Theodor Wisch

Theodor "Teddy" Wisch, Duits SS-generaal, * Wesselburenerkoog (Sleeswijk-Holstein), 13 dec. 1907, † Norderstedt (Sleeswijk-Holstein), 11 jan. 1995. W. meldde zich als een van de eerste vrijwilligers bij de SS-Leibstandarte (SS-regiment) en werd reeds in juli 1933 tot SS-Untersturmführer (2de luitenant) benoemd. Als SS-Hauptsturmführer (kapitein) en commandant van de 1ste compagnie van de Leibstandarte-SS "Adolf Hitler" (een oorspronkelijk als garde voor Hitler zelf bedoeld regiment, dat echter weldra uitgroeide tot een geduchte gevechtseenheid die ten slotte de omvang van een regiment te boven ging) nam W. aan de Poolse veldtocht (herfst 1939) deel, na de beëindiging waarvan hij tot SS-Sturmbannführer (majoor) bevorderd werd. Als commandant van het 2de bataljon van genoemd regiment nam hij aan de veldtocht in het Westen (voorjaar 1940) deel en aan de strijd op de Balkan ('41). Vanaf het begin (juni '41) vocht hij in Rusland (&rarr; Operatie Barbarossa), waar hij in de zomer van 1941 een ingesloten bataljon motorrijders ontzette en de vijand, die sterk in de meerderheid was, kon terugwerpen. Hiervoor werd hij op 15 sept. 1941 onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis.

In de herfst van 1942 werd W. commandant van het 2de SS-regiment pantsergrenadiers en op 30 jan. 1943 bevorderd tot SS-Standartenführer (kolonel). Vanwege persoonlijke dapperheid bij de gevechten om Charkow werd hij op 25 febr. 1943 geëerd met het Duitse Kruis in goud. Op 1 juli 1943 SS-Oberführer (brigadegeneraal) geworden, werd hij eind juli 1943 commandant van de 1ste SS-pantserdivisie van de "Leibstandarte-SS Adolf Hitler". Bij de zware gevechten in de winter van 1943/44 bij Sjitomir, Korosten en Berditsjew leed de divisie hoge verliezen, maar Wisch slaagde erin doorbraakpogingen van de vijand te verijdelen en werd daarvoor op 12 febr. 1944 als SS-Brigadeführer en generaalmajoor van de Waffen-SS beloond met het Eikenloof bij het Ridderkruis van het IJzeren Kruis.

De divisie was met het 1ste pantserleger bij Tsjerkassy ingesloten en strijdend ten onder gegaan, maar werd in Frankrijk opnieuw opgericht en vanaf juni 1944 aan het Franse invasiefront ingezet. In de zgn. "Zak van Falaise" werd W. door granaatsplinters aan beide benen verwond en moest het bevel van de divisie overdragen. Op 30 aug. 1944 werd hij voor zijn optreden als commandant onderscheiden met het Eikenloof met Zwaarden bij het Ridderkruis van het IJzeren Kruis. Tot aan het einde van de oorlog lag hij in het hospitaal, geraakte daarna in Britse krijgsgevangenschap, en werd in 1948 vrijgelaten.

Bron: Lexikon der Wehrmacht; Davis, B.L.: Waffen-SS (1986).