Walther Wenck

Walther Wenck (ook geschreven Walter Wenck), Duits generaal, * Wittenberg, 18 sept. 1900, † Bad Rothenfelde, 1 mei 1982. Als cadet sloot W. zich begin 1919 bij het vrijwilligersregiment Reinhard aan, toen bij het vrijkorps v. Oven in Berlijn en kwam vervolgens bij het voorlopige Reichsheer terecht. Bij de vorming van de definitieve, 100.000 man tellende Reichswehr werd hij ingedeeld bij het 9de (Pruisische) infanterieregiment, werd daar op 1 nov. 1921 vaandrig en ontmoette voorjaar 1922 de latere kolonel-generaal Guderian. Op 1 febr. 1923 werd hij 2de luitenant en in die hoedanigheid ingezet als pelotonscommandant in Spandau. Op 1 okt. 1926 werd hij overgeplaatst naar de 12de machinegeweercompagnie van zijn regiment en maakte daar kennis met de opperbevelhebber van de Reichswehr, kolonel-generaal v. Seeckt. Onder deze werd W. op 1 febr. 1928 1ste luitenant.

Op 1 mrt. 1929 werd W. benoemd tot adjudant van het 3de bataljon van zijn regiment en op 1 mei. 1934 werd hij bevorderd tot kapitein. Daarna volgde hij bij de Militaire Academie in Berlijn de opleiding voor officier van de generale staf en nadat hij deze in okt. 1936 had afgesloten, werd hij geplaatst bij het commando pantsertroepen in die stad, waar het bevel werd gevoerd over de drie bestaande pantserdivisies. Op 10 nov. 1938 werd W. commandant van de 1ste compagnie van pantserregiment 2 en als zodanig op 1 mrt. 1939 bevorderd tot majoor; een maand later werd hij 1ste officier bij de generale staf van de 1ste pantserdivisie. In die functie nam hij aan de Poolse veldtocht (sept./okt. 1939) deel, gedurende welke hem op 13 sept. 1939 het IJzeren Kruis 2de en op 4 okt. 1939 1ste klasse gewerd. Na een korte rustpauze bij het garnizoen werd hij met de divisie gestationeerd in de omgeving van Dortmund en nam daarmee deel aan de veldtocht in het Westen (voorjaar 1940), tijdens welke hij op 18 mei 1940 licht aan de voet gewond raakte.

Zijn bevordering tot luitenant-kolonel bij de generale staf volgde op 1 dec. 1940. Met zijn divisie rukte W. bij het begin van de veldtocht tegen Rusland (zomer 1941) op naar Leningrad. Eind 1941 opereerde de divisie voor Moskou. Op 4 febr. 1942 werd hij overgeplaatst naar de Militaire Academie als leraar krijgstactiek; op 1 juni 1942 werd hij benoemd tot kolonel. Eind aug. werd hij overeenkomstig zijn verzoek weer aan het front ingezet en op 3 sept. 1942 benoemd tot chef van de generale stad van het 57ste pantserkorps. Eind nov. 1942 moest W. de functie van chef van de generale staf van het 3de Roemeense leger vervullen. Hij werd daartoe speciaal naar Morosowskaja gevlogen en arriveerde daar op 23 nov. 1942. Dit leger verdedigde de Bocht van de Tsjir. In de weken daarop lukte het W. de doorbraak van het Rode Leger naar Rostow te verhinderen en daarmee te voorkomen dat de terugweg voor Legergroep A werd afgesneden. Op 26 dec. 1942 werd hij daarna tot chef van de generale staf van Legerafdeling Hollidt benoemd en voor zijn prestaties van de afgelopen periode op 28 dec. 1942 onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis..

De rang van generaal-majoor gewerd W. op 1 mrt. 1943. Begin mrt. 1943 werd hij door de naamsverandering van zijn staf enkele dagen chef van de generale staf van het 6de leger. Op 11 mrt. 1943 werd hij afgelost en bij de zgn. Führerreserve ingedeeld, maar al op 15 mrt. 1943 benoemd tot chef van de generale staf van het 1ste pantserleger en was daarmee verantwoordelijk voor de operaties van dit leger in Zuid-Rusland. Op 6 mrt. 1944 werd W. stafchef van het nieuwe 6de leger, maar keerde reeds op 10 mrt. 1944 bij het 1ste pantserleger terug. 12 mrt. 1944 werd hij weer bij de Führerreserve geplaatst, werd op 24 mrt. 1944 tijdens een bijeenkomst op de Obersalzberg benoemd tot stafchef van de Legergroep Zuid-Oekraïne en bevorderd tot luitenant-generaal.

Na de aanslag op Hitler van 20 juli 1944 werd W. als chef van de afdeling Operatiën overgeplaatst naar het opperbevel van het leger in Berlijn. Daardoor kwam hij op 21 juli 1944 weer onder zijn oude vriend kolonel-generaal Guderian te werken. Deze stelde hem aan als chef van de stafleiding van het opperbevel. Dat betekende dat hij de afdeling Operatiën, de afdeling Organisatie en de Afdeling Buitenlandse Legers Oostfront onder zich kreeg. Daarnaast werd hij ook nog benoemd tot plaatsvervangend chef van de generale staf van het leger, en op 13 febr. 1945 werd bepaald, dat W. de opperbevelhebber van de Legergroep Weichsel, rijksleider van de SS Himmler, bij een aanval op de voorhoede van het Rode Leger, die bij de Oder dreigde door te breken, ter zijde moest staan. Na een overleg bij Guderian in het hoofdkwartier van de Führer nam de oververmoeide W. in de nacht van 17 op 18 febr. 1945, het stuur van zijn eveneens oververmoeide chauffeur over voor de terugrit naar het hoofdkwartier van de Legergroep Weichsel. Hij viel onderweg in slaap, botste bij Altlandsberg tegen een viaduct en moest ernstig gewond naar het hospitaal van Altlandsberg worden afgevoerd.

Op 6 apr, 1945 werd W. naar het hoofdkwartier van de Führer ontboden. Daar werd hij door de Führer zelf met terugwerkende kracht tot 1 nov. 1944 tot generaal der pantsertroepen benoemd en kreeg tegelijkertijd het bevel over het nieuwe 12de leger. Daarmee was hij met zijn 44 jaar de jongste legerleider van de Tweede Wereldoorlog. Alles goed en wel, maar het 12de leger moest worden opgebouwd uit goed uitgeruste en geoefende eenheden, wat op dat moment al bijna onmogelijk was. Dus werd het leger hoofdzakelijk gevormd uit relatief jonge, onervaren reservisten. Hij kreeg de opdracht Berlijn te bevrijden, wat echter met deze troepen absoluut uitgesloten was. W. besloot daarom zijn voorhoede aan te sluiten bij het hem tegemoetkomende 9de leger en dan samen in de richting van de Elbe op te trekken en deze over te steken naar de Amerikanen. Daartoe vestigde hij bij Ferchland op de oostelijke oever een bruggenhoofd en nam begin mei contact op met de Amerikanen, waarna in het stadhuis van Stendal onderhandeld werd tussen generaal Moore en generaal v. Edelsheim. Tegelijkertijd liet hij door de genie voorbereidingen treffen voor het slaan van bruggen over de Elbe. Op 7 mei 1945 ging de wapenstilstand in en W. begon met de oversteek van beide legers, die dezelfde middag nog voltooid werd. Hij raakte daarbij in Amerikaanse krijgsgevangenschap en werd eind 1947 vrijgelaten.

In de daarop volgende jaren werkte hij als zelfstandig ondernemer. Bij de opbouw van de Bundeswehr wilde men W. als inspecteur-generaal aanstellen, maar dit ging uiteindelijk niet door. In 1960 ging hij bij de firma Diehl in Neurenberg werken, en ging in 1966 met pensioen. Op 1 mei 1982 overleed W. aan de gevolgen van een verkeersongeluk.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.