Alfred von Tirpitz

Alfred von Tirpitz (* Küstrin, 19 maart 1849, † Ebenhausen, 6 maart 1930) was een Duitse admiraal.

Vooroorlogse periode
In 1897 probeerde Duitsland zich op de Salomonseilanden te vestigen, maar het vond overal Rusland, Japan of Groot-Brittannië op zijn weg waardoor de noodzakelijke economische expansie in het gedrang kwam. Von Tirpitz diende in reactie hierop in 1897 het eerste vlootplan in. Groot-Brittannië schrok van deze uitbouw van de oorlogsvloot en zag in Duitsland een grote concurrent. Het volgende jaar werd dit vlootplan goedgekeurd in de Rijksdag.

Eind 1899 werden twee Duitse koopvaardijschepen bij de Zuid-Afrikaanse kust door Britse oorlogsschepen aangehouden en naar Durban (Zuid-Afrika) gebracht. Enkele dagen later werd een derde koopvaarder opgebracht. De Duitse regering diende formeel protest in. In januari 1900 lieten de Britten de Duitse schepen gaan, maar het kwaad was al geschied. Von Tirpitz schreef een memorandum waarin hij pleitte voor een sterke eigen vloot die jaarlijks met ten minste drie linieschepen moest worden uitgebreid en diende zijn tweede vlootplan in. De grondgedachte was dat deze vloot groot genoeg moest zijn om een aanval door derden onaantrekkelijk te maken. Het voorzag in een verhouding van 2 Duitse tegen 3 Britse oorlogsschepen in een periode van 20 jaar. In 1900 werd hij in de adelstand verheven.

Eerste Wereldoorlog
Alfred von Tirpitz werd in 1911 benoemd tot Grosadmiral, een rang waarmee hij de opperbevelhebber van de 300 schepen sterke Duitse marine werd. Als leider van de Duitse zeevloot zou Tirpitz tijdens de Eerste Wereldoorlog uitgroeien tot een van de belangrijkste militaire en politieke persoonlijkheden in Duitsland.

Tirpitz liet in de Wereldoorlog verschillende aanvallen uit op de Engelse oostkust uitvoeren. Zijn grootste succes, hoewel hij toen zelf al van het toneel verdwenen was, was de Slag bij Jutland, waaraan meer dan 60 slagschepen en slagkruisers deelnamen, de grootste zeeslag met moderne oorlogsschepen uit de maritieme geschiedenis. De Duitse vloot boekte voor de kust van Denemarken in 1916 een tactische overwinning op de Britse Royal Navy, in die zin dat de Duitsers ongeveer tweemaal zoveel verliezen aan mensenlevens en veel meer aan scheepstonnage toebrachten dan ze zelf leden. Het strategische doel, het doorbreken van de Britse blokkade, werd echter niet bereikt. Het Britse overwicht aan oppervlakteschepen ter zee bleef tot het eind van de oorlog onaantastbaar.

Tirpitz was bedenker van het plan om de onderzeeboot actief als oorlogswapen te gaan gebruiken en bepleitte in het Grote Hoofdkwartier de onmiddellijke en volledige inzet van de Hochseeflotte en een onbeperkte onderzeebootoorlog. Aangezien zijn doelstellingen echter op den duur onverenigbaar waren met de door de Duitse kanselier Bethmann Hollweg gevoerde terughoudende politiek trad hij in mrt. 1916 uit protest af.

Politieke ambities
In de herfst van 1917 stichtte hij samen met Kapp (die in 1920 een mislukte staatsgreep zou plegen, waaraan Tirpitz overigens niet meedeed) en anderen de Deutsche Vaterlandspartei, die volgens de oprichters beoogde het moreel en de overwinningswil van het Duitse volk te versterken. Van 1908 tot 1918 was Tirpitz lid van het Herrenhaus (Pruisische senaat) en had als afgevaardigde van de Duitsnationalen van 1924-28 zitting in het Duitse parlement.

In 1925 stelde Hindenburg zich op zijn aandringen beschikbaar als presidentskandidaat. Tirpitz schreef: "Erinnerungen" (1919) en "Politische Dokumente" (2 dln., 1924-26).

Het slagschip Tirpitz (1941) van de Bismarck-klasse werd naar hem genoemd.

Externe link

 * Tijdlijn van Von Tirpitz' leven