Wichard von Möllendorf

Wichard Joachim Heinrich von Möllendorf (soms met dubbel-f), Pruisisch generaal-veldmaarschalk, * Lindenberg (Prignitz), 7 jan. 1724, † Havelberg, 28 jan. 1816, werd in 1740 page bij Frederik II (de Grote). Aan de Tweede Silezische Oorlog nam hij deel als vaandrig. Al spoedig werd hij bevorderd tot kapitein en tot vleugeladjudant benoemd. In de Zevenjarige Oorlog droeg hij bij Leuthen door de doorbraak bij het kerkhof wezenlijk aan de beslissing bij. Zijn optreden bij het beleg van Breslau beloonde de koning in 1758 door hem tot majoor te bevorderen.

Bij Hochkirch onderscheidde M. zich ook al en kreeg in 1760 het bevel over het garderegiment. In de Slag bij Torgau (3 nov. 1760) bestormde hij de heuvels van Siptitz, werd daarbij gevangengenomen, maar begin 1761 uitgewisseld. Op 21 juli 1762 bestormde hij de schans van Bürkersdorf en werd generaal-majoor. Nadat hij in 1774 luitenant-generaal was geworden, voerde hij in de Beierse Successieoorlog het bevel over een korps.

In 1783 werd hij gouverneur van Berlijn. Onder Frederik Willem II werd M. in 1787 generaal der infanterie en in 1793 veldmaarschalk en voerde het in 1793 naar Polen gezonden leger aan. Op 31 jan. 1794 kreeg hij als opvolger van de hertog van Brunswijk het opperbevel van het Pruisische leger in de Palts. Weliswaar zegevierde hij op 23 mei en 20 sept. bij Kaiserslautern, maar moest uiteindelijk buigen voor de Franse overmacht. In 1806 trok hij wederom ten strijde, ditmaal echter zonder bevelsfunctie.