LZ129 Hindenburg

De LZ129 Hindenburg, genoemd naar de Duitse veldmaarschalk en later rijkspresident Paul von Hindenburg, was de grootste zeppelin ooit gebouwd. Men bouwde deze zeppelin zo groot, vanwege de plannen het (iets zwaardere) helium te gaan gebruiken, in plaats van het gangbare (maar zeer explosieve) waterstof. Vanwege de politieke situatie leverden de Verenigde Staten echter geen helium aan Duitsland, waarna men besloot de LZ129, net als zijn voorgangers, alsnog te vullen met waterstof.

De eerste commerciële vlucht van de Hindenburg was in 1936. Het luchtschip bereikte Amerika in 61,5 uur. In de periode daarna voer men tien keer naar Amerika, en zeven keer naar Rio de Janeiro in Brazilië. In totaal werd met de Hindenburg 337.000 kilometer afgelegd tussen de ingebruikname in 1936, en het fatale ongeluk op 6 mei 1937.

De bouw
Het enorme succes van de LZ127 Graf Zeppelin inspireerde Hugo Eckener om nog meer reuzenschepen te bouwen. Men begon met de bouw van de LZ128, een groter zusterschip voor de 'Graf', maar men stopte met de bouw nadat het Britse luchtschip R101 in Beauvais tegen een heuvel botste en in brand vloog waarbij 49 van de 54 personen het leven verloren. Hieruit trok men zijn conclusies en het reeds gereedgekomen geraamte van de LZ128 werd prompt weer afgebroken. Nu begon men te bouwen aan een ander luchtschip, de LZ129. Deze LZ129 zou veel moeilijkheden tegenkomen tijdens de bouw. Zo was er te weinig geld en lag de bouw enkele jaren stil. Na het aan de macht komen van Hitler diende de bouw van de LZ129 als propagandamiddel. De LZ129 werd verder afgebouwd en kwam in 1936 in dienst.

De ramp
Op 6 mei 1937 zou de Hindenburg aanleggen in Lakehurst bij New York. Tijdens een poging aan te leggen aan de landingsmast bij Lakehurst Naval Air Station brak er brand uit en binnen een minuut werd het luchtschip volledig vernietigd. Van de 97 mensen aan boord kwamen er 35 om het leven (13 passagiers en 22 bemanningsleden), evenals een lid van het grondpersoneel. De ramp voltrok zich voor de ogen van radioverslaggever Herbert Morrison. Zijn verslag was dezelfde dag in heel Amerika op de radio te horen en is legendarisch geworden. De ramp is ook gefilmd en leverde dramatische beelden op.

De eerste mogelijke verklaring die men toen voor de ramp had, was sabotage door de acrobaat Joseph Spah die volgens sommigen op die manier de nazi's wilde treffen, want de Hindenburg was de trots van Adolf Hitler en zijn partij, de NSDAP.

Jaren later heeft men de uiteindelijke oorzaak van de ramp kunnen achterhalen: de Hindenburg was door slecht weer met vertraging in Lakehurst aangekomen. Hij moest echter op tijd vertrekken voor de volgende vlucht, om de ingeschreven passagiers op tijd naar Groot-Brittannië te brengen, naar aanleiding van de kroning van George VI tot koning van Groot-Brittannië. Om tijd te winnen, beval kapitein Max Pruss, middenin het stormweer, om een aantal scherpe bochten te maken alvorens aan te leggen, terwijl men normaliter grotere bochten moest nemen om fatsoenlijk aan te kunnen leggen. Maar de constructie van het luchtschip was niet bestand tegen de grote krachten tijdens die scherpe bochten, met als gevolg dat er een kabel knapte, die 1 van de 16 enorm grote waterstofzakken ter hoogte van de staart openscheurde, waardoor het luchtschip bij de staart wat neerzakte wegens de ontsnappende waterstof. Toen de Hindenburg uiteindelijk boven de landingsmast hing, werden de ankerkabels naar beneden gelaten. Toen de doornatte kabels de mast raakten, werd alle statische elektrische lading, die zich tijdens de vlucht door het stormweer in de Hindenburg had opgestapeld, naar de aarde geleid doordat de ankerkabels als aarding functioneerden. Door een overspringende vonk van die lading werd de ontsnappende waterstof in brand gestoken, die op zijn beurt het even brandgevaarlijke omhulsel in brand stak, wat de felle brand verklaart.

Over de ondergang van de Hindenburg is in 1975 een film gemaakt; The Hindenburg.

Externe link

 * YouTube video met Herb Morrison's legendarische radioverslag van de ramp