Silezische Oorlogen

De Silezische Oorlogen waren drie door koning Friedrich II ("Frederik de Grote", 1712-1786) van Pruisen na het uitsterven van de Habsburgers in mannelijke linie met Maria Theresia van Oostenrijk (1717-1780) gevoerde oorlogen om het bezit van Silezië, dat hem - naar hij meende - op grond van oude aanspraken was toegevallen. In de Eerste Silezische Oorlog (1740-42) veroverde Frederik, verenigd met Saksen, door zijn zege bij Mollwitz (10 apr. 1741) en Chotusitz (17 mei 1742) bijna heel Silezië met het graafschap Glatz en kreeg dit door de Vrede van Breslau (11 juni 1742) daadwerkelijk in bezit.

Door het Verdrag van Worms (13 sept. 1743) tussen Oostenrijk, Groot-Brittannië en de staten-generaal dreigde de rechtmatigheid van dit bezit te worden aangetast, en begon Frederik, gesteund door keizer Karl VII, Frankrijk e.a., in aug. 1744 de Tweede Silezische Oorlog, veroverde op 16 sept. Praag, moest zich, door de Oostenrijkers in de rug bedreigd, weliswaar weer uit Bohemen terugtrekken, maar versloeg de Oostenrijkers en Saksers bij Hohenfriedeberg (4 juni 1745), Soor (30 sept. 1745) en Kesselsdorf (15 dec. 1745) en kreeg de veroveringen bij het Vrede van Dresden (25 dec. 1745) toegewezen.

De Derde Silezische Oorlog wordt meestal de &rarr; Zevenjarige Oorlog (1756-63) genoemd.