Dietrich von Choltitz

Dietrich von Choltitz, Duits generaal, * Schloss Wiese-Gräflich bij Neustadt (Opper-Silezië), 9 nov. 1894, † Baden-Baden, 5 nov. 1966, trad na zijn officiersopleiding op 6 mrt. 1914 als vaandrig tot het 8ste Saksische infanterieregiment "Prinz Johann Georg" (Nr. 107) toe. Toen de Wereldoorlog uitbrak in 1914 werd hij met zijn regiment ingezet aan het westelijke front en werd weldra tot 2de luitenant bevorderd. Tijdens de oorlog verdiende hij het IJzeren Kruis in beide klassen. In 1919 werd hij opgenomen in het Reichsheer, werd in 1924 1ste luitenant en in 1929 ritmeester bij het 1ste eskadron van het 12de Saksische ruiterregiment.

Op 1 aug. 1935 volgde zijn benoeming tot majoor en bij de overgang van de Reichswehr in de Wehrmacht (15 okt. 1935) werd C. compagniescommandant bij het 26ste infanterieregiment. Op 1 febr. 1937 werd hij commandant van het 3de bataljon van infanterieregiment 16, op 1 apr. 1938 werd hij bevorderd tot luitenant-kolonel, en nam in okt. 1938 met zijn bataljon deel aan de bezetting van het Sudetenland. Ook bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in sept. 1939 voerde hij dit bataljon aan bij de Poolse veldtocht en daarna eveneens in het westen in het voorjaar van 1940. Zijn regiment landde de eerste dag bij het vliegveld Waalhaven van Rotterdam en rukte vervolgens naar de stad op. De capitulatieonderhandelingen verliepen traag en dit leidde tot het onnodige bombardement van de stad. C., die namens de Duitsers aan de onderhandelingen deelnam, zou zich overigens correct hebben opgesteld. Intussen was hij onderscheiden met de "Wiederholungsspangen" van zijn een oorlog eerder verdiende IJzeren Kruizen. Daar kwam op 29 mei 1940 het Ridderkruis van het IJzeren Kruis nog bovenop, vooral voor zijn inzet bij Rotterdam.

Na de veldtocht in het westen werd C. in sept. 1940 commandant van infanterieregiment 16. Op 1 apr. 1941 werd bij tot kolonel bevorderd. Daarna nam bij met zijn regiment aan Operatie Barbarossa deel, de invasie van de Sovjet-Unie. In aug. 1941 lukte het hem de Dnjepr over te steken, en in okt. rukte hij met de divisie op naar de Krim. Daar begon in dec. 1941 de belegering van Sebastopol. Nadat deze vesting in juli 1942 was gevallen werd C. met zijn regiment naar Griekenland overgeplaatst en werd in aug. 1942 plaatsvervangend commandant van de 260ste infanteriedivisie. Op 1 sept. 1942 werd C. generaal-majoor, werd in okt. 1942 bij de "Führerreserve" ingedeeld, maar reeds in dec. 1942 aangesteld als plaatsvervangend commandant van het 17de legerkorps aan het Donfront. Op 1 mrt. 1943 werd hij luitenant-generaal en op 5 mrt. 1943 commandant van de 11de pantserdivisie; op 1 okt. 1943 van het 48ste pantserkorps. Na enige tijd opnieuw bij de reserve te zijn ingedeeld, werd C. in febr. 1944 plaatsvervangend bevelhebber van het 76ste pantserkorps in Italië, kreeg in juni 1944 korte tijd het bevel van het 25ste legerkorps en vervolgens van het 84ste legerkorps dat na de geallieerde invasie in de sector ten westen van St. Lo in zware gevechten was verwikkeld.

Op 1 aug. 1944 werd C. benoemd tot generaal der infanterie en werd bevelvoerend generaal en commandant van de Wehrmacht van Groot-Parijs. Als zodanig betrok hij op 9 aug. 1944 in hotel Meurice aan de Rue de Rivoli in Parijs zijn hoofdkwartier. In de twee weken daarop slaagde hij erin de verwoesting van Parijs te voorkomen door de capitulatieonderhandelingen niet onnodig te rekken. Op 25 aug. 1944 ondertekende bij de capitulatieoorkonde.

C. geraakte hierna in geallieerde krijgsgevangenschap, waaruit hij voorjaar 1947 werd vrijgelaten. Hij stierf op 5 nov. 1966 is Baden-Baden, en werd op 9 nov. 1966 - hij zou toen 72 zijn geworden - met militaire eer ten grave gedragen.

Bron: Lexikon der Wehrmacht