Jean Sérurier

Jean (ook Jeaume of Jérôme) Mathieu Philibert Sérurier (ook Serrurier), Frans generaal, * Laon, 1742, † Parijs, 21 dec. 1819, trad al jong in Franse krijgsdienst, sloot zich bij de revolutie aan en kreeg in 1795 in Italië als generaal de rechtervleugel van het Franse leger onder zijn hoede, nam op 5 juli de bergpas van San Fermo in, onderscheidde zich bij Finale en droeg in 1796 onder Bonaparte bij San Michele en Mondovi veel aan de beslissing bij, voerde daarna het bevel over het belegeringskorps voor Mantua en ondertekende de capitulatie op 2 febr. 1797, bracht in opdracht van Bonaparte de veroverde vaandels naar het Directoire, werd commandant van Venetië en in 1798 inspecteur-generaal der infanterie en commandant van Lucca.

Onder Schérer was S. commandant van een divisie, streed dapper bij Peschiera, maar moest zich op 28 apr. 1799 bij Verderio met zijn divisie overgeven aan het Russisch-Oostenrijkse leger onder Soeworow. Deze stuurde S. later op diens erewoord naar Parijs terug, waar kort nadien Bonaparte uit Egypte terugkeerde, die S. onmiddellijk aan zich bond en bij zijn staatsgreep van de 18de brumaire handig van de diensten van S. gebruik maakte.

Gekozen tot lid van de "Sénat Conservateur" werd S. daarvan in 1802 vice-voorzitter. In 1804 werd hij gouverneur van de Invalides, kort daarop maarschalk en rijksgraaf en in 1809 bevelhebber van de nationale garde van Parijs. Lodewijk XVIII benoemde hem in 1814 tot pair en liet hem zijn post als gouverneur van de Invalides behouden, maar daar hij tijdens de Honderd Dagen de feestelijke herbevestiging van Napoleon als keizer had bijgewoond, verloor hij deze functie bij de tweede restauratie van het koningschap alsnog en verdween hij in de anonimiteit en stierf in 1819.