Verdrag van Neuilly-sur-Seine

Een van de vijf in voorsteden van Parijs gesloten verdragen die na de Eerste Wereldoorlog de oorlogstoestand tussen de Entente en de Centrale Mogendheden formeel beëindigden, was het op 27 nov. 1919 aan Bulgarije opgelegde Verdrag van Neuilly-sur-Seine.

Het verdrag werd op 19 sept. 1919 in Neuilly-sur-Seine aan de Bulgaarse delegatie overhandigd en op 27 nov. door de Bulgaarse premier Stamboliiski ondertekend, waarna het na ratificatie door het Bulgaarse parlement van kracht werd op 9 aug. 1920. Het stemde grotendeels, zowel naar de letter als naar de geest, overeen met het Verdrag van Versailles. Bulgarije verloor door het verdrag van Neuilly-sur-Seine in het zuidwesten het in 1913 verworven gebied in Macedonië rond Strumitza alsmede enkele westelijke grensstroken in het dal van de rivier de Timok en bij Zaribrod aan Zuidslavië. Aan de zuidgrens werd het land afgesneden van de rechtstreekse toegang tot de Egeïsche Zee door het verlies aan Griekenland van het eveneens in 1913 verkregen Zuid-Thracië en behield slechts een kleine kuststrook langs de Zwarte Zee. Door dit alles verminderde de oppervlakte van Bulgarije met 8.440 km² tot 102.740 km² en daalde het aantal inwoners tot 4,8 miljoen.

Bulgarije werd een oorlogsschatting van 2,25 miljard frank opgelegd, het land werd ontwapend, algemene dienstplicht werd verboden en het leger beperkt tot 20.000 man. Evenals in het Verdrag van Versailles was er sprake van het uitleveren van "oorlogsmisdadigers" (art. 118-120) en de eenzijdige aansprakelijkheid van Bulgarije c.s. voor het ontketenen van de Wereldoorlog (art. 121).

Lit.: Bowman, I.: The New World (1926).