Adolf Galland

Adolf Josef Ferdinand Galland (* Westerholt, Westfalen, 19 mrt. 1912, † Remagen-Oberwinter, 9 febr. 1996) was een officier van de Duitse Luftwaffe die tijdens de Tweede Wereldoorlog naam maakte als jachtvlieger.

G. was de tweede van vier zonen van een rentmeester van de graaf van Westerholt en volgde het gymnasium in Gelsenkirchen-Buer. In 1928 deed hij zijn eerste ervaringen op als vlieger op het vliegveld Borkenberge bij Dülmen met zweefvliegtuigen van de luchtvaartvereniging Gelsenkirchen. De daar verworven kennis en vaardigheden vormden de basis voor zijn latere carrière als gevechtspiloot.

Opleiding en begin loopbaan
In febr. 1932 slaagde G. erin ondanks de concurrentie van 4000 anderen een van de 20 beschikbare plaatsen bij de opleiding voor verkeersvlieger in Brunswijk te bemachtigen. In 1933 volgde hij in Italië een opleiding voor jachtvlieger. Dat moest in het diepste geheim gebeuren, omdat Duitsland volgens het Verdrag van Versailles geen luchtmacht mocht hebben. In febr. 1934 werd hij rekruut bij het 10de (Saksische) infanterieregiment in Dresden, en werd nadat hij de krijgsschool doorlopen had eind 1934 tot luitenant benoemd. In mrt. 1935 werd G. overgeplaatst naar de 1ste groep van het jachteskader Richthofen op het vliegveld Döberitz bij Berlijn. Bij het oefenen van een aantal gewaagde manoeuvres in okt. 1935 stortte hij neer, overleefde de crash, maar zijn neusbeen was verbrijzeld (hieraan zou hij zijn leven lang een zgn. boksersneus overhouden) en zijn gezichtsvermogen was door glassplinters zodanig aangetast, dat hij door de stafarts werd afgekeurd als piloot. Het keuringsrapport werd echter door een meerdere weggemoffeld, zodat G. toch kon doorvliegen.

G. nam vanaf mei 1937 met het Legioen Condor aan de zijde van de troepen van Franco deel aan de Spaanse burgeroorlog als leider van het 3de escadrille van jachtgroep J 88. Na 15 maanden werd hij door Werner Mölders afgelost. Hoewel hij niet was betrokken bij het bombardement op Guernica, de eerste keer dat de Luftwaffe in strijd handelde met het volkenrecht, verdedigde hij deze wandaad na de oorlog omdat het een mislukte tactische aanval had gegolden. Het werkelijke doel zou eigenlijk een verkeersbrug bij Guernica zijn geweest, die de Spaanse republikeinen en de internationale brigades gebruikten als aanvoerroute. Galland wijt dit in zijn boek "Die Ersten und die Letzten" aan het door stofwolken van explosies beperkte zicht en aan de primitieve optische instrumenten van de bommenwerpers.

Oorlogstijd
G. leidde tijdens de Poolse veldtocht (1 sept. - 1 okt. 1939) eerst een escadrille Henschels Hs 123 en vervolgens het 4de escadrille van Groep II van het 2de eskader testvliegers (luchtsteun grondgevecht) in Heinsberg. Op 1 okt. 1939 werd hij bevorderd tot kapitein. De groep werd om op verhaal te komen en om te oefenen met parachutisten naar Brunswijk verplaatst. Aangezien G. liever jachtvlieger was, vroeg hij overplaatsing naar jachteskader 27 in Krefeld aan. Op 12 mei 1940 behaalde G. zijn eerste overwinningen door boven Frankrijk drie Hawker Hurricanes van de Royal Air Force neer te schieten. In juni 1940 kwam G. als commandant van Groep III bij jachteskader 26 "Schlageter". Op 18 juli werd G. bevorderd tot majoor. Korte tijd later werd hij commandant van het hele eskader. Enkele dagen daarna, op 24 sept., haalde G. in een luchtgevecht zijn 40ste tegenstander neer. Bij de RAF stond Galland vanwege zijn mondaine levensstijl inmiddels bekend als "The Fighting Snob".

G. droeg door zijn optreden wezenlijk bij aan de roep van de "Kanaaljagers", de gevreesde jachtvliegers boven de zeestraat tussen Frankrijk en Engeland. Zo ontmoette hij rond deze tijd de neergeschoten en gevangen genomen geallieerde jachtvliegers Douglas Bader (die door een crash beide benen moest missen maar een levenslange vriend van G. bleef) en Robert Stanford Tuck, die hij beiden uitnodigde naar zijn standplaats St. Omer.

Op 19 nov. 1941 werd G. bevorderd tot generaal-majoor en was daarmee met zijn 29 jaar de jongste generaal van de Duitse Wehrmacht.

Op 22 nov. 1941 kreeg G. de functie van generaal der jachtvliegers toevertrouwd (voorheen inspecteur der jachtvliegers), om de verongelukte Werner Mölders te vervangen. Door het bieden van luchtsteun slaagde hij er onder meer in de passage van de slagschepen Scharnhorst en Gneisenau en de zware kruiser Prinz Eugen door Het Kanaal ("Operatie Cerberus") mogelijk te maken en alle aanvallen van de RAF af te slaan.

Na zijn 94ste zege bij een luchtgevecht, op 28 jan. 1942, verwierf hij als tweede soldaat van de Wehrmacht het ridderkruis met briljanten van het IJzeren Kruis.

In apr. 1943 werd het prototype van de straaljager Messerschmitt Me 262 met succes getest. Na een testvlucht op 22 mei 1943 omschreef G. de prestaties van de straaljager "alsof je door een bovennatuurlijke kracht wordt voortgestuwd". G. was er net als andere officieren van overtuigd, dat dit vliegtuig dringend nodig was voor de verdediging tegen de steeds massalere aanvallen van de 8ste luchtvloot van de USAAF met hun "vliegende forten". Hitler wilde echter de Me 262 inzetten als bommenwerper tegen de verwachte invasie in het westen. Door met zijn ontslag te dreigen kon G. evenwel de oprichting van het "Commando Nowotny", dat de straaljager als jachtvliegtuig aan het front moest uitproberen, doorzetten.

Op 11 apr. 1944 volgde zijn benoeming tot luitenant-generaal voor zijn prestaties als commandant van de luchtstrijdkrachten.

De druk op G. werd steeds groter. Zo werd hem verweten, dat hij zich bij Göring onvoldoende sterk had gemaakt voor jonge kameraden, die ten onrechte voor de krijgsraad waren gedaagd, hoewel hij daarvan op de hoogte was.

Eind jan. 1945 kwam het tot onoverbrugbare meningsverschillen tussen G. en Göring bij zijn opvolging als generaal der jachtvliegers. G. kreeg echter op aandringen van Hitler opdracht, Jachtgroep 44 op te richten, die met de Me 262 moest worden uitgerust. Vele van de succesvolste Duitse jachtvliegers meldden zich nog kort voor de onafwendbare nederlaag voor deze elite-eenheid aan.

Na-oorlogse periode
G. maakte het einde van de oorlog mee in een hospitaal in Beieren, nadat hij in een gevecht met een Amerikaanse Mustang P-51-jager aan zijn been gewond was geraakt. Hij werd door de Amerikanen naar Engeland overgebracht en bleef daar twee jaar krijgsgevangen.

In 1948 werd G. aangetrokken als adviseur van de Argentijnse luchtmacht onder de toenmalige president Juan Perón. Zes jaar later keerde hij naar Duitsland terug en werd industrieel adviseur, en daarnaast voorzitter van de ondernemingsraad van een drietal firma's van de burgerluchtvaart en van een belangrijke helikopterfirma.

Door tussenkomst van de opperbevelhebber van de Amerikaanse luchtmacht in Europa werd Galland niet - hoewel dit door het "Amt Blank" (voorloper ministerie van Defensie van de Bondsrepubliek) werd gewenst - als eerste inspecteur van de Luchtmacht aangesteld. Aangevoerd werd, dat hij in de oorlog als commandant maar een beperkte verantwoordelijkheid voor de luchtverdediging had gedragen, ondanks dat hij generaal van de jachtvliegers was geweest. En hoewel hij nooit lid van de NSDAP was geworden, werden hem sterke "neo-nazistische" sympathieën verweten.

Voor het in 1969 uitgebrachte kassucces "De Slag om Engeland" werd G. door United Artists als geschiedkundig adviseur aangetrokken en was ook bij de opnames aanwezig.

Lit.: Tolliver, R.F.: Adolf Galland. General der Jagdflieger (2001).

(Vertaling van een artikel in de Duitse wikipedia)