Rupprecht van Beieren

90px|leftKroonprins Rupprecht (ook geschreven als Ruprecht) van Beieren, * München, 18 mei 1869, † Leutstetten (district Starnberg, Beieren), 2 aug. 1955 was de oudste zoon van koning Ludwig III van Beieren. R. studeerde van 1889-91 in München en Berlijn, bezocht in 1891 de militaire academie, kreeg in 1899 het bevel over een regiment, in 1900 over een brigade, en in 1903 over een divisie. In 1906 werd R. commandant van het 1ste Beierse legerkorps en in 1913 kolonel-generaal. Met het 6de Duitse leger, waarvan hij bevelhebber was, voerde hij in het begin van de Eerste Wereldoorlog in Lotharingen en Noord-Frankrijk succesvolle aanvalsoperaties uit (Slag in Lotharingen), en was in 1915 met zijn troepen actief bij Arras en bij La Bassée. Sinds 1916 was hij generaal-veldmaarschalk en bevelhebber van de naar hem genoemde legergroep die werd ingezet bij de Slag aan de Somme, in 1917 in Vlaanderen en bij Cambrai en in 1918 bij de laatste Duitse aanval en de terugtocht.

R. was steeds een voorstander van vrede zonder annexaties en zag na de wereldoorlog af van evt. aanspraken op de troon. Na de dood van zijn eerste vrouw (Marie-Gabrielle, hertogin van Beieren, † 24 okt. 1912, zoon: prins Albrecht, 1905-96) huwde hij op 7 apr. 1921 prinses Antonia van Luxemburg (1899-1954). R. was de laatst overlevende Duitse veldmaarschalk uit de Eerste Wereldoorlog. Hij schreef na een wereldreis (1902-03) "Reiseerinnerungen aus dem Osten" (1905) en verder "Mein Kriegstagebuch" (red. E. v. Frauenholz, 1929, 3 dln.).

Lit.: Krafft von Dellmensingen, K.: Die Führung des Kronprinzen Rupprecht von Bayern auf dem linken deutschen Heeresflügel bis zur Schlacht in Lothringen im August 1914 (1925); Weiss, D.J.: Kronprinz Rupprecht von Bayern (1869–1955). Eine politische Biografie (2007).