Jules Favre

Gabriel Claude Jules Favre, Frans politicus, * Lyon, 21 mrt. 1809, † Versailles, 19 jan. 1880. F. nam aan de Julirevolutie van 1830 deel, was bij de revolutie van 1848 werkzaam bij Binnenlandse Zaken en ontpopte zich als een van de voornaamste tegenstanders van Louis Napoléon (de latere Napoleon III), was als gedeputeerde leider van de oppositie tegen het keizerrijk, en werd in 1867 lid van de Academie.

In 1870 verzette T. zich tegen de Franse oorlogsverklaring aan Pruisen (&rarr; Frans-Duitse Oorlog), gaf de eerste stoot tot de val van Napoleon III, trachtte als minister van Buitenlandse Zaken vergeefs een wapenstilstand te bereiken en leidde in jan. 1871 de onderhandelingen over de capitulatie van Parijs.

Op 8 febr. 1871 in het parlement gekozen en opnieuw minister van Buitenlandse Zaken, sloot hij samen met Thiers de voorlopige vrede van Versailles, en met Pouyer-Quertier (Frans minister van Financiën, 1820-1891) de definitieve vrede van Frankfort a.d. Main. Sinds 1876 was F. senator.

Lit.: Reclus, M.: Jules Favre, 1809-80 (1912).