudingen, en streed in 1815 tegen Murat, wiens leger hij meermaals versloeg.

In 1820 trad B. opnieuw, nu in de plaats van Schwarzenberg, aan het hoofd van de hofkrijgsraad, welk ambt hij tot 1825 samen met de functies van minister van staat en minister zonder portefeuille bekleedde.

Lit.: Smola, K. v.: Das Leben des Feldmarschalls Heinrich Grafen von Bellegarde (1847).