Ludwig Beck

Ludwig August Theodor Beck, Duits generaal, * Biebrich/Rhein, 29 juni 1880, † Berlijn, 20 juli 1944. Na het gymnasium te Wiesbaden te hebben doorlopen, trad B. in 1898 als cadet (officier in opleiding) toe tot het 15de Pruisische regiment veldartillerie in Straatsburg. In 1899 werd hij 2de luitenant, bezocht van 1908-11 als 1ste luitenant de militaire academie in Berlijn, diende voorjaar 1912 bij de Grote Generale Staf en werd daar in 1913 als kapitein aangesteld. Aan de Eerste Wereldoorlog nam hij als officier van de generale staf aan het westelijke front deel, eerst bij het commando van het 6de reservekorps, later als zodanig bij de 117de infanteriedivisie, bij de 13de reservedivisie, en sinds de winter van 1916 bij het opperbevel van de Legergroep "Deutscher Kronprinz". In 1918 werd B. majoor.

Nadat de oorlog was beëindigd ging hij over naar de Reichswehr en klom hier, afwisselend bij de staf en te velde actief, op tot generaal, schreef de dienstorder "Bevelvoering", werd op 1 okt. 1933 chef van de generale staf bij het ministerie van Defensie en kreeg op 1 juli 1935 bij de even tevoren opgerichte "Wehrmacht" dezelfde post, en werd op 1 okt. 1935 generaal der artillerie. Op 21 aug. 1938 trad hij terug en nam op 30 okt. 1938 als kolonel-generaal ontslag uit dienst.

Als chef van de generale staf verzette hij zich geregeld tegen de oorlogsplannen van Hitler, zoals in het voorjaar van 1938 tegen de aanval op Tsjechoslowakije, wat volgens hem tot een Europese of zelfs een Wereldoorlog zou leiden en tot Duitslands ondergang. Zijn pogingen om, samen met andere generaals, Hitler te dwingen af te zien van de versterking van het oorlogspotentieel strandde op de afwijzende houding van kolonel-generaal v. Brauchitsch. Vooral echter is de naam van B. verbonden aan het ondergrondse verzet tegen Hitler en zijn regime tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de mislukte aanslag op Hitler op 20 juli 1944 pleegde B. zelfmoord.

Bron: Neue Deutsche Biographie, dl. 1 (1953).