Christoph von Lattermann

Christoph Freiherr von Lattermann, Oostenrijks generaal, * Olmütz, 14 juli 1753, † Wenen, 5 okt. 1835, trad reeds in 1766 tot de krijgsmacht toe. In de Beierse Successieoorlog (1778-79) behoorde hij tot de dappersten. In 1786 werd hij als majoor ingedeeld bij het pontonnierskorps en nam daarmee deel aan de oorlog tegen de Turken (1788-90) en werd na de verovering van Belgrado (1789) voor zijn inzet tot luitenant-kolonel bevorderd. In juli 1793 betrok L. als bataljonscommandant bij het leger van Wurmser een voorpost aan de Rijn. Hij streed bij Selz, drong op 26 okt. aan het hoofd van zijn bataljon Wanzenau binnen, dat door grachten en verschansingen moeilijk toegankelijk was gemaakt, kwam in actie bij de belegering van Fort Louis en viel op door zijn rustige en beheerste bevelvoering bij de dagelijkse gevechten tijdens de terugtrekking achter de Rijn.

Vanwege zijn brede inzetbaarheid werd L. benoemd tot kolonel en commandant van infanterieregiment "Erzherzog Karl" nr. 3, dat onder bevel van Kray in Maastricht was gestationeerd. In deze functie kon L. zijn bekwaamheid in het leiden van grotere troepencontingenten tonen. Nadat hem het commando over de uit gemengde gevechtseenheden bestaande achterhoede was toevertrouwd verhinderde hij in het gevecht aan de Roer op 2 okt. 1794 meermaals pogingen van de oppermachtige vijand de Roer over te steken en maakte het zo voor Kray mogelijk een stelling op de heuvels bij Jülich te betrekken.

In 1795 kwam L., die met zijn regiment bij het leger van de Boven-Rijn was ingedeeld, slechts eenmaal onder vuur te liggen. Dat gebeurde bij het zegerijke treffen bij Kaiserslautern op 13 dec., waar 12 compagnieën in 3 colonnes 5 Franse bataljons deels vernietigden, deels gevangen namen. L. leidde de middelste colonne met bravoure en met succes. In 1796 liet hij zich pas na zware strijd op 9 juli uit zijn stelling bij Moosbrunn en Frauenalb an der Alb verdrijven; in het gevecht bij Esslingen op 21 juli heroverde hij een deel van het Ruither Wald en hield stand, tot hij door een schot in de borst afgevoerd moest worden. Zonder acht te slaan op zijn slechts half geheelde wond bond L. op 1 sept. bij Geisenfeld opnieuw de strijd met de vijand aan, verdreef de verdedigers van de brug over de Ilm, drong zelf op naar de overzijde, nam Geisenfeld en Langenbruck in, maar moest deze laatste plaats na een verbitterd gevecht weer opgeven. Op 19 en 20 okt. besliste hij het gevecht bij Emmendingen.

Begin 1797 kwam hij als generaal-majoor naar Italië. Bij Legnago (26 mrt. 1799) was hij met zijn brigade voor het eerst bij een gevecht betrokken, verdreef de tegenstander uit diens stellingen en dwong deze op 30 mrt. terug over de Etsch. Bij Magnano (5 apr. 1799) wist hij de vijandelijke rechtervleugel naar San Giovanni en Valese terug te dringen, bedreigde, toen hij merkte, dat het Oostenrijkse centrum en de rechtervleugel begonnen te wankelen, samen met de troepen van generaal-majoor Mittrovsky, de vijand in de flank en in de rug, zodat deze gedwongen was terug te trekken. Voor dit wapenfeit en ook voor zijn eerdere optreden bij Legnago verwierf hij het ridderkruis van de Maria Theresia-Orde. Aldus gedecoreerd leidde L. de belegering van Mantua totdat hij, twee dagen voor de capitulatie, ernstig ziek moest afhaken. Nauwelijks genezen onderscheidde hij zich in 1799 nog bij Dronero en Mondovi.

Ook in 1800 deed L. meermaals van zich spreken; hij wist Soult en Masséna terug te dringen, en toen de tegenstander versterkingen aanvoerde en toch weer oprukte wist hij deze bij Monte Nave net zo lang tegen te houden tot de achtergebleven brigades weer aansluiting bij de hoofdmacht hadden gekregen.

De Slag bij Marengo (14 juni 1800) was L.'s laatste krachtproef: hij stak het Fontanonekanaal over en hield daar nog verbeten stand, toen hij uit het bestormde Marengo teruggeworpen was. Hierbij raakte hij zo zwaar gewond, dat verdere velddienst uitgesloten was; hij ging als luitenant-veldmaarschalk, een rang die hij in 1800 verworven had, reeds in 1805 met pensioen. Dit betekende echter geenszins, dat zijn energie hiermee uitgeput was; nog in 1805 benoemde de keizer hem voor de duur van de oorlog tot plaatsvervangend commandant in Bohemen. Hierna bekleedde L. nog tal van andere belangrijke functies, werd in 1813 tot Feldzeugmeister bevorderd en in 1833 ten slotte tot veldmaarschalk.

Bron: Allgemeine Deutsche Biographie, dl. 18 (1883).