Félix Douay

Félix Charles Douay, Frans generaal, * Parijs, 24 aug. 1816, † aldaar 4 mei 1879. D., een jongere broer van generaal Abel Douay, trad in 1832 toe tot de marine-infanterie, nam in 1849 deel aan de expeditie naar Rome, 1853 aan de veldtocht in Algerije en 1854 aan de oorlog in de Oriënt. In de Italiaanse Oorlog van 1859 streed hij bij Magenta en Solferino en werd brigadegeneraal. In 1862 werd hij met de troepenversterkingen naar Mexico gestuurd, werd in jan. 1863 bevorderd tot divisiegeneraal en versloeg de Mexicaanse generaal Uraga, die Mexico met 15.000 indianen bedreigde. Na zijn terugkeer naar Frankrijk in mrt. 1867 werd hij adjudant van de keizer.

Bij het uitbreken van de Frans-Duitse Oorlog van 1870/71 kreeg D. het opperbevel over het 7de legerkorps, dat bij Belfort was opgesteld. Na de nederlaag bij Wörth werd D. bij Châlons ingezet, streed op 31 aug. 1870 bij Mouzon en 1 sept. bij Floing en raakte bij de capitulatie van Sedan op 2 sept. in Duitse krijgsgevangenschap.

Nadat de vrede was getekend kreeg hij het opperbevel over het bij Auxerre gevormde troepencontingent, met welk hij bij de gevechten tegen de Parijse Commune op 6 mei Boulogne bezette en de eerste was, die op 22 mei 1871 de hoofdstad zelf binnendrong. Aan hem is de redding van het door de communards in brand gestoken Louvre (26 mei) te danken.

Na de onderwerping van de stad kreeg D. het commando van de militaire divisie van het Rhônegebied opgedragen. Na de reorganisatie van het Franse leger in 1873 werd hem het bevel over het 6de legerkorps in Châlons-sur-Marne toevertrouwd en werd hij lid van de Nationale Defensiecommissie. In 1879 was D. een van de nieuwbenoemde inspecteurs-generaal.