Seydlitz

Slagkruiser SMS Seydlitz toonde zich in confrontaties met de getalsmatig superieure Britse vloot tijdens de Eerste Wereldoorlog een onverzettelijke tegenstander die tweemaal een inferno overleefde en was het populairste schip van Duitse "Hochseeflotte".

Seydlitz, genoemd naar de Pruisische generaal Friedrich Wilhelm von Seydlitz (1721-1773), was een gewijzigde versie van haar voorgangers van de Moltke-klasse met dezelfde bewapening maar met een langere en smallere romp en was daardoor 1 knoop sneller. Belangrijker nog was de betere bescherming: het pantser was maar iets dunner dan dat van de König-klasse slagschepen en dat bewees haar in de zeeslagen bij de Doggersbank (1915) en bij Jutland (1916) goede diensten. Verder verschilde Seydlitz van de vorige klasse door de hoge bak (= voorschip), die haar zeewaardigheid vergrootte wat vooral na de zware schade bij Jutland goed van pas zou komen.

Ervaringen bij Doggersbank, waar ternauwernood kon worden voorkomen dat het schip de lucht in ging, leidden tot verbetering van de beveiliging tegen steekvlammen binnen de torens (= geschutskoepels) van alle Duitse schepen.

Voor Seydlitz betekende de Slag bij Jutland een hel: ze werd geraakt door 21 zware en 2 middelzware treffers en een torpedo. Met 98 doden aan boord en half onder water wist ze met veel moeite Wilhelmshaven (= de thuishaven van de Duitse vloot) te bereiken. De officiële Duitse geschiedschrijving meldt daarover:

"Tegen 7 uur 's morgens had ook "Seydlitz", kapitein ter zee v. Egidy, weer de aansluiting met de overige schepen van de vloot gevonden. Maar het aansturen van de kust alleen al was voor de slagkruiser problematisch. Als gevolg van de grote, in het voorschip binnengedrongen watermassa's kon de snelheid moeilijk worden bepaald; ook waren de zeekaarten tijdens de strijd deels verloren gegaan, deels beschadigd of door het bloed van de gewonden op de commandobrug onleesbaar geworden. De reservekaarten echter bevonden zich, evenals een van de gyroscoopkompasinstallaties in ruimen die vol water gelopen waren. Ook het andere gyroscoopkompas had door vocht geleden. Door het uitvallen van al deze belangrijke navigatiemiddelen was het niet te verwonderen dat de slagkruiser het aangestuurde lichtschip miste en in plaats hiervan om 3.40 uur 's morgens ten oosten van het noordelijke baken van Horns Rif aan de grond liep. Gelukkig kwam het schip al door het terugslaan van de scheepsschroeven weer in diep water en stuurde nu, door zes boten van de 7de flottielje bijgestaan, naar het westen en toen, het lichtschip rondend, achter de hoofdmacht aan, die men rond 6.40 uur in zicht kreeg. Had de slagkruiser tot nu toe zelf nog een hoge snelheid kunnen aanhouden, nu moest de snelheid tot 10 en ten slotte tot 7 knopen teruggebracht worden om de sterk belaste schotten van het voorschip te ontzien. Hoewel het schip nu reeds aan de voorkant een diepgang van 13 m had, zodat de bak onder water stond, lukte het toch, door de kruiser "Pillau", fregatkapitein Mommsen, geloodst en door vijf mijnenvegers tegen onderzeeërs beveiligd, de ondiepe doorvaart bij de Amrum-Bank nog te passeren. Toen echter kwam het om 10 uur 's morgens dwarsscheeps van Hörnum opnieuw vast te zitten en kon pas na het onderwater zetten van de achterste ruimen de vaart voortzetten. Om 3.30 uur 's middags werd de situatie kritiek. Het voorschip dreef nog op het torpedoruim, en ook de slagzij naar bakboord was zeer toegenomen. Het schip moest over de achtersteven gestuurd worden, een poging van de "Pillau" om het op sleeptouw te nemen mislukte, en spoedig kreeg het ook te maken met een sterke deining door windkracht 8 uit het zuidwesten. Daardoor kon "Seydlitz", geholpen door twee stoomschepen die van pompinstallaties waren voorzien, pas op 2 juni bij het aanbreken van de dag de Jade bereiken, en zelfs toen kostte het nog grote inspanning om de slagkruiser in de sluis te krijgen. De redding van het schip was slechts aan het uitstekende zeemanschap van de commandant, kapitein ter zee v. Egidy, en van de 1ste officier, korvetkapitein v. Alvensleben, en zijn door de strijd beproefde bemanning te danken."

Reparaties aan het schip namen ruim drie maanden in beslag.