Plan-Frederiks

Plan-Frederiks was een bestek uit de Tweede Wereldoorlog, dat was bedacht en opgesteld door secretaris-generaal K.J. Frederiks (1881-1961). Deze was al sg sinds 1931 en kon dat door zijn opportunistische opstelling zonder uitgesproken pro-Duits te zijn gedurende de hele bezettingstijd blijven. In het kort kwam het erop neer dat een bepaalde groep Joden door de Duitse bezetter beschermd zou worden in verband met de betekenis die zij vóór de Tweede Wereldoorlog gehad hadden voor Nederland of Duitsland. Tussen deze groep zaten onder anderen voormalige NSB'ers, gemengd gehuwden en kunstenaars. De rijkscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden, Seyss-Inquart, ging ermee akkoord. Er kwamen 670 Joden voor in aanmerking, die uiteindelijk toch op transport werden gesteld, maar naar een kamp, waar een 'mild' regime heerste, Theresienstadt. Voor zover ze geen natuurlijke dood stieven, hebben al deze mensen de oorlog overleefd.

Frederiks werd na de oorlog niet veroordeeld. Hij kreeg slechts, één maand voor zijn pensioen, "ongevraagd eervol ontslag".