Slag bij Wilhelmsthal

Wilhelmsthal is (want bestaat nog steeds) een slot in de omgeving van Kassel in Hessen. In de nabijheid daarvan vond op 24 juni 1762 tijdens de Zevenjarige Oorlog een veldslag plaats tussen de geallieerden (Hannoveranen, Engelsen e.a.) onder hertog Ferdinand van Brunswijk en de Fransen onder Soubise: de Slag bij Wilhelmsthal.

Ferdinands plan was de Fransen uit Hessen te verdrijven. Hiertoe verzamelde hij al zijn verspreid in de omgeving gelegerde troepen bij Brackel en betrok van daaruit op 21 juni een stelling tussen Korbecke en de hoogten bij Teichsel. De lichte troepen staken de Dymel over en nestelden zich in het Rheinhartsbos. Om Sababurg, dat door een deel van de lichte troepen was ingenomen te dekken, rukte prins Friedrich van Brunswijk op 22 juni op naar Trendelnburg.

Op 22 juni zette het Franse leger, nadat het op 20 juni al zijn troepen bij Kassel had verzameld, zich in beweging, trok naar de Dymel, en sloeg die dag zijn tenten op tussen Gräbenstein en Meyenbrecksen. De reserve, onder generaal de Castries, bevond zich bij Carlsdorf, en leunde met de rechtervleugel tegen het Rheinhartsbos, en met de linker tegen de hoogten bij de Münchvijver. Ter dekking van de linkerflank bezette graaf Stainville de hoogten langs de Westufeler Beek.

Deze opstelling van het Franse leger was in wezen fout, want een vijand kon om de linkervleugel heentrekken en deze in de rug aanvallen. Deze fout werd door hertog Ferdinand opgemerkt en hij besloot op 24 juni in alle vroegte de Fransen aan te vallen. De hoofdmacht stak 's morgens om 4 uur tussen Libenau en Sielen de Dymel over. Het korps van generaal Granby, die bevel had, de vijand in de rug aan te vallen, had reeds diezelfde dag om 2 uur 's morgens bij Warburg de Dymel gepasseerd.

Alles in het Franse kamp was rustig, en de Fransen werden pas gealarmeerd, toen generaal Spörcken vanaf de hoogte van Hambrecksen een artilleriebeschieting begon. De Franse generaal Castries trachtte vergeefs Spörckens korps in de linker- of rechterflank aan te vallen, maar beide manoeuvres konden door het angstaanjagende geschutsvuur niet worden uitgevoerd. Daarna probeerden de Fransen hun posities vast te houden; toen echter de voorhoede van verscheidene colonnes verscheen, trokken ze zich naar Gräbenstein terug.

Intussen was ook het korps van lord Granby via Zierenberg genaderd, en bedreigde daardoor de Franse linkervleugel in de flank en in de rug. Terwijl dit korps oprukte via Erschen en Fürstenwalde, stelde de hertog zijn leger tussen Meyenbrecksen en Kelse op. Daarop beval de prins de Soubise, dat het leger zich in verscheidene colonnes moest terugtrekken. Om de terugtocht te dekken, stelde graaf Stainville zich in het bos tussen Meyenbrecksen en Wilhelmsthal op, waarna zich toen tussen diens korps en dat van lord Granby en hevig gevecht ontspon.

Eindelijk, na zich lange tijd dapper verzet te hebben, trok ook Stainville zich terug. Door deze tegenstand had hij het Franse leger de tijd gegeven, de terugtocht naar de hoogten van Tannenberg, Kratzenberg en Münchberg zonder grote verliezen voort te zetten.

De geallieerden namen 2.500 man gevangen en veroverden 12 kanonnen en 8 vaandels. Hun verlies die dag bedroeg 150 doden en 273 gewonden. De Fransen telden 2.000 man aan doden en gewonden.

Lit.:: Grosser Generalstab (red.): Geschichte des Siebenjährigen Krieges, dl. 6 (1847); Schmidt, E.O.: Deutschlands Schlachtfelder (1842).