Franz von Schlik

Franz, Graf von Schlik zu Bassano und Weisskirchen, Oostenrijks generaal der cavalerie, * Praag, 23 mei 1789, † Wenen, 17 mrt. 1862; trad in 1809 als luitenant toe tot het kurassiersregiment Prins Albrecht en nam in 1813 als ritmeester en ordonnansofficier van keizer Franz op eervolle wijze deel aan de veldslagen van de hoofdmacht, het laatst bij Wachau, waar hij zijn rechteroog verloor. In vredestijd klom hij tot 1844 op tot luitenant-veldmaarschalk. Na de revolutie in Wenen van 1848 werd hij commandant van Krakau, maar eind nov. tot bevelhebber van een korps van 8.000 man benoemd, dat bij Dukla in Galicië klaar stond om Opper-Hongarije binnen te rukken. Met dit zwakke korps behaalde hij tegen de opstandige Hongaren overwinning op overwinning, won daarna samen met de hoofdmacht van prins Windisch-Grätz de Slag bij Kápolna en bevrijdde daarop de Banus (markgraaf) bij Isaszég.

Na de onderwerping van Hongarije werd S. generaal der cavalerie, commandant van het 2de legerkorps en opperbevelhebber in Moravië. In juni 1854 kreeg hij het opperbevel over het 4de leger (in Galicië). In de Italiaanse oorlog van 1859 was hij eerst commandant in het Adriatische Küstenland. Toen echter na het terugtrekken van de Oostenrijkers achter de Mincio het geheel der strijdkrachten in twee legers werd opgedeeld, trad S. aan het hoofd van het tweede; dat bij Solferino de rechtervleugel vormde. Na de vrede ging S. met pensioen.