Jacques Camou

Jacques Camou was een Franse generaal, * Sarrance, 1 mei 1792, † Parijs, 5 febr. 1868. Op 6 sept. 1808 sloot hij zich als sergeant aan bij het 1ste bataljon bergjagers. In 1811 werd hij ingedeeld bij het Franse leger in Spanje, in 1813 bij het leger in Italië, werd krijgsgevangen gemaakt, diende in 1815 bij het alpenleger, en raakte driemaal gewond bij de gevechten bij St. Hermagor in de Alpen, bij de bron van de Tagliamento.

Zijn carrière werd tijdelijk onderbroken door ontslag uit het leger toen dit in 1815 na de val van Napoleon ontbonden werd, maar hij kwam in 1817 weer in dienst als luitenant bij het leger van de Beneden-Alpen. Hij nam deel aan de oorlog in Spanje in 1823 en aan de expeditie naar Algiers in 1830. In Algerije moest hij de moeilijkste opdrachten uitvoeren, vooral bij het beleg van Zaatcha, een stad en oase in de provincie Constantine, die stormenderhand werd ingenomen op 26 nov. 1849, na een lange belegering.

Op 25 apr. 1848 werd Camou benoemd tot brigadegeneraal. Nadat hij op 6 febr. 1852 divisiegeneraal was geworden en benoemd tot commandant van de divisie in Algiers, verliet hij Algerije om het commando over een divisie van het Orientleger op zich te nemen. Nog voor het beleg van Sebastopol beëindigd was, werd hij geplaatst aan het hoofd van de 2de infanteriedivisie van de keizerlijke garde, over welke hij ook nog het bevel voerde tijdens de veldtocht van 1859 in Italië. In 1857 ontving hij het ordeteken van het grootkruis van het Legioen van Eer en op 30 dec. 1863 werd hem de waardigheid van senator toegekend.

Vertaling van een artikel in de Franse wikipedia, met correcties.

Weblink: http://www.oloron-ste-marie.fr/actualites/camou.htm