Johann von Frimont

Graaf Johann Maria Philipp von Frimont, prins van Antrodocco, Oostenrijks generaal, * Finstingen (Lotharingen), 3 jan. 1759, † Wenen, 26 dec. 1831, trad in 1776 tot het leger van Oostenrijk toe en nam aan de Beierse Successieoorlog, de oorlogen tegen Turkije en tegen Frankrijk deel, werd in 1798 kolonel en in 1800 generaal-majoor. Bij Marengo (14 juni 1800) ondernam hij een succesvolle ruiteraanval; in 1805 streed hij onder aartshertog Karl bij Caldiero. In 1809 vocht hij, tot luitenant-veldmaarschalk bevorderd, bij Fontanafredda; in 1812 werd hij commandant van de reservecavalerie van het Oostenrijkse hulpkorps onder Schwarzenberg en nam na diens afscheid in 1813 het opperbevel op zich; hierna voerde hij de cavalerie van de rechtervleugel van het leger aan, onderscheidde zich bij Brienne en Arcis-sur-Aube, werd in 1815 opperbevelhebber in Italië, dirigeerde zijn troepen naar Zuid-Frankrijk en bezette 11 juli Lyon.

Na de vrede voerde F. het bevel over een deel van het bezettingsleger, dat tot 1818 in Frankrijk bleef. In 1819 werd hij benoemd tot bevelvoerend generaal in Venetië; in 1821 tot opperbevelhebber van de voor het neerslaan van de opstand in Napels bestemde troepen en trok reeds op 24 maart zegevierend Napels binnen, waarop koning Ferdinand I van Napels hem de titel Prins van Antrodocco toekende alsmede een schenking van 220.000 dukaten en de keizer van Oostenrijk hem met een promotie tot generaal der cavalerie beloonde.

In 1825 werd F. gouverneur-generaal van het Lombardisch-Venetiaanse Koninkrijk, onderdrukte in 1831 het oproer in Modena, Parma en de Kerkelijke Staat, waana hij tot graaf verheven werd en tot voorzitter van de Hofkriegsrat werd benoemd.