Karl Mack

Karl, Freiherr Mack von Leiberich, Oostenrijks luitenant-veldmaarschalk, * Nensling in Franken, 24 aug. 1752, † St. Polten, 22 okt. 1828, trad in 1770 in Oostenrijkse dienst, was op het laatst luitenant-veldmaarschalk bij het Rijnleger en begaf zich in 1798 naar Napels, om het opperbevel van het Napolitaanse leger tegen de Fransen op zich te nemen. Hij bezette op 27 nov. Rome en samen met de Engelsen Civitavecchia; maar weldra bleken de troepen zodanig gedemoraliseerd dat hij gedwongen was tot de terugtocht. Tegelijk brak in Napels een muiterij van de Lazzaroni (straatrovers) uit, zodat hij om het vege lijf te redden naar de generaal van de vijand, Championnet moest vluchten. Hij werd als krijgsgevangene naar Frankrijk afgevoerd, werd in 1800 op vrije voeten gesteld maar brak zijn erewoord en ontsnapte.

In 1805 stond hij aan het hoofd van het leger in Duitsland, werd op 14 en 15 okt. aan de Iller verslagen, verschanste zich in de stad Ulm, maar gaf zich met de 20.000 man sterke bezetting reeds op 17 okt. aan de Fransen over en werd wederom krijgsgevangen gemaakt. Op erewoord vrijgelaten, keerde hij naar Oostenrijk terug, waar hij voor een krijgsraad werd gedaagd; zijn rang en onderscheidingen werden hem afgenomen en hij werd tot acht jaar vestingstraf veroordeeld. In cassatie werd dit vonnis echter door de keizer tot twee jaar teruggebracht. Daarna woonde M. in St. Polten, tot hij in 1819 begenadigd werd en als luitenant-veldmaarschalk met pensioen ging.

Lit.: Raumer, F. v.: Die Capitulation von Ulm. Eine Denkschrift des Generals Mack ("Historisches Taschenbuch", 5de reeks, dl. 3, 1873).