Eduard Dietl

Eduard Dietl, Duits generaal, * Bad Aibling, 21 juli 1890, † (verongelukt) Hochwechsel, 23 juni 1944, trad 1 okt. 1909 tot het Beierse infanterieregiment "Grossherzog Ernst-Ludwig von Hessen" toe, bezocht de krijgsschool te München en werd in okt. 1911 tot 2de luitenant bevorderd. In 1914 betrad hij als pelotonscommandant van een machinegeweercompagnie de Eerste Wereldoorlog. Al in de eerste maand van de oorlog kreeg hij een vreselijke slag te verwerken. Hij raakte gewond, en op dezelfde dag sneuvelden zijn beide broers. Hij was toen al met het IJzeren Kruis 2de klasse onderscheiden. Voorjaar 1915 keerde hij aan het front terug en werd tot 1ste luitenant bevorderd. In de nazomer van 1916 verdiende hij het IJzeren Kruis 1ste klasse. In mrt. 1918 werd hij kapitein.

Toen de oorlog was geëindigd lag D. in het veldhospitaal; hij was voor de vierde keer gewond geraakt. Nadat hij was hersteld vocht hij als commandant van een compagnie in het vrijkorps van Ritter v. Epp tegen de communisten, die Beieren in een sovjetstaat wilden veranderen. Daarna werd hij in het Reichsheer opgenomen als compagniescommandant van het 3de bataljon bergjagers van het 19de Beierse infanterieregiment. Daar leerde hij Adolf Hitler kennen. D. stond met zijn compagnie klaar, om op 9 nov. 1923, de dag van de Hitler-Putsch, de coupplegers te ondersteunen. Het kwam er echter niet van, want de staatsgreep werd al gauw de kop ingedrukt.

Op 1 febr. 1930 werd D. tot majoor bevorderd en op 1 apr. 1931 werd hij commandant van het 3de bataljon; op 1 jan. 1933 werd hij luitenant-kolonel en op 1 jan. 1935 kolonel. Toen de Reichswehr opging in de nieuwe Wehrmacht (15 okt. 1935) werd hij commandant van het 99ste regiment bergjagers in Füssen en kreeg onder gelijktijdige bevordering tot generaal-majoor op 1 apr. 1938 het bevel over de nog prille 3de bergdivisie in Graz. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog voerde hij deze divisie in de Poolse veldtocht aan en verdiende de zgn. Wiederholungsspange voor zijn in de vorige oorlog behaalde IJzeren Kruis 2de klasse. Deze onderscheiding verkreeg hij niet lang daarna ook voor het IJzeren Kruis 1ste klasse, nu tijdens de beginfase van Operatie "Weserübung", de inval in Noorwegen in het voorjaar van 1940, toen hij met zijn divisie bij Narvik drie maanden lang verbitterde gevechten met de geallieerden leverde. Bovendien werd hij op 9 mei 1940 beloond met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis en tot luitenant-generaal benoemd.

Na beëindiging van de strijd om Narvik werd D. op 19 juli 1940 als eerste soldaat van de Wehrmacht onderscheiden met het Eikenloof bij het Ridderkruis onder gelijktijdige benoeming tot generaal der infanterie en bevelvoerend generaal van het bergkorps van Noorwegen. Begin 1942 werd D. als generaal der bergjagers belast met het opperbevel over het leger in Lapland, en op 1 juni 1942 werd hij tot kolonel-generaal bevorderd. Bij de terugtocht van de Duitse troepen uit Finland en Noorwegen paste Dietl consequent de "tactiek van de verschroeide aarde" toe, waarvan de bevolking van deze koude gebieden zwaar te lijden had.

D. kwam om het leven op 23 juni 1944 toen het vliegruig, waarmee hij samen met andere generaals op weg was naar een bespreking op de Obersalzberg, tegen een bergwand vloog. Om politieke redenen werd zijn dood geheim gehouden. Postuum werden hem op 1 juli 1944 de Zwaarden bij het Ridderkruis toegekend.

Bron: Lexikon der Wehrmacht.