Paul Grenier

Paul Grenier, Frans generaal, * Saarlouis, 29 jan. 1768, † Dammartin-Marpain, 17 apr. 1827, sinds 1784 in krijgsdienst, klom snel op en was reeds in 1789 adjudant-generaal, werd in 1794 brigade- en divisiegeneraal, commandeerde in 1795 de voorhoede, sloot Ehrenbreitstein in, veroverde Bamberg, forceerde de beslissing bij Sulzbach en vocht ook in 1797 succesvol in Duitsland. In 1799 ging hij als commandant van een divisie naar het leger in Italië, besliste daarmee de strijd bij Cassina Grassa en leidde daarna de terugtocht naar Frankrijk.

Nadat hij in Grenoble een nieuw leger had gevormd, sloot hij zich bij het Alpenleger aan, posteerde zich op de Kleine St. Bernhard, vocht aan de Stura, bij Mondovi, Tossano enz. en in 1800 bij het Rijnleger. Nadat hij na de Vrede van Lunéville naar Frankrijk was teruggekeerd, werd hij inspecteur-generaal van de infanterie; in 1807 gouverneur van Mantua en rijksgraaf. Toen in 1809 de oorlog met Oostenrijk opnieuw uitbrak, onderscheidde hij zich met name bij de Piave, ging naar Hongarije en droeg daar aan de overwinningen bij Raab en Wagram bij. In 1810 naar Napels gezonden, werd hij chef van de generale stad van Murat.

In 1813 verliet hij Napels en nam aan de veldtocht in Duitsland deel. Bij Wittenberg gewond geraakt, ging hij naar Italië en nam Bassano in, kreeg in 1814 het opperbevel van prins Eugène en keerde daarna naar Frankrijk terug. Tijdens de Honderd Dagen werd hij door het departement van de Moezel in de Kamer van Afgevaardigden gekozen. Na de tweede terugkeer van de koning trad hij af, maar trad in 1818 opnieuw toe, trok zich in 1821 op zijn kasteel Mont-Rambert terug en stierf daar in 1827.