Franz Halder

Franz Halder, Duits generaal, * Würzburg, 30 juni 1884, † Aschau am Chiemsee, 2 apr. 1972, trad in 1902 toe tot het leger van Beieren, bezocht de krijgsschool te München en werd in 1904 2de, in 1912 1ste luitenant. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij als ordonnansofficier ingezet bij het 3de Beierse legerkorps en verdiende het IJzeren Kruis 2de en 1ste klasse. In 1915 volgde zijn bevordering tot kapitein.

Na de oorlog werd hij in het Reichsheer opgenomen, werd in okt. 1921 officier bij de generale staf bij de 7de divisie van de Reichswehr, in het voorjaar van 1924 majoor, in febr. 1929 luitenant-kolonel, en kwam bij de afdeling Opleidingen (T 4) van het ministerie van Defensie in Berlijn te werken. Op 1 okt. 1931 werd hij stafchef van de 6de divisie van de Reichswehr en op 1 dec. 1931 tot kolonel benoemd; zijn bevordering tot generaal-majoor volgde op 1 okt. 1934.

H. was inmiddels commandant van de 7de infanteriedivisie geworden en werd op 1 aug. 1936 luitenant-generaal. In de herfst van dat jaar werd hij bij het opperbevel van het leger geplaatst, waar hij de grote legeroefeningen van 1937 voorbereidde en nieuwe aanvalsconcepten voor pantserformaties ontwikkelde. Daar werd hij ook benoemd tot opperkwartiermeester II en op 1 febr. 1938 bevorderd tot generaal der artillerie, waarna hij verder opschoof (1 mrt. 1938) tot opperkwartiermeester I.

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak werd H. als opvolger van generaal Beck chef van de generale staf van het opperbevel van het leger. Als zodanig was hij betrokken bij alle plannen van Hitler voor de Duitse aanvallen op Polen, Noorwegen, Frankrijk, de Baltische Staten en de Sovjet-Unie Tijdens de Poolse veldtocht verdiende hij opnieuw het IJzeren Kruis in beide klassen en toen die veldtocht afgelopen was, werd hij onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis. Daar zou het door de bijzondere gebeurtenissen die volgden, bij blijven.

Na de campagne van voorjaar 1940 in het westen werd H. tot kolonel-generaal bevorderd. In 1941 kwam het tot de eerste conflicten tussen hem en de Führer. Dit liep zo hoog op, dat H. op 24 sept. 1942 in de zgn. Führerreserve werd geplaatst. Op grond van zijn - overigens losse - contacten met de verzetsbeweging rond Ludwig Beck werd H. met zijn gezin enkele dagen na de aanslag op de Führer (20 juli 1944) opgepakt door de Gestapo en in het concentratiekamp Flossenburg opgesloten. Op 31 jan. 1945 werd hij officieel ontslagen uit het leger, maar bleef gevangen en werd overgeplaatst naar het concentratiekamp Dachau. Kort voor het einde van de oorlog werd hij met nog enkele andere belangrijke gevangenen naar Zuid-Tirol overgebracht en daar op 4 mei 1945 door de Amerikanen bevrijd. Evengoed bleef hij nog tot aan de zomer van dat jaar gevangen zitten.

Bij een van de vervolgprocessen van het Proces van Neurenberg (tegen het Duitse opperbevel) trad H. als getuige op. In 1946 werd hij hoofd van de Duitse afdeling van een instituut voor krijgsgeschiedenis van het Amerikaanse leger in Duitsland. In 1949 publiceerde hij het boek "Hitler als Feldherr" en van 1962-64 zijn "Kriegstagebuch 1939-1942" waarmee hij zijn periode als stafchef bij het opperbevel te boek stelde. Voor zijn historische arbeid werd hij meermaals onderscheiden.

Bron: Lexikon der Wehrmacht