Joseph von Brentano

Joseph von Brentano-Cimarolli, Oostenrijks generaal (luitenant-veldmaarschalk), * 1718, † Carlstadt (Kroatië), 7 juli 1764, werd in 1755 kolonel bij het regiment van St. Georg, en dankte deze snelle promotie aan zijn inzet tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog. De Zevenjarige Oorlog bood Brentano de kans zich te onderscheiden. Hij streed bij Praag en Görlitz, verdreef de vijand uit laatstgenoemde plaats en bemachtigde een aanzienlijke oorlogsbuit. Bij Breslau forceerde hij na voortdurend aangevallen te hebben de doorbraak bij Pilsnitz en viel de vijand in de flank aan. Na de Slag bij Leuthen raakte hij in krijgsgevangenschap, Het jaar daarop werd hij generaal-majoor.

Bij Hochkirch (1758) viel B. de vijandelijke linkervleugel zo krachtig aan, dat alle aandacht van de vijand op hem werd geconcentreerd wat de operaties tegen deze vleugel aanzienlijk vergemakkelijkte. In 1759 stond B. onder bevel van Hadik, wierp op 5 sept. generaal Wunsch terug, die aangesneld kwam om Dresden te ontzetten, en droeg bij Maxen, waar hij zich met 5.500 man teweer stelde tegen de overmacht van generaal Fink, die naar Schmorsdorf wilde doorbreken, zeer veel bij aan het dagsucces.

In 1760 diende B. onder Feldzeugmeister Lacy. Lacy was vol lof over B. en liet weten dat deze meteen al bij het begin van de veldtocht bij Radeburg, waar Lacy door de koning in het nauw was gebracht, voorts bij Lichtenberg en Goldberg, daarna bij de opmars naar Berlijn, in deze hoofdstad zelf, en ten slotte bij Torgau een zeldzame ijver aan de dag legde en van een inzicht en een uithoudingsvermogen blijk gaf, zoals hij dat niet dikwijls had meegemaakt.

Toen veldmaarschalk Daun zich na het gevecht bij Adelsbach op 6 juli 1762 uit zijn stelling bij Kunzendorf terugtrok om niet op de linkerflank ingesloten te worden, legde B., die tijdens de hele campagne van 1762 een eigen korps onder zich had, veel eer in bij de terugtocht van Friedland naar Dittersbach. Deze moest langs berg en dal via smalle paden plaatsvinden, terwijl de Pruisen, die sterk in de meerderheid waren, de Oostenrijkers op de hielen zaten. Konden ze het korps van B. op een ongunstige plek tot een gevecht dwingen en verslaan, dan was Daun genoodzaakt zich met gezwinde spoed naar Bohemen terug te trekken, om niet helemaal van deze provincie, van waaruit hij bevoorraad werd, te worden afgesneden. Maar B. wist in het terrein, waar hij door moest, de infanterie, de cavalerie en de artillerie steeds zodanig te verplaatsen, dat altijd het ene onderdeel door een ander werd gedekt, zodat het nooit tot een gevecht van enige betekenis kwam. Behalve dat B. door deze voortreffelijke manoeuvre Daun in de flank en in de rug dekking gaf, was daaraan ook de redding van de depots in Braunau te danken.

Het bloedige treffen bij de Fischerberg bij Schweidnitz (16 aug.) onder Lacy, wat tot het ontzet van Schweidnitz moest leiden, was het laatste wapenfeit van B. Hij werd bevorderd tot luitenant-veldmaarschalk en beloond met het grootkruis in de militaire orde van Maria Theresia. Lang kon hij daar niet van genieten, want hij stierf reeds op 7 juli 1764, slechts 46 jaar oud, toen hij vice-gouverneur in Carlstadt in Kroatië was.

Lit.: Hirtenfeld, J.: Der militär-Maria-Theresien-Orden und seine Mitglieder (1857).