Gabriel Molitor

Gabriel Jean Joseph Molitor, Frans maarschalk, * Hayingen (Duits-Lotharingen), 7 mrt. 1770, † Parijs, 28 juli 1849, trad in 1791 als kapitein tot een Frans vrijwilligersbataljon toe en werd in 1799 brigadegeneraal. Bij de campagne van 1800 was hij commandant in het Rijnleger en leverde een bijdrage aan de overwinningen bij Stockach en Möskirch. Hierna werd hij met een klein korps naar Tirol gezonden, veroverde Bregenz en Feldkirch, werd tot divisiegeneraal bevorderd en kreeg het bevel over de 7de militaire divisie in Grenoble toevertrouwd.

In de oorlog van 1805 voerde hij onder Masséna het bevel over de voorhoede. Na de Vrede van Pressburg werd hij gouverneur van Dalmatië, bevrijdde Regusa en dwong de Russen zich in te schepen. In 1807 was hij onder Brune commandant in Pommeren bij de strijd tegen de Zweden en veroverde Stralsund, waarop de keizer hem tot gouverneur-generaal benoemde en hem de titel van graaf verleende. In 1809 voerde hij onder Masséna een divisie aan, ontzette in Neumarkt de in het nauw gebrachte Beieren en onderscheidde zich bij Aspern en Wagram.

In 1810 was M. commandant in de Hanzesteden, van 1811-13 in Holland, vocht in 1814 onder Macdonald, onderwierp zich daarna aan de Bourbons en werd inspecteur-generaal van de infanterie. Gedurende de Honderd Dagen sloot hij zich weer bij Napoleon aan en raakte bij de tweede restauratie van het koningschap zijn functie kwijt, doch kreeg deze in 1818 terug. Bij de interventie in Spanje voerde hij in 1823 het 2de korps aan, verdreef de Spaanse troepen onder generaal Ballesteros naar Alicante en Cartagena en dwong ze tot capitulatie. M. werd daarvoor in 1824 benoemd tot maarschalk en pair van Frankrijk. In 1847 werd M. commandant van de Invalides in Parijs en stierf daar in 1849.