Hans Oster

Hans Oster (Dresden, 9 augustus 1887 - Flossenbürg, 9 april 1945) was een officier in de Duitse Wehrmacht en een uitgesproken tegenstander van Hitler en het nationaal-socialisme. Hij was een centrale figuur in het verzet van Duitse legerofficieren tegen Hitler.

Oster werd geboren in een evangelische predikantenfamilie. In 1907 werd hij beroepssoldaat. Hij nam deel aan de Eerste Wereldoorlog, en eindigde als officier bij de generale staf. Begin Jaren 30 vond hij een baantje bij het 'Forschungsambt' van Hermann Göring, maar werd door een oude kennis, Wilhelm Canaris, in 1935 gerekruteerd voor de Abwehr, de Duitse contraspionage. Hier werd hij als hoofd van de afdeling Personen en Financiën de rechterhand van Canaris. Beide mannen waren nationaal-conservatief en één in hun afwijzing van het nationaal-socialisme.

Een staatsgreep waarbij zowel deze beide mannen als anderen betrokken waren ging door een vreedzame oplossing van de Sudetencrisis niet door.

Zijn beste persoonlijke vriend was de Nederlandse militair attaché in Berlijn, majoor Bert Sas. De twee ontmoetten elkaar vaker, en via Sas gaf Oster de details van 'Fall Gelb' aan Nederland door. Onder de gegevens die hij doorspeelde waren niet alleen de steeds door Hitler veranderde aanvalsdata voor Nederland, maar ook de datum voor de aanval op Denemarken en Noorwegen, de inzet van parachutisten voor de gevangenname van het Nederlands koninklijk huis, en de aanvalsroute van de 9de pantserdivisie.

Toen het de Duitse legerleiding duidelijk werd dat de aanvalsplannen op Den Haag verraden waren, ging de verdenking uit naar Oster vanwege zijn vriendschap met Sas. Canaris wist echter een eigen onderzoek in de archieven van de Nederlandse inlichtingdienst te starten, en er werd niets belastends tegen Oster gevonden.

Oster verleende ook hulp aan Joden. De verdenking hiervan leidde tot zijn ontslag in 1943. Na de aanslag op Hitler op 20 juli werd Oster gearresteerd. Enkele dagen voor Amerikaanse troepen het concentratiekamp Flossenbürg bereikten, werd hij daar gewurgd.

Literatuur

 * "Bis zum bittern Ende", door Hans Bernd Gisevius.