UNAMIR

UNAMIR is de United Nations Assistance Mission for Rwanda, een missie van de Verenigde Naties in Rwanda ter ondersteuning van de implementatie van de Arusha-akkoorden.

Troepen sprokkelen
De VN-veiligheidsraad nam op 5 oktober 1993 resolutie 872 aan waarbij UNAMIR mocht worden opgericht. Vanuit het VN-hoofdkwartier zou de missie geleid worden door de Kameroenees Jacques-Roger Booh-Booh, op het terrein zelf zou de Canadese generaal Roméo Dallaire de leiding op zich nemen. Reeds vanaf het begin leed de missie onder het gebrek aan interesse van de VN-lidstaten en werd een beperking opgelegd van budget, personeel en materieel. Het ideale aantal aan manschappen werd geschat op 8.000. Omdat dit te duur werd deed Dallaire een tegenvoorstel, hij stelde dat hij een minimumaantal van 4.500 manschappen nodig had, het werden er uiteindelijk slechts 2.548.

Ook de zogenaamde rules of engagement, het mandaat dat bepaalde wat de UNAMIR-troepenmacht wel of niet mocht, werd sterk afgezwakt. Daar waar in het Arusha-akkoord sprake is van “het opsporen van wapenopslagplaatsen en het neutraliseren van gewapende bendes” en het “bijdragen tot het garanderen van de veiligheid van de burgerbevolking”, wordt de rol van UNAMIR in de VN-resolutie 872 veel beperkter en onduidelijker omschreven tot “toezicht houden op de algemene veiligheid”, de troepen werden met handen en voeten gebonden.

Slechts weinig VN-lidstaten zijn bereid om troepen te sturen. De Verenigde Staten zien het sturen van een troepenmacht naar Rwanda niet zitten omdat ze van mening zijn dat de Verenigde Naties hun handen reeds vol hebben aan zowel Somalië als Bosnië-Herzegovina. De VN moest daarom op zoek naar lidstaten die wél bereid waren om troepen te sturen. Ze richten zich daarbij ondermeer tot België en stellen voor dat België zo’n 800 manschappen levert en daarmee de ruggengraat wordt van UNAMIR. De Belgische regering is bereid troepen te sturen maar wil de Belgische rol in UNAMIR beperken tot 200 à 300 manschappen omdat Rwanda een vroeger mandaatgebied is van België (Ruanda-Urundi tot 1962). Uiteindelijk stemt de Belgische regering toe met het zenden van zo’n 440 militairen.