Claude Victor-Perrin

Claude Victor-Perrin, hertog van Belluno, Frans maarschalk, * Lamarche (Vogezen), 7 dec. 1764, † 1 mrt. 1841, trad in 1781 als tamboer tot de krijgsmacht toe en werd in 1793 brigade- en in 1797 divisiegeneraal. Na de Vrede van Campo-Formio (17 okt. 1797) nam V. het bevel in de Vendée ter hand; in 1800 onderscheidde hij zich bij Marengo, waarop hij naar de Bataafse Republiek werd gestuurd. In 1805 ging V. als gezant naar Kopenhagen. In 1806 vocht hij bij Jena. In jan. 1807 geraakte hij in Pruisische gevangenschap, werd echter reeds in febr. tegen Blücher uitgeruild. Bij Friedland (14 juni 1807) droeg hij aanzienlijk bij aan de voor de Fransen gunstige afloop van de slag en werd door Napoleon tot maarschalk van Frankrijk benoemd.

Na de Vrede van Tilsit werd V. gouverneur van Berlijn. In de herfst van 1808 ging hij naar Spanje, streed daar met wisselend succes, won in 1809 de gevechten bij Uclès (13 jan.) en Medellin (28 mrt.), terwijl de strijd bij Consuegra en Mora en de Slag bij Talavera slecht voor hem verliepen. In 1810 leidde hij de belegering van Cadiz.

Bij de veldtocht van 1812 in Rusland was hij commandant van het 9de korps en dekte met Oudinot en Saint-Cyr de overtocht over de Berezina. In 1813 voerde hij het 2de korps aan en vocht bij Dresden, Leipzig en Hanau.

Na de afzetting van Napoleon huldigde V. Lodewijk XVIII in. Gedurende de Honderd Dagen ging V. met de koning naar Gent; hij werd na de tweede restauratie van het koningschap tot pair van Frankrijk verheven en tot generaal-majoor van de koninklijke garde benoemd. In dec. 1821 werd V. minister van Oorlog en begeleidde in 1823 de hertog van Angoulême op diens tocht naar Spanje als chef van de generale staf. Kuiperijen in de legertop gaven aanleiding tot zijn aftreden op 19 okt. 1823. Tot zijn verdediging publiceerde hij: "Mémoires sur les marchés Ouvrard" (1826). Zijn zoon gaf "Extraits des mémoires inédits du duc de Belluno" (1846) uit.